Kunt u een artikel niet goed lezen? Mail dan naar info@aquazz.com en vraag naar het origineel.

Verzamelbundel Angélique Kersten

Photo

Auteur op TV

Foto
https://brandpuntplus.kro-ncrv.nl/brandpuntplus/vicky-kinderporno/ 

Boekpresentatie Johan D'Haveloose

Photo

boekpresentatie WAAR ROOK IS

Photo

WEGGEJORIST

Foto
https://fondsslachtofferhulp.nl/nieuws/ontvangst-boek-weggejorist/ 

30-8-2018

Photo

15-9-2018 signeersessie JESSICA NOTTEN

Photo

boekenmarkt met o.a. JESSICA NOTTEN

Op 9 September staat Jessica Notten in Nijverdal op de boekenmarkt.
Foto
Foto
Foto

Jessica Notten | EXPOSURE

Photo

LADDERS VAN SCHUIM

Photo

DROOMGEDICHTEN

Photo

Verhalenbundel Jolanda Oudijk

Photo

Johan D'Havaloose nieuw kinderboek

Photo

Voorleesmiddagen Jos Kuiper op de Ulebelt in Deventer

Photo
Photo
Photo

Jos Kuiper op Deventer tv

Kinderboek verwacht bij uitgeverij aquaZZ. Auteur leest alvast voor in de klas.

Photo

In de krant Bathem, Jos Kuiper over Tim en het geheim van de Ulebelt

Photo

BOEKPRESENTATIE KOPIEKAT

Photo
Photo
Photo

Gazet Van Antwerpen en Het Nieuwsblad

Photo
Photo
Photo

BRAGA DOOM

Photo

PETER VAN GEELEN IN DE KRANT

Foto
Peter Geelen uit Mol-Ezaart lanceert zondag een autobiografie over de ernstige hartafwijking waarmee hij geboren is. Vijftig jaar geleden was hij de eerste patiënt in ons land die de operatie overleefde. “Toch zou ik niet ouder worden dan 12. Intussen ben ik 58 jaar.”

Aan zijn tiende boek is hij al toe. Maar dit keer brengt Peter Geelen (58) uit Mol-Ezaart geen roman op de markt. Wel een autobiografie die de lezer mee terug neemt naar zijn kindertijd. Die was op zijn zachtst uitgedrukt erg speciaal. “Ik ben geboren met een ernstige hartafwijking, Tetralogie van Fallot. In die tijd waren de overlevingskansen nog heel gering. De meeste patiënten trokken naar de Verenigde Staten om geopereerd te worden”, zegt Peter Geelen.

Zelf werd hij niet naar de VS gebracht voor een operatie. Hij was de tweede patiënt ooit die in ons land geopereerd werd aan deze hartafwijking. “Het eerste kindje is gestorven. Ik was dus de eerste die deze operatie in België overleefd heeft.”


Met zijn autobiografie wil Peter Geelen zeker niet de negatieve kanten van zijn medisch verhaal weergeven, wel hoe een kind dat in leven wilde blijven daar mee omging. “Het heeft uiteraard een impact gehad op mijn leven. Ik zat letterlijk aan de zijlijn terwijl andere kinderen speelden. Maar ook daar kon ik van genieten. Angst heb ik als kind nooit gehad. Door mijn kinderlijke naïviteit was daar geen plaats voor. Ik dacht alleen maar aan gezond worden, zodat ik mee zou kunnen spelen.”
 

Geleefd met 200 km/u

Op zijn 5 jaar keek Peter de dood een eerste keer in de ogen. Hij onderging een noodoperatie. Voor de definitieve operatie was hij nog te jong. Die volgde toen hij 9 jaar was. “Nadien hoorde ik de chirurg tegen mijn ouders zeggen dat de operatie gelukt was, maar dat ik niet langer zou leven dan mijn 12 jaar”, blikt Peter Geelen terug. Ik ben nu 58 jaar en loop nog altijd rond. Ik heb nochtans met 200 kilometer per uur geleefd. Ik heb de Dodentocht gewandeld, aan alpinisme gedaan, ...”

Drie jobs

Peter Geelen was nooit van plan om zijn levensverhaal met het grote publiek te delen. Hij schreef de autobiografie enkel voor zijn kinderen. Maar toen zijn vrouw het boek las, drong ze er bij hem op aan om het uit te brengen. “Mijn moeder leeft nog. Voor haar wordt dit boek heel speciaal. Zij zal de bangelijke tijden van vroeger herbeleven. Mijn ouders hebben jarenlang in de angst geleefd dat ze mij moesten afgeven. Ze hebben ook heel veel offers moeten maken voor mij. Mijn vader heeft lange tijd drie jobs gehad, om de medische kosten te kunnen betalen.”

Lange tijd was er op medisch vlak geen vuiltje meer aan de lucht voor Peter, totdat hij 10 jaar geleden opnieuw zware hartproblemen kreeg met verscheidene hartstilstanden. Hij kreeg een defibrillator ingebouwd. Het boek ‘Bonusleven’ kost 20 euro en wordt uitgebracht via uitgeverij Aquazz.

https://www.hln.be/regio/mol/peter-zou-13-jaar-niet-halen-maar-is-nu-al-58~a98c77c0/ 

BRAGA DOOM BOEKPRESENTATIE

Photo

IN DE KRANT: MARC DEDECKER

Photo

Boekpresentatie DROOMMACHINE

Photo

VERHALENBUNDEL JACQUELINE VOSKUIL

Photo

NIEUWE THRILLER BERT BERGS

Photo
Photo
Photo
Photo
Photo
Photo
Photo
Photo
Photo
Photo
Photo

Dichtwedstrijd

Photo

De DROOMMACHINE

Photo

Auteur Edwin Zonneveld bij omroep NOOS

Photo

DE SMAAK VAN HEMEL & HEL ALS LUISTERBOEK BIJ DEDICON

Photo

Verfilming

Photo

verwacht: BRAGA DOOM van Joris van Os

Photo

Nancy Elferink signeert

https://www.borneboeit.nl/60331/nieuws/supertrots-maar-doodeng 

23-02-2018

KUNST EN CULTUUR

DE VAN OORSPRONG BORNSE NANCY ELFERINK SIGNEERT HAAR EERSTE 'ECHTE' BOEK

'Supertrots, maar doodeng…'

Zesenveertig is ze, Nancy Elferink uit Bornerbroek, maar geboren en getogen in Borne. Vanmiddag signeerde ze bij boekhandel Bruna aan de Grotestraat haar eerste ‘echte’ boek. Zaterdagmiddag van twee tot vier is de tweede ronde. “Natuurlijk ben ik daar supertrots op”, klinkt het enigszins verlegen, “maar tegelijkertijd vind ik het ook doodeng. Ik schrijf liever dan hier zo in de schijnwerpers te zitten. Maar ja, het hoort er wel bij en bovendien leer ik ervan.”

 

In het oude Borne, rond de Meijershof

Al vanaf haar jeugdjaren schrijft ze. “Voornamelijk gedichten en korte verhaaltjes, die zo links en rechts hun weg vonden en vinden”, zegt ze. Totdat een van haar verhalen de longlist haalde bij een schrijfwedstrijd van een uitgeverij. Het bleek een schot in de roos en er groeide iets moois. In november vorig jaar verscheen bij dezelfde uitgeverij haar allereerste echte boek: ‘Afgekocht’, een psychologische thriller/roman waarin het verhaal zich voor een deel afspeelt in het oude Borne, rond de Meijershof.

Als een goed huwelijk

“Eigenlijk is het mijn derde boek al, maar de eerste twee heb ik in eigen beheer uitgegeven”, aldus de schrijfster. En nu dus in het echie, via een uitgeverij. “Een geweldige ervaring, al kostte me het veel zwoegen. Veel uitgeverijen willen snel scoren en laten je maar een beetje aanmodderen. Maar nu, met mijn uitgeverij Aquazz, voelt het als een goed huwelijk. Het was een geweldige ervaring en we hebben het beste uit twee partijen gehaald. Een hele mooie samenwerking. En ja, daar ben ik trots op. Hoe mooi is het dat je bij mensen thuis in de boekenkast staat..."

Ondertussen is Nancy al bezig met het vervolg. Weer een thriller, die bovendien in dezelfde omgeving speelt. “Nee, geen deel twee. Het staat los van Afgekocht. Enorm leuk om er mee bezig te zijn.” Eerst is er zaterdagmiddag weer een signeerronde. Want ja, ook dat hoort erbij… (BM)
'Supertrots, maar doodeng…'

Verwacht kinderboek DE DROOMMACHINE

Photo

Nancy Elferink signeert!

Photo

Signeersessie Bruna Curacao

Photo

Edwin Zonneveld bij omroep NOOS

Photo
Photo
Photo
Photo
Photo
Photo
Photo
Foto
http://www.zwartsluisactueel.nl/2017/12/18/zonneveld-presenteert-zijn-derde-boek-de-schutsloot-moord/

 
Photo
Photo
Photo
Photo

Midden Groninger Krant & De Regiokrant

Photo
Photo
Photo
Photo
Photo

Weekblad FORUM Yvonne Mulder

Photo

Yvonne Mulder in weekblad Forum

Photo

Alphens Nieuwsblad

Photo

Witte Weekblad

Photo
Photo
Photo
Photo
Photo
Photo

Edwin Zonneveld

Photo

Jolanda Oudijk in het Turks/Nederlands tijdschrift Kara Zambak

Photo
Photo

AD| JOLANDA OUDIJK

Photo

Jolanda Oudijk

Photo

Taal Podium | Jolanda Oudijk

Photo
Photo
Photo

VERMIST IN DE KRAGGE

Foto

AUTEUR ZOEKENDE NAAR VERMIST IN DE KRAGGE

Photo

LIVE KIJKEN IN THE READ SHOP EXPRESS IN ZELHEM BIJ BOEKPRESENTATIE HET BEEST

https://www.facebook.com/readshopzelhem/videos/1976988625863656/?hc_ref=ARTphrQpKQfHo2vDsTdzRLZrWX6zdenAiFzuixlhzr4HktFAUn0DQbScaDeWlDTlB3A
 

signeersessie MARLOES VRIJDAG

http://www.contactzuid.nl/nieuws/algemeen/168840/ambitie-om-bekende-thrillerschrijfster-te-worden-?redir
Foto

EDWIN ZONNEVELD DE NIEUWE BAANTJER?

http://www.dichtbij.nl/west-friesland/regionaal-nieuws/artikel/4285203/edwin-zonneveld-de-nieuwe-baantjer.aspx
Foto

INTERVIEW MET ACTEUR CHRISTINE BOLS

http://www.vrouwenthrillers.nl/index.php?page=interviewdetail&id=1724
Foto

Over Het lied van Hanna in HNL PETER LANDAU

Photo

VERWACHT DE TWEEDE BUNDEL OVER JULIA VAN AUTEUR MARIJKE BOTER

Photo

RONDOM TIEN OVER: HET LIED VAN HANNA

Photo

http://www.hnlmagazine.nl/juli-2017/

Photo

http://www.hnlmagazine.nl/juli-2017/

Photo
Photo
Photo
Photo
Photo

JDTV 159 met Robert van de Luitgaarden

Foto
Nieuw stappen voor Robert Van de Luitgaarden
(boek: WEGGEJORIST). Auteur Yvonne Keuls heeft bewijzen en zou kunnen getuigen .... Ook Yvonne Keuls had contacten met Dick Willard. Zij stuurde hem met enige regelmaat weg voor de deur van het tehuis waar zij werkte omdat hij daar kinderen stond te ronselen. In dit interview bevestigd zij dat Dick Willard wel degelijk banden had met Joris Demmink. Dit is iets wat Dhr. Demmink tijdens zijn getuigenverhoor in de zaak van Bart van Well ontkende. Heeft Dhr. Demmink zichzelf hiermee schuldig gemaakt aan meineed? Gaat die onderste steen ooit nog boven komen?

http://jdtvnieuwsbullet.blogspot.nl/2017/05/jdtv-afl159-dick-willard.html 

Signeersessie Katrien van Effelterre

Photo

Interview Robert van de Luitgaarden

Hier het hele interview met Robert Van de Luitgaarden - van het boek: WEGGEJORIST http://www.salto.nl/…/de-stem-van-d…/3UNoPQ8boA4sM4KcaWcgUo/
Foto

promotrailer interview Robert van de Luitgaarden

Steve Brown (underground presentator Stem van de Straat Amsterdam-Noir) met Robert Van de Luitgaarden
https://www.youtube.com/watch?v=gUPGLt9MGKg
Foto

Jolanda Oudijk

SCHRIJFWEDSTRIJD

Foto

Jacob Dekker op zijn boekpresentatie (Nabije verte) in het theater

Photo

Jonas Bruyneel benoemd tot Letterzetter van Kortrijk 2017-2019 (Foto-element)

https://www.kortrijk.be/letterzetter/JonasBruyneel 

 
Foto

boekpresentatie Vermist in de Kragge | Edwin P.C. Zonneveld

Photo

boekpresentatie RESTAFVAL | Katrien van Effelterre

Photo
Photo
Photo
Photo

BOEKPRESENTATIE STEENWIJK | VERMIST IN DE KRAGGE

Photo

BOEKPRESENTATIE IN OSSENZIJL | VERMIST IN DE KRAGGE

Photo

VERWACHT DE NIEUWSTE CRIME VAN CHRISTINE BOLS

Photo

RONDOM DIEST (BE) RESTAFVAL

Photo

23 april boekpresentatie RESTAFVAL | Katrien van Effelterre

Photo
Photo
Photo

Award voor dichter Ton de Gruijter

Photo

Boekexpositie

Photo
Photo

Welkom text

http://www.arnhem-direct.nl/berichten/boektour-colheita-bij-hijman-ongerijmd/
 
Foto

Mark Aretz | Amersfoortnu.nl

http://www.amersfoortnu.nl/nieuws/algemeen/78136/voetbalcolumns-aretz-gebundeld-in-een-boek-
Foto

BUNDELPRESENTATIE | LAANTJE/PIET HARDENDOOD

Photo

PERSBERICHT

Photo

Gazet Antwerpen | Paul Pierson

Photo

VOORZET! IN DE AMERSFOORTSE COURANT

Photo

Voorzet!

http://www.ab-magazine.nl/8-nieuws/6830-mark-aretz-van-columns-in-metronieuws-naar-voorzet.html

 
Foto

JEANNETTE JANSEN-KIM IN DE STENTOR/APELDOORN 31-12-16

Photo

Kees Keller in LEVEN IN SCHIEBROEK dec 2016

Photo

Kees Keller in de HERAUT 28-12-16

http://www.herautonline.nl/?p=56668
 

Berkel en Rodenrijs – Columnist Kees Keller uit Berkel en Rodenrijs heeft zich nog niet aangesloten bij de Oostlandschrijvers, maar hij past daar helemaal in. Recent verscheen zijn boek ‘Dood Aan de Geraniums’, een bundeling van zijn columns die hij wekelijks schreef op de schrijfsite ‘nederlands.nl ‘ tussen 2010 en 2015. Meestal over actuele onderwerpen die nog steeds actueel zouden kunnen zijn.

John Hofman



Kees Keller startte destijds in het onderwijs waar hij Nederlands en Maatschappijleer gaf op een Huishoudschool (nu vmbo, red.) aan meisjes van 12 tot 18 jaar, niet direct de makkelijkste leeftijden. “Het was niet zo van: dat doe ik even”, begint Kees zijn story. Hij werd zelfs teamleider van een afdeling, maar na enkele jaren had hij het wel gezien en aanvaardde een baan bij het ministerie van Onderwijs en Wetenschappen als redacteur en woordvoerder van zowel de staatssecretaris als de minister. “Dat heb ik tien jaar gedaan. Het was allerminst een baan van acht tot vijf. Zijn loopbaan eindigde later als Public Relations manager in het bedrijfsleven.
Kees schreef de laatste jaren in onder meer gezondheidsbladen. “De schrijfsite Nederlands.nl vroeg een columnist, maar wel een die het als hobby wilde doen, dus onbetaald. Ik vond het wel geinig om het columns schrijven verder te oefenen. Leuk, dat ze daar goed werden gelezen. Kees maakte vrienden en ‘vijanden’ met zijn schrijverij. Vaak genoeg werd hij uitgemaakt voor azijnpisser, iemand die graag anderen de grond intrapte en hij zou arrogante trekjes hebben. “Uiteraard waren sommige columns wel pittig, want ik schreef over actuele dingen waarbij ik toch een bepaalde eigen mening had en dat werd niet door iedereen gewaardeerd, maar ja, daar is het een column voor. Ik lag er niet wakker van. Er kwamen echter ook leuke en positieve reacties en die koesterde ik uiteraard boven alle andere. Daarom besloot ik dit boek uit te brengen met mijn columns, die ik in eerste instantie schreef om ze te bewaren voor familie en vrienden voor als ik er niet meer ben.” Kees vindt namelijk dat hij nu ook in een levensfase zit die kwetsbaar is. In zijn columns beschrijft hij de dingen zoals ze in de kranten en media verschenen. Het zijn ook observaties van een rariteitenkabinet van ons leven, maar ze waren nooit beledigend! “Het ging mij om wat het nieuws bracht en koppelde dit aan mijn persoonlijke invalshoek”, licht hij toe.


Het leest aangenaam


“Het is beslist geen literaire roman. De columns lezen, vind ik, makkelijk weg, zeg maar dat je het met een paar minuten per column af kan. Ik heb altijd geprobeerd om publieksgericht te schrijven en beslist niet om als schrijver ‘beroemd’ te worden.” Kees wilde het vastleggen voor later voordat het straks gewoon verdwijnt. Daarom heeft hij het nu in boekvorm uitgegeven “Ik vind het erg leuk dat het gelukt is. Uitgeverij aquaaZZ Arnhem was daar graag toe bereid en het was nog betaalbaar ook.” Heb je er nooit aan gedacht in die periode dat je columns schreef om ze aan een dagblad aan te bieden? “Wel aan gedacht, maar er zijn al zo veel goede en scherpe columns in de kranten. Hoewel ze inderdaad geschikt waren voor de krant volgens sommige collega’s, heb ik ze nooit aangeboden. Laten we het zo zeggen: ik heb er geen moeite voor gedaan. Dat deed ik bewust, want ik dacht dan altijd: wat kan ik nog aan het grote aanbod toevoegen?”
Het boek ‘Dood Aan De Geraniums’ bevat 240 pagina’s en ligt vanaf nu in de winkel bij de Boekhandels Van Atten en Janneke in Berkel Centrum. Het kost € 17,95 en is ook te bestellen bij uitgeverij www.aquazz.com/boekshop.

Foto

René Gademann op RTV Arnhem

http://www.rtv-arnhem.nl/rtv-arnhem-nieuws-22-november-2016/tvgemist/item?AMk3MYKJ0R7lJKjfrw7abQ==
Foto

Boekpresentatie Afgesneden van Abel Aakman

Photo

Boekpresentatie Colheita van René Gademann

Photo
Photo
Photo

René Gademann op de radio over Coheita

https://soundcloud.com/favoriet-fm/rene-gademann-yvonne-kaats-de-swart-bij-favoriet-fm-09-11-2016
 

12-11-16 Boekpresentatie René Gademann in Rozet Arnhem 14.00-16.00 uur

Photo

11-11-16 Boekpresentatie René Gademann 14.00-16.00 uur Zevenaar

Photo

LAAIEND

http://www.hetstreekblad.nl/nieuws/73508/stiny-huizing-uit-oude-pekela-schrijft-haar-negende-boek-laaiend/


 
Photo
Photo

Thrillerdebuut ABEL AAKMAN

http://www.dichtbij.nl/west-friesland/regionaal-nieuws/artikel/4270520/literair-thrillerdebuut-abel-aakman.aspx
 
Foto

Persbericht: AFGESNEDEN | Abel Aakman

Photo

Presentatie: een vorm van zwijgen | Ann Dewulf

Foto

Regio media Friesland

Photo
Photo
Foto
Welkom text

BRUNA TIP: PAUL BERSEE

Photo
Photo
Photo

PERSBERICHT

Foto

PERSBERICHT

Foto

PERSBERICHT

Foto
Photo
Photo
Photo
Photo

Lara Klabbers

Auteur uit Bemmel Lara Klabbers in de krant 8-6-16 week 23.

Haar boekje Omen/Nachtwaken komt uit bij uitgeverij aquaZZ.

(www.denieuwekrant/.nl/www.betuwenet.nl).
​http://hyperlocal.persgroep.nl/data/DNK/23/index.html
Foto

1 juni 2016

Zevenaar Post René Turk
Foto

Weggejorist

Robert van de Luitgaarden (m.) overhandigde zijn boek aan Tweede Kamerlid Vera Bergkamp (r.) (D66). Vergezeld door Inanna van den Berg (l.) van Ambilicious.
Foto

Weggejorist

Foto
Foto

JIJ BENT VAN MIJ

Foto

Baarnsche Courant

Photo
Photo
Foto
Foto
Foto

De tweede Turk | Duiven/Westervoort Post

Photo

boekpresentatie JIJ BENT VAN MIJ

Photo

Méland Langeveld C. Buddingh'-prijs 2016

Foto
Foto

Auteur overhandigt autobiografie aan Marco Borsato

Foto
https://www.youtube.com/watch?v=jAqOY1_4AuI 

Brabants Dagblad 12/2/16 (boek: WILS VERKLARING)

Photo

JIJ BENT VAN MIJ

Photo

interview met Terrence Lauerhohn

klik voor het >> INTERVIEW
Foto

Persbericht Dancer

Foto

Presentatie Windo

Foto

NH Dagblad 9-1-16

Foto

Ad van den Ende

Toosten op zijn boek: Jezus in historisch perspectief
Foto

4-12-15 De Gelderlander

Foto

Jonas Bruyneel

"Ik loop al jaren met het idee een roman te schrijven."

Interview: Jonas Bruyneel



Sarah Molly

Creatieve duizendpoot Jonas Bruyneel (26) debuteerde eerder dit jaar met Voorbij het licht. De West-Vlaming verkaste met zijn diploma’s kunstwetenschappen en journalistiek op zak naar geliefde studentenstad Gent. Sindsdien verdient hij zijn brood als freelance cultuurjournalist, webmaster, filmrecensent en muzikant. En sinds kort dus ook als auteur.


Voorbij het licht 

Hoe kwam je op het idee om een boek te schrijven?

Jonas Bruyneel: “Ik loop al jaren met het idee rond om een roman te schrijven. Die heb ik eigenlijk al twintig keer afgewerkt, maar uiteindelijk was ik nooit tevreden met het resultaat. Als journalist voel je een constante druk om te publiceren en zo kwam ik op het idee om kortverhalen te schrijven. Het genre is gebalder en tegelijkertijd ook een enorme uitdaging. Je kan maar een korte passage in het leven van je personage laten zien, maar toch moet hun levensverhaal er geloofwaardig uitzien.” 

Welk thema verbindt de korte verhalen in Voorbij het licht?

Bruyneel: “Elk verhaal kadert in een andere historische tijdspanne en ideologie, maar alle personages voelen zich niet thuis in hun samenleving. Ze kunnen zichzelf niet ten volle ontplooien, omdat ze door hun ideologie worden verdrongen naar de schemerzones van hun maatschappij. De setting verduistert hun talenten en kwaliteiten. Als ze ergens anders hadden geleefd, waren ze vast succesvolle personen geweest.”

De vergeten uitdrukkingen van de bomma 

Waar vind je inspiratie voor je verhalen? 

Bruyneel: “Reizen vind ik enorm stimulerend. Ik heb het geluk dat ik voor mijn werk op veel plekken kom. Als je in een onbekend land aanbelandt, zie en hoor je van alles. Ik loop dan meestal met een voice recorder rond om al mijn indrukken vast te leggen en ik bezoek lokale bibliotheken om de geschiedenis te ontrafelen. Eenmaal ik thuis ben, teken ik een gedetailleerd historisch grondplan uit voor een verhaal. Dan komt het er nog op aan om personages uit te denken en in de omgeving te passen. Daarnaast vind ik het belangrijk om veel te lezen. Ik word oprecht blij van mooi geformuleerde zinnen en vergeten uitdrukkingen. Ik heb altijd een notitieboekje bij om inspirerende passages op te schrijven. Onlangs kwam ik de uitdrukking "zo snaaks als een jonge hond" tegen. Ik vind het fantastisch om dergelijke zinnen in mijn taalgebruik te integreren.” 

Hebben al je verhalen een historische achtergrond? 

Bruyneel: “Door een historisch kader te creëren, lijkt het verhaal realistisch, maar het is vooral als achtergrond bedoeld. Als er een detail niet klopt, vind ik dat niet erg. Het blijft fictie. Hoeveel onderzoek je ook voert, het grote voordeel van literatuur is dat je de afloop van het verhaal zelf bepaalt.”

Meer van dat magisch realisme?

Welke boeken zijn volgens jou absolute aanraders?

Bruyneel: “Mijn favoriete boek was lange tijd Shalimar the Clown van Salman Rushdie. Tot ik een van zijn oudere boeken, Shame, las. Zijn historische kaders zijn buitengewoon goed onderbouwd, maar toch weet je dat de wereld die hij beschrijft niet reëel is. Het is zodanig goed geschreven en gedocumenteerd dat je het bijna gelooft. De durf om fantasie te gebruiken en de realiteit achter je te laten is iets wat ik vaak mis in hedendaagse literatuur.”  

http://www.bill.be/boeken/ik-loop-al-jaren-met-het-idee-een-roman-te-schrijven


 

Krant BN/De Stem

Foto

Aankondiging Boekpresentatie ZIJWAARTS SPRINGEN in de Nieuw Anita

22-11-15

http://www.denieuweanita.nl/index.php/18-do-10-okt-20-00-uur-donaties
Foto

Jesse Dorrestijn treedt op bij boekpresentatie Méland Langeveld

Kusje uit de hemel

De Hilverbode 5-11-2015
http://issuu.com/uitgeverij/docs/hv_20151105/c/scl09e8
Foto

HAC weekblad | Herman Grouwels

http://www.hacweekblad.eu/nieuws/hamontachel/hamont/nieuwe-roman-van-herman-grouwels/4692
Foto
Foto

Maïti Goldman

Foto
Lees dit intervieuw in zijn geheel op:
http://www.bangersisters.nl/interviews/interview-maiti-goldman/

Boekvoorstelling Jonas Bruyneel

Foto

4-9-15 Boekvoorstelling Jonas Bruyneel

Foto

Dichtwedstrijd PIJN

Foto

Dicht op Kunst

http://robscholtemuseum.nl/elsje-staneke-nieuwe-dichtbundel-els-huurman-staneke-dicht-op-kunst/
 
Foto

Mette

Eerder deze week stelde de Hamontse auteur Herman Grouwels zijn nieuwste boek "Mette" voor, een historische roman met de Teuten in de hoofdrol. Een absolute aanrader... Uiteraard te verkrijgen bij De Standaard Boekhandel op het Bernard Kempplein in Hamont !!

 — met Kristine Umansen Herman Grouwels.
Foto

Denise Simone in Dichtbij

Foto

Jacqueline Servais | Rosa Maris

Foto
door: Maarten Baanders  Leids Dagblad

Open Monumentendag

Foto

Jacqueline Servais boekpresentatie

Foto

Dicht op kunst

Foto

Flyer Birk het regenboogdraakje op zoek naar geluk

Foto

Els Huurman in Groot Hellevoet

Foto

artikel over Voor altijd twee van Saskia van Mieghem 8/5/15

Foto

Gerard Mul

http://losschijndel.nl/nieuwe-aflevering-van-bbbeep/
 vanaf 4 min 30 sec.

 
Foto

win win win 24/4/15 Het Colofon

http://www.hetcolofon.nl/nieuwsbrief/archief-nieuwsbrieven/archive/view/listid-1-nieuwsbrief-het-colofon/mailid-45-nieuwsbrief-colofon-24-4?tmpl=component

 
Foto

Hoofdpijnpatienten.nl over EYEOPENER BIJ HOOFDPIJN van Corry Oomen

Photo

EYEOPENER BIJ HOOFDPIJN | Corry Oomen)

Photo
Photo

Migraine de baas (over EYEOPENER BIJ HOOFDPIJN van Corry Oomen)

Photo

Limburgs Dagblad | Rob van Spanje

Foto

Rob van Spanje in Nuth & Omstreken 18/3/15

Foto

Gezien

Rob van Spanje in huis-aan-huis-blad Gezien.
Foto

Jessica Köhler-Bracke in wijkkrant Noord

Foto

Rob van Spanje in huis-aan-huis-blad gemeente Nuth

Foto

TOM BOUDEWIJNS IN DE KRANT 5/3/15

Foto

Susanne Koster in Kompas

Foto

26-2-2015

Op 26 februari mocht auteur Rob van Spanje  een exemplaar van “Vis op vrijdag” overhandigen aan de burgemeester van de gemeente Nuth (Z-L).
Foto

Persbericht Voor altijd | Susanne Koster

Foto

Kans maken op een gratis exemplaar?

Wil jij kans maken op een gratis exemplaar van Hester de Jong haar boek: Hoe je van een struisvogel een giraffe wordt kijk dan hier:http://margje.nu/
Foto

Jonas Bruyneel in de krant van West-Vlaanderen

Foto

Deerlijk | België

Foto

Stadsnieuws over Bijzondere Mensen 7/2/15

Foto

persbericht Vis op vrijdag Rob van Spanje

Foto

aankondiging boekpresentatie Jessica Bijzondere mensen Brabants Dagblad

Foto
Foto

Dichtbij Almere | Henk van Maanen

Foto

goirles belang Jessica Köhler-Bracke

Foto
Foto

Henk Sipers in AVVN

Foto

De Gooi- en Eemlander jan 2014

Over DE PROPPENSCHIETER van Henk van Maanen
Foto

1-1-2014 Noorderkrant

REGIO – De gedichten van Bianca Hazenberg tonen de gevoelens die mensen raken op subtiele en rakende wijze. Iedereen ervaart prettige en minder prettige emoties gedurende zijn of haar leven.

“Voor velen zullen de gedichten in dit boek een steun zijn, een herkenningspunt van verdriet of vreugde, van afscheid of van hoop. Diep doordringende woorden die levenservaringen van haarzelf weergeven. Tijdens de eenzame momenten, de moeilijke ogenblikken die iedereen kent, is het fijn hoop te putten uit dit boek”, legt ze uit.

Hazenberg heeft eerder in gezamenlijke bundels gepubliceerd, Altijd Zomer van uitgeverij aquaZZ en Door het lint van dezelfde uitgeverij (een actie voor Pink Ribbon). En ook in het Vlaams-Nederlands literair/cultureel tijdschrift Schoon schip. De dichteres is getrouwd en heeft twee dochters. “Ik dicht eigenlijk elke dag en ben actief op Facebook.”

Ontelbare gevoelens

“In mijn gedichten ga ik in op de ontelbare gevoelens die mensen hebben. Gevoelens die hen onderling verbinden maar elkaar soms ook afstoten. Mede door eigen ervaringen en door het aanvoelen van emoties tracht ik uiting te geven, troost te bieden en een herkenningspunt aan te reiken via mijn gedichten.”

“Veel mensen zijn gevoeliger dan anderen voor indrukken en reageren daarom met heftigere emoties. Ook het verwerken van droevige ervaringen gaat bij hen langer duren. Een gedicht kan door middel van herkenning een verzachtend gevoel aanreiken en dat is wat ik graag wil bereiken. Voor de gevoelige ziel is het moeilijk te begrijpen dat er wreedheid, harteloosheid en kilheid kan bestaan. Hoe fijn zal het niet zijn om de mensen te kunnen raken die aan deze gevoelens toegeven.”

Verdriet

“Sommige gedichten belichten het intense gevoel van verdriet bij een afscheid, andere vertellen weer over heimwee of een liefdesbreuk. Maar ook onderwerpen als liefde voor het leven, hoop en geluk komen ruimschoots aan bod. Geluiden sterven weg maar blijven hoorbaar in de ziel, dat geldt ook voor woorden, zij worden opgeslagen in een speciaal plekje in het hart. Als ik mensen heb kunnen raken met de gedichten in dit boek, ben ik meer dan tevreden”, aldus Bianca.

Het nieuwste werk kwam tot stand met medewerking van de fotografen Anita Meis, Jaap Kroon, Jannine Kroeze, Joan Kwekkeboom, Klaas Blink, Luc Bellen en Maarten Appel en de kunstenaars Frans Fifis, Muriël Kasmin en William Temmerman. Mededichters zijn Catherine Boone, Ephraïm de Rooij, Fred van Hensbergen, Gerhard Burgers, Mario Kersten en Peter Adema. Het boek wordt uitgegeven door aquaZZ Arnhem. Voor meer info: 050-3061365 of 0613083242.
 

- See more at: http://www.noorderkrant.nl/nieuws/23748/bianca-hazenberg-schrijft-tempel-voor-mijn-geest/#sthash.8upFLuzS.dpuf
Foto

Rob Groenhof boekpresentatie

Ontmoeting

Foto

Joke de Bondt-Rieken

Foto

Ontmoeting

Door Susanne Welgraven
t @WelgravenS
Foto

Henk Siper in de Trompetter?De Maaskrant 12 nov 2014

Foto

expositie Hilton Straatsburg

De elfsteden van Connie Harkema exposeren in Hilton Straatsburg.
Deze illustraties vindt u natuurlijk ook in het boekje dat u hier kunt bestellen!
Foto

Make A Wish

Foto

Welkom Tekst

Foto
http://www.bezetenboeken.nl/biografie/spiegelbeeld-vertel-eens-even-maruscha-koster/

‘Als ik in de spiegel kijk, zie ik een vrouw van bijna vijftig die behoefte heeft aan rust. Rust in lichaam en geest. Om dat te bereiken, wordt het tijd om mijn levensverhaal te vertellen.’ Met deze woorden opent Maruscha Koster haar biografie waarin ze een bespiegeling geeft op haar levensloop, het thema ziekte, haar innerlijke strijd en de normen en waarden die voor haar belangrijk zijn. Maar om zichzelf echt in de spiegel aan te kunnen kijken, onthult ze haar zoon en levenspartner in dit boek het geheim waarmee ze niet langer wenst te leven. Een eerlijk en moedig verslag over het omgaan met tal van herkenbare levensthema’s waarmee Maruscha hoopt ook anderen te kunnen inspireren.

In Spiegelbeeld vertel eens even… rekent Maruscha af met haar verleden. Maruscha begint haar verhaal met het onthullen van een geheim wat ze jaren verborgen hield voor haar omgeving om vervolgens haar levensverhaal te vertellen. Dit begint bij een jeugd waarin ze enerzijds kan bouwen op haar opa en oma, maar anderzijds veel onveiligheid doordat haar moeder een bloeding in haar hersenstam krijgt. Wanneer haar moeder in een rolstoel terecht komt wordt de last op de schouders van de dan tien jarige Maruscha wel heel zwaar. Wanneer Maruscha vijftien is overlijdt haar opa vlak voor examens en wordt het contact met oma nog hechter. Op haar negentiende ontvlucht Maruscha het ouderlijk huis om te trouwen. Het huwelijk brengt haar echter niet het geluk dat ze ervan verwacht als ze erachter komt dat haar toenmalige echtgenoot vreemd gaat. Ook haar oma komt te overlijden, iets wat Maruscha diep raakt. Hoewel Maruscha graag moeder wil worden, ze is gek op kinderen, twijfelt ze door haar onstabiele huwelijk. Op haar vierendertigste beslist het lot anders en Maruscha krijgt een gezonde zoon. Daarnaast wordt de ziekte van Parkinson bij haar geconstateerd. Ze krijgt een beter contact met haar moeder, des te harder komt haar overlijden bij Maruscha aan. Na drieëntwintig jaar komt er een einde aan het huwelijk en Maruscha probeert haar leven, samen met haar zoon, ondanks de nodige tegenslagen weer op te pakken. In de loop van de tijd krijgt ze een nieuwe vriend. Haar ziekte kan Maruscha niet verborgen houden, maar ze probeert dat wel zo veel mogelijk, met alle gevolgen van dien.

Op een eerlijke wijze verteld ze over haar moeilijke jeugd, de bijzondere band met haar moeder en oma en hoe haar leven is verlopen. Rode draad in het verhaal is hoe Maruscha zich steeds opzij lijkt te zetten voor anderen. Als kind draait alles om haar moeder, later om de goedkeuring van haar ouders. In haar huwelijk cijfert ze zichzelf compleet weg en zelfs wanneer de ziekte Parkinson bij haar wordt geconstateerd probeert ze dit te verdoezelen. Bang om zichzelf te zijn en bang om niet geaccepteerd te worden. De nieuwe man in haar leven verteld ze ‘slechts’ MS te hebben om zo haar ongecontroleerde spierbewegingen en vermoeidheid te verklaren. Na al die jaren van zich verschuilen is Maruscha er klaar mee; ze gaat voor de spiegel staan en vraagt zichzelf oprecht af wie ze nu eigenlijk is.

Dat zorgt voor een rauw, maar eerlijk verhaal waarin Maruscha eindelijk zichzelf kan laten zien. Een bijzonder verhaal om te lezen. Bijzonder omdat je leest wat Maruscha allemaal heeft meegemaakt en zich toch staande wist te houden, maar ook bijzonder omdat het je aanzet tot nadenken. Want je mag inderdaad best je zwakte tonen. Met Spiegelbeeld vertel eens even… heeft Maruscha laten zien dat je dan juist sterk bent.

Uitgeverij: aquaZZ
ISBN: 9789491897153
69 pagina’s
Prijs: € 14,95

Geschreven door


 

Spiritueel bestaan

Foto

Maruscha Koster

Foto

Lana B.

Voor een artikel in het magazine Bolwerk en Roads.nl heb ik de inspirerende vrouw Lana B geïnterviewd.
Over haar autobiografische zelfhulpboek Doorbroken Taboes. Hoe ze na een turbulent leven haar ervaringsdeskundigheid op vele manieren inzet.
Maurits Boote
Communicatiemedewerker

MOVISIE, kennis en aanpak van sociale vraagstukken

 
Foto

Weekkrant de Meijerij Schijndel wk 25 2014

Foto

16-6-14 Brabants Dagblad

Foto

17-6-14 Zeeland

Foto

Boekpresentatie De Verstrengeling

Op 14 juni 2014 nam de Burgemeester van Schijndel het eerste exemplaar van De Verstrengeling van auteur Gerard Mul in handen.
Foto

Gerard Mul Debuteert



 
Foto

Schijndels weekblad week 23 2014

De Verstrengeling | Gerard Mul


 
Foto

Wijkkrant Noord/mei 2014/p10

Foto




 

Kinderboekenwinkeldag

23 april 2014 Kinderboekenwinkeldag

YA-adult schrijfster Susanne Koster (http://www.susanne-koster.nl/) was aanwezig om haar boeken te promoten.
 

 
Foto

Gre Hulspas

Foto


 

Weda Ayubi overhandigt haar boek aan haar idool in India

Krant India:
Foto

EYEOPENER BIJ HOOFDPIJN | Gelderlander regio Nijmegen maart 2014

febr 2014 Anja Luchies in Huis aan huis Enschede

Foto




 

TROUW 11/2/14 n.a.v het overlijden van oud minister dr. Els Borst

Foto


 

Henk Sipers in Markant jan 2014

Foto








 

Miss Moss



 
Foto

Samuel Dumfries nov 2013

Foto


 

Samuel Dumfries nov 2013




 
Foto

Q-music radio: Lana B. te gast bij Jeroen van Inkel 27/11/13


Luister een fragment:
http://q-music.nl/nieuws/ask-me-anything-10-jaar-sekte

 
Foto

nov 2013 Streekkrant

Foto


 

De Betuwe

Miss Moss over haar boek in de Betuwe oktober 2013
Foto

Diepenbeek (BE) webgazet magazine

Foto

http://www.diepenbeek.nu/artikel/diepenbeek/Gedragen_op_de_vleugels_van_de_wind

Vrijdagavond had in de bibliotheek een emotionele boekvoorstelling plaats, Leen Derks bekend als Blauwhartje stelde er namelijk haar nieuwe gedichtenbundel “ Gedragen op de vleugels van de wind” voor. Om het verdriet van haar twee overleden zussen te verwerken schreef Blauwhartje een dichtbundel met steun- en troostgedichten die in deze tijd van het jaar kan helpen om het overlijden van een dierbare te verzachten. Wij laten Leen het verslag van deze avond zelf brengen:

” Langzaam nadert de tijd, mijn hart slaat wel tweehonderd slagen per minuut, de zenuwen hebben me duidelijk in bedwang. Jean Ramon opent de voorstelling, verwelkomt iedereen en begint aan mijn levensverhaal. Het is ijzig stil. Iedereen luistert aandachtig. Al luisterend naar de woorden die Jean leest kijk ik eens stiekem links en rechts, een glimlach, een knipoog , zo lief, er is een luid applaus.

Dan is Lieve Jordens aan het woord met als thema : Elk afscheid is de geboorte van een herinnering. Rituelen rond overlijden van vroeger en nu. Haar toespraak vormt samen met een presentatie van foto’s een mooi geheel, mensen knikken en herkennen duidelijk het taboe die er vroeger rond de dood hing en de evolutie die het afscheid nu met zich meebrengt, waarin verdriet mag getoond worden en nu geen taboe meer is.

Een PowerPoint met gedichten van Blauwhartje, bijzonder mooi uitgewerkt door Greetje Hornstra gaan het gesprek met radiomaker Erno Sourbron vooraf, Erno nodigt mij op de sofa uit om even gezellig te babbelen over mijn nieuwe bundel en ja, er mag ook even gelachen worden, de stemming verbreekt gelijk het droeve wat er toch hing. De bijdragen van de schilders Marijke Aerts, Maria Lechanteur- Brouwers en Albert Vandenreyt van de kunstkring Diep ‘ Arte geven dit boekje een meerwaarde, bijzonder de cover die speciaal werd geschilderd door Luc Carlens. Ria de Jong leest vier gedichten voor, net zoals ik het heb geschreven kan zij het verwoorden. Als slot heeft schepen van cultuur Miet Nelissen veel lof over dit boekje en hoopt dat het vele mensen kan en mag steunen bij het verlies van een dierbare.

Dankbaar voor deze bijzondere mooie dag waar ik zo lang naartoe heb geleefd, het blijde weerzien van zo veel mensen die dit moment even met mij wilde delen, je verdriet openbaar tonen is niet zo evident, maar ieder rouwt op zijn eigen manier, twee zussen op een half jaar ten grave dragen laat diepe sporen na in je hart en mijn pen is dan mijn enige houvast. Laat dit boekje strakjes voor vele een steun- en troostmoment zijn, want dat is de enige reden waarom ik het heb uitgeven.”

Liefs Blauwhartje

Denkbeeld tijdschrift voor psychogeriatrie

Foto
oktober 2013
artikel Wils verklaring

De stad Gorinchem

Foto
Foto
Welkom tekst

Column door Bert Keizer over: Wils Verklaring

Foto
http://www.trouw.nl/tr/nl/4516/Gezondheid/article/detail/3479008/2013/07/20/Bij-euthanasie-op-Wil-van-Gelder-ging-iets-heel-erg-mis.dhtml

column In maart 2011 werd de 64-jarige Wil van Gelder-Smits euthanasie verleend. Zij was ver heen in dementie. Een verslag van haar laatste maanden, haar laatste uren zelfs, verscheen in NRC Handelsblad van 16 februari 2012. De wijze waarop haar leven werd beëindigd door haar huisarts werd nauwgezet beschreven.
  •  
     
    De verontrustende klungeligheid is door de huisarts nooit naar waarheid aan de toetsingscommissie voorgelegd

Ze werd eerst stiekem in slaap gebracht met een slaapmiddel door haar man en een vriendin. Later wilde de huisarts haar via een infuus de dodelijke dosis barbituraten toedienen, waarop ze wakker werd en afweerde. Ze is toen onder dwang opnieuw in slaap gebracht, waarna de barbituraten alsnog konden worden toegediend.

Naar aanleiding van deze publicatie ontstond er een debat waarin de vraag werd gesteld of dit wel kon. Tegenstanders, waaronder ikzelf, zeiden dat je nooit iemand mag doodmaken die wel bewust is maar die niet meer goed weet waar het over gaat. Medestanders zeiden: je kunt zo'n vrouw die jarenlang bewust het eindstadium van dementie heeft afgewezen toch niet die vreselijke lijdensweg laten gaan omdat ze net te laat was met haar verzoek?

Er is nu een boek uit, 'Wils Verklaring' (uitgeverij aquaZZ), waarin de geschiedenis van Wil van Gelder-Smits, haar man Henri, haar kinderen, enkele vriendinnen en vele hulpverleners op bewonderenswaardige wijze is opgetekend. (Zie Trouw van 9 juli). Het is een eerlijk boek over een vreselijke toestand. Het verslag laat zien wat de dementie van een geliefde vrouw teweeg brengt in haar leven en het leven van haar man en haar twee kinderen. Rond haar doodswens wacht de huisarts helaas veel te lang voordat hij het mes op tafel legt in de vorm van de mededeling: u zult nu uw besluit moeten nemen, anders kan het niet meer.

Oud-minister Els Borst schreef een voorwoord waarin zij er nog eens op wijst dat bij dementie de schriftelijke wilsverklaring in de plaats kan treden van het mondelinge verzoek om euthanasie. De huisarts van mevrouw Van Gelder-Smits was het hier na een eerste Scen-consult niet mee eens en weigerde de euthanasie. Na een tweede Scen-consult was hij het hier wel enigszins mee eens, want naast het schriftelijke verzoek was er ook het feit dat mevrouw Van Gelder-Smits nog steeds goed aangaf dat zij leed onder haar toestand.

In het geniep of onder dwang
Mevrouw Borst zegt er niets over en de schrijver van het boek laat de laatste levensuren van mevrouw Van Gelder-Smits eveneens ongenoemd. Maar ik blijf het gevoel houden dat hier iets verschrikkelijk is misgegaan. Want de situatie waarin de schriftelijke wilsverklaring in de plaats treedt van het mondelinge verzoek klinkt redelijk op papier, maar in de praktijk betekent het dat je iemand bij het toedienen van de dodelijke medicatie niet meer kunt vragen: 'wilt u dit eigenlijk wel?' Dus doe je het in het geniep of onder dwang. In het geval van mevrouw Smit eerst in het geniep, toen onder dwang. Hoe oud-minster Borst er keer op keer in slaagt deze gang van zaken als probleemloos te presenteren, is mij een raadsel.

U zult zeggen: maar weegt jouw oordeel dan zwaarder dan dat van alle toetsingscommissies uit het hele land die de handelwijze van de huisarts als zorgvuldig beoordeelden? Mijn antwoord is dat de toetsingscommissies de onthutsende details nooit onder ogen hebben gekregen. De verontrustende klungeligheid van het gebeuren is door de huisarts nooit naar waarheid aan de toetsingscommissies voorgelegd. Zo zit dat.

De huisarts die het leven van Wil Van Gelder-Smits beëindigde (hij blijft angstvallig anoniem) vond zelf kennelijk ook dat hij vreemd in de weer was. Want hij verbood de echtgenoot, de zoon en de dochter om daarbij aanwezig te zijn. "Anders kan ik het niet", was zijn argument. Waarom deed hij zo vreemd? Vond hij het dan precies even moeilijk als ik dat zou vinden om deze vrouw die zijn handeling niet begreep een dodelijke dosis toe te dienen? Schaamde hij zich voor deze daad tegenover de familie? Tegenover zichzelf? Tegenover de vrouw? Is Els Borst niet nieuwsgierig naar de reden waarom deze huisarts, die volgens haar probleemloos de wet heeft gevolgd en die volgens alle toetsingscommissies zorgvuldig handelde, hierover met niemand in de openbaarheid wil spreken? Ik heb nogal eens met euthanasie te maken, maar de situatie waarin ik als arts de familie zou sommeren om het toneel te verlaten is voor mij onvoorstelbaar. Mijn instelling is dat er geliefden bij moeten zijn. Anders kan ik het niet.

GVA Weekendkrant

Foto
Thieschou & Rensbi

Belgisch Nieuwsblad (editie Kempen)

DESSEL - Eddy Bierens (57) en Sandra Schoute (35) uit Dessel hebben hun derde boek uitgegeven, de thriller ‘Spiegelmancomplex’. Deze keer vonden ze een uitgeverij. ‘Wat wil zeggen dat we beter schrijven’, zegt het duo.

 

Voor Eddy Bierens en Sandra Schoute uit Dessel is schrijven een uit de hand gelopen hobby. ‘Zes jaar geleden zijn we gestart aan een uitdaging’, zegt Eddy. ‘Samen met Sandra heb ik toen het boek ‘De Metal Moorden’ geschreven. Dat hebben we in eigen beheer uitgegeven en deze uitgave smaakte naar meer. Na twee jaar schrijven was onze tweede thriller klaar, de (W)moordenmaker. Ook dit boek hebben we in eigen beheer uitgegeven.’

Sandra en Eddy kunnen niet ophouden met schrijven. ‘Soms zijn we wel aan drie manuscripten tegelijk bezig’, lacht het duo. ‘Vaak duurt het enkele jaren voor een boek af is.’

Dit jaar lag bij Eddy en Sandra, die onder de pseudoniemen Rensbie en Thieschou schrijven, het derde boek klaar, het ‘Spiegelmancomplex’.

Mysterieuze moorden

Het boek gaat over amateurfotograaf Dries die een geheime boodschap van een bewonderaarster krijgt. Ze wil graag een fotosessie, maar nog voor Dries deze kan maken, gebeuren er mysterieuze moorden in zijn omgeving. Als dit verschillende keren na elkaar gebeurt, heeft Dries een vermoeden dat hij erin wordt geluisd, maar door wie en waarom?

‘Het ‘Spiegelmancomplex’ viel duidelijk in de smaak, want toen we het manuscript instuurden bij uitgever aquaZZ, besliste die meteen om het boek uit te geven’, zeggen Eddy en Sandra. ‘We hopen op die manier toch wat meer mensen te bereiken met onze thrillers.’

De samenwerking tussen Eddy en Sandra gaat prima. ‘Eerst spreken we een verhaallijn af en maken foto's van de locaties die we in het boek willen gebruiken’, zegt Eddy. ‘Dan starten we met schrijven. Ik mail dan bijvoorbeeld een hoofdstuk naar Sandra en zij past dit aan en schrijft dan nog extra pagina‘s. Deze aangepaste versie mailt ze naar mij en dan is het weer mijn beurt om aan te passen en te schrijven. Zo ontstaat een leuke wisselwerking.’

Eddy specialiseert zich vooral in de meer spannende passages van het boek, terwijl Sandra de gevoelige kant toevoegt.

 

Foto

NVVE

Foto
http://www.nvve.nl/nvve2/pagina.asp?pagkey=152901&metkey=375#top

 

Henri van Gelder kijkt terug op de euthanasie van zijn demente vrouw Wil

'HAAR DOOD KWAM TE VROEG'

Hij werd neergezet als de man die zijn vrouw dood wilde. Henri van Gelder deed alles om de euthanasiewens van zijn gevorderd demente vrouw Wil (64) te vervullen. In zijn boek Wils verklaring doet hij verslag. ‘Ik heb gelukkig een enorm bord voor mijn kop als het nodig is.’

Door Koos van Wees

 Haar dood kwam te vroeg, zegt Henri van Gelder. Toen zijn vrouw Wil op 15 maart 2011 euthanasie kreeg, kon het verpleeghuis nog wel even wachten. Juist dát was wat zij, toen ze nog goed was, voortdurend had benadrukt. ‘Als ik in een verpleeghuis moet, maak er dan maar een eind aan.’

Dat moment was wat Henri betreft nog niet aangebroken. Wil kon nog wel thuis worden verzorgd; maanden, een jaar misschien zelfs. Wil had alzheimer. Ze had lichamelijke problemen en was verward, niet meer in staat haar gevoelens en gedachten duidelijk te verwoorden.

Vijf jaar eerder vertelden Henri en Wil hun huisarts euthanasie te willen, mocht het geestelijk niet meer gaan met één van hen. Wil weet dan twee jaar dat ze alzheimer heeft, Henri heeft als leukemiepatiënt al eens op het randje van de dood gelegen. In hun wilsverklaringen geven ze elkaar een volmacht. In Wils verklaring wordt expliciet opgenomen dat euthanasie wordt uitgevoerd als ze naar het verpleeghuis moet. Ze heeft als activiteitenbegeleider met dementen gewerkt, en gruwelt van dat vooruitzicht.

Geestelijk terminaal
De praktijk is weerbarstiger dan de duidelijke formulering doet vermoeden. In het contact met de huisarts en later een GGZ-psycholoog wordt de euthanasiewens periodiek herhaald. Het gaat slechter met Wil, maar de huisarts meent dat er nog tijd genoeg is. ‘Bij het laatste controlegesprek, een jaar voor haar dood, vroeg ik de huisarts of we niet eens met een SCEN-arts moesten praten. Hij zei: “Je hoeft je nergens druk over te maken, het is nog lang geen tijd.” Wil en ik gingen er vanuit dat hij wist hoe de procedure moest verlopen.’

De huisarts gaat af op wat hij ziet. Wil loopt al jaren bij het Alzheimercentrum van het VUmc in Amsterdam, maar toont uiterlijk weinig tekenen van de ziekte. Op het moment dat het zo slecht met haar gaat dat de euthanasiewens wél in beeld komt, wordt de huisarts erdoor overvallen, zegt Van Gelder. ‘Hij had alle laatste verslechteringen gemist. Hij geloofde in eerste instantie ook niet dat het zo erg was. Mijn vrouw was geestelijk terminaal, terwijl ze er lichamelijk allesbehalve terminaal uitzag. Het was voor de huisarts een enorme schok dat ze in zo’n tempo achteruit was gegaan. Toen het Alzheimercentrum niets meer voor haar kon doen, werd hij niet op de hoogte gesteld. Specialisten en huisartsen koppelen onderling vaak niet terug.’

Hoewel Henri van Gelder en zijn zoon Joris als mantelzorgers oordelen dat met 24-uurs thuisverzorging het verpleeghuis nog niet nodig is, voor de vervulling van Wils euthanasiewens is dan het eigenlijk te laat. Haar geestelijke vermogens zijn zo achteruitgegaan dat ze haar wilsverklaring niet kan herhalen tegenover de SCEN-arts die door de huisarts is ingeschakeld. ‘De SCEN-arts vroeg haar: “Maar wilt u dan dood? Dit is toch uw euthanasieverzoek?” Wil leefde op dat moment al helemaal in het verleden. “Ja, die verklaring heb ik geschreven, maar ik wil nog niet dood, want hoe moet het dan met mijn kinderen, en met mijn man?” Ze dacht dat ze nog in de kleine kinderen zat. Dat was voor de SCEN-arts reden te zeggen: “Ik ben ervan overtuigd dat ze het altijd gewild heeft, maar als ze niet aangeeft dat ze dood wil, kan ik geen positief advies geven.” Hij handelde volgens de KNMG-richtlijn.’

De huisarts volgt het advies van de SCEN-arts. Van Gelder is verbijsterd. Hij ziet hoe zijn vrouw steeds verder aftakelt. Vanaf het eerste gesprek had de huisarts aangegeven te willen meewerken aan de wens van Wil. Daar kan hij nu niet vanaf zien, meent Van Gelder. Bovendien had hij het ziekteverloop beter in de gaten moeten houden en eerder een SCEN-arts moeten inschakelen. Henri van Gelder dreigt met gerechtelijke stappen, en schakelt een in gezondheidsrecht gespecialiseerde advocaat in.

Emotioneel gesprek
Er komt een nieuw gesprek met de huisarts. Die wil alsnog een oplossing zoeken. Een andere SCEN-arts, de beter met alzheimer bekende Constance de Vries, heeft een gesprek met Wil. Zij rapporteert later ‘dat zij leed onder het vooruitzicht dat het binnenkort nog slechter zou gaan en dat zij haar vertrouwde omgeving zou moeten verlaten. Haar angst en verdriet stonden ieder levensgeluk dat er nog zou kunnen zijn in de weg’.

‘De Vries zag tijdens dat gesprek letterlijk het enorme lijden in de ogen van mijn vrouw. Wil liet haar wat schilderijen zien die ze kort daarvoor gemaakt had van vrouwen die geen ogen hadden. Dat was een van de non-verbale signalen waaruit zij als SCEN-arts haar conclusies trok. Het was een heel emotioneel gesprek. Wil barstte in huilen uit. Het verhaal was zo evident dat De Vries er eigenlijk helemaal niet aan twijfelde.’

Na haar positieve SCEN-advies gaat het snel. De huisarts wil dat de euthanasie binnen drie weken wordt gegeven. Nu had de SCEN-arts kunnen concluderen dat Wil echt euthanasie wilde, later kon dat wel eens anders zijn. Dan zou volgens de huisarts de wettelijke basis ontbreken. ‘Dat overviel ons wel’, zegt Henri van Gelder. ‘Eerst hoor je dat ze er nog niet aan toe is, en vervolgens moet het snel. De huisarts wilde ook dat zo weinig mogelijk mensen het zouden weten, want die wilden dan afscheid nemen en dat zou Wil veel te veel van streek maken. Maar dat had tot gevolg dat de mensen die haar snelle achteruitgang toch al hadden gemist, na haar dood dachten dat het stiekem was gebeurd.’

Voor zijn schoonfamilie bevestigt dat wat die toch al dacht: Henri wil van Wil af. De familie vindt dat er geen sprake is van ondraaglijk lijden en dat euthanasie hoe dan ook te vroeg komt. Het leidt tot een breuk. Van Gelder, geëmotioneerd: ‘Het contact was altijd heel warm, ik hoorde bij die familie. Ik deed ook veel samen met mijn zwagers. We hadden een intensief familiecontact, dat is totaal verbroken. Ons hele gezin heeft met niemand van de schoonfamilie nog contact.’

Geweldige druk
Als de uitspraak van de Regionale toetsingscommissie euthanasie over Wils zaak op dat moment al bekend was geweest, had die snelheid niet gehoeven, denkt Van Gelder nu. Want die oordeelde dat, ondanks de wilsonbekwaamheid van Wil, haar euthanasie gerechtvaardigd was. Zoals Van Gelder ook vermoedt dat het anders was verlopen als de Levenseindekliniek er al was geweest. ‘Die gaat uit van de wettelijke criteria, waarin staat dat iemand die dat schriftelijk heeft vastgelegd, ook euthanasie kan krijgen als die wens niet meer kan worden geuit. In tegenstelling tot de KNMG, die vindt dat het niet mag gebeuren als mensen die wens niet zelf kunnen uitspreken. Er is vanuit de KNMG een geweldige druk op de huisarts uitgeoefend om het in deze fase van de ziekte niet te doen.’

De avond voordat de euthanasie wordt gegeven heeft de huisarts nog een gesprek met Wil. Hij vraagt haar opnieuw of ze dood wil. ‘Mijn vrouw schreeuwde: “Doe wat! Doe dan wat!” Dat was voor hem de ultieme bevestiging dat het kon.’

Na Wils dood ontstaat een polemiek tussen voor- en tegenstanders van euthanasie bij gevorderde dementie. Henri van Gelder, maar ook zijn huisarts en de SCEN-arts krijgen er in de publiciteit ongenadig van langs. Zijn vasthoudendheid na het afwijzende advies van de eerste SCEN-arts wordt hem kwalijk genomen. ‘Die beruchte column in De Volkskrant, ‘de man die zijn vrouw dood wilde’, heeft natuurlijk pijn gedaan. Ik heb gelukkig een enorm bord voor mijn kop als het nodig is. Dat is ook de reden dat ik het heb kunnen doorzetten. Omdat ik er van overtuigd was dat ik het goede deed. Ik heb mijn omgeving een link gestuurd naar dat artikel. Om aan te geven hoe ik onder vuur lag. De feedback was: “Jij weet wel beter.” Er waren veel mensen die me een hart onder de riem staken. Ik had een netwerk dat erg meeleefde en waarin ik mijn boosheid en frustratie kwijt kon. Zij wisten dat Wil dit altijd zo gewild heeft.’

Leidraad voor lotgenoten
Het boek dat hij met auteur Hans Smit over Wils dood schreef, Wils verklaring, ziet hij als leidraad voor lotgenoten, en nadrukkelijk niet als verantwoording. Van Gelder heeft niet het idee dat hij zich hoeft te verantwoorden, zeker niet na de uitspraak van de vijf regionale toetsingscommissies, die unaniem oordeelden dat aan alle voorwaarden voor euthanasie was voldaan. ‘Ik ben dankbaar dat ik mijn vrouw mocht helpen haar uitdrukkelijke wens te vervullen. Dat is altijd een vanzelfsprekendheid geweest. Dit is wat ze heeft gewild, daarover heb ik nooit enige twijfel gehad.’
 
De belangrijkste les: ‘Wees je bewust dat euthanasie geen kwestie is van opschrijven en ervan uitgaan dat het dan ook wordt uitgevoerd. Bij alzheimer geldt dat des te meer. Als je dat traject ingaat met je huisarts, en periodiek je wens herhaalt, dring er dan op aan zo vroeg mogelijk een SCEN-arts in te schakelen. Zeker als de wilsbekwaamheid afneemt, is dat ook voor die SCEN-arts veel veiliger.’

Achteraf gezien had ook de communicatie met zijn vrouw beter gekund, concludeert Van Gelder. ‘Het bleef beperkt tot het steeds opnieuw uitspreken dat ze euthanasie wilde als ze naar een verpleeghuis moest.

Maar we hebben samen te weinig gesproken over wanneer dat dan werkelijk zou moeten gebeuren, of over dat ze dat dan zelf moest aangeven. Zij heeft steeds gezegd: “Henri regelt het wel.” En ik heb dat gesprek ook niet gevoerd met haar. Zo van: zou je het niet moeten vragen nu. Ik ging er vanuit dat met schriftelijke vastlegging het geen probleem zou worden, als het zover was. Dat de huisarts het dan zou overnemen. Aan de andere kant: als de euthanasie was gegeven op het moment dat ze haar wens nog wel had kunnen uiten, hadden we haar nog korter bij ons kunnen houden. Dat is het dilemma waar iedereen met alzheimer en eenzelfde wens mee te maken heeft. Dat is de kern van dit vraagstuk.’

Henri van Gelder heeft er een paar keer aan gedacht de strijd maar te staken. De bevestiging dat hij er goed aan deed, kwam later in een tv-documentaire van Zembla. Daarin vertelt een man hoe hij er ondanks een schriftelijk euthanasieverzoek van zijn demente vrouw niet in slaagde haar uit het verpleeghuis te houden. ‘Toen we dat zagen hadden mijn zoon en ik geen enkele twijfel meer. Als Wil daar had gezeten was het één brok ellende geweest. Als je vrouw altijd heeft gezegd dát niet te willen, en het gebeurt toch, dan zit je de rest van je leven met een ontzettend schuldgevoel.’
 
 
 
NB Het boek Wils Verklaring is te bestellen via de website wils-verklaring.nl
 
 
 

Noord Hollands Dagblad

Foto

Noord Hollands Dagblad

Foto

.

Foto
Welkom tekst

MB week 28-2013

Foto

Trouw week 28-2013

Foto

MRK week 28-2013

Foto

Michel Kok in de krant

Foto

Michel Kok aankondiging signeersessie

Welkom tekst
Foto

signeersessie Michel Kok

Foto

signeersessie Michel Kok

29 juni 2013  Boehandel Derijks Oss
Foto

Boekennieuws: Marianne Miltenburg

Foto

http://www.boekennieuws.nl/achtergrond/hoe-creatief-ondernemerschap-tot-schrijfsucces-kan-leiden/

Hoe creatief ondernemerschap tot schrijfsucces kan leiden

Door Pim Wiersinga

Publiceren is altijd al een hordenloop geweest. Dat was in de tijd dat je nog ‘hordeloop’ moest schrijven niet anders. Misschien wel overzichtelijker. De schrijver schreef, de uitgever gaf uit, de boekhandel verkocht en de krant recenseerde. En verder was het in handen van het toeval. Er werden wat beschaafde advertenties in dito dag- of weekblad afgedrukt, en daarmee was de cyclus doorlopen. Nu gaat het anders – zoals blijkt uit de publicatie van verdronken Verleden.

 Het allermoeilijkste was debuteren. Destijds tenminste. Drie dingen waren onmisbaar: uithoudingsvermogen, talent en geluk. Het uithoudingsvermogen kwam te pas de eenzame worsteling en het bestrijden van je demonen – wie denk ik wel dat ik ben? Zonder talent kon je daar niet naar eer en geweten op antwoorden: schrijver. Je had hoe dan ook een zware dobber aan het geweten, want volgens maatstaven die tot een jaar of twintig geleden golden was je pas schrijver als je de vuurdoop met goed gevolg had ondergaan: uitkomen bij een echte uitgeverij.

En je had bovendien een dosis geluk nodig: het geluk dat je zou worden opgemerkt in wat ook toen al de ‘slushpile’ heette: de stapel ongevraagd binnengekomen manuscripten.

Debuteren had tot twintig jaar geleden veel weg van de keizerlijke examens in het oude China. Je had examens op provinciaal niveau – te vergelijken met opgenomen worden in een literair tijdschrift – en het landelijke, allerzwaarste examen. Je had in het keizerlijke China heren van gegoede komaf die jaar na jaar voor dit keizerlijke examen opgingen en opnieuw zakten, hele familiefortuinen gingen er doorheen. Het vergt dan ook uithoudingsvermogen en talent om in een koud hok waarin je je al dagen zit te verbijten een ‘achtbenig essay’ met fijnzinnige literaire en filosofische toespelingen te produceren. Maar als je slaagde kon de weg naar ambtelijke roem bewandeld worden.

Het debuut was de allergrootste mijlpaal. Daarna was het een kwestie van moed bewaren en niveau houden.

 

Van weeromstuit nobel

Een eeuw geleden zakte het Chinese examensysteem in elkaar. Er braken roerige tijden aan, waarvan de afloop onvoorspelbaar was. Hetzelfde geldt voor de boekenmarkt: de herderheid van twintig jaar geleden is weg. Nog steeds wordt gepubliceerd worden bij een uitgeverij door aanstormende schrijvers gezien als een begerenswaardig goed, is het niet meer de enige echte maatstaf voor schrijversschap. Je kunt je schrijver noemen als je een blogger bent met wat volgelingen, of als je zelf opdracht verstrekt om je bundel of je roman het licht te doen zien – POD, voor ingewijden, hetgeen een afkorting is voor Printing On Demand, uitgeven in eigen beheer.

Je toevlucht zoeken tot POD gold tot voor kort als wanhoopsdaad – zeker in de ogen van hen die meenden dat ‘het ware talent vanzelf komt bovendrijven’. Nu, dat kon je een kwart eeuw geleden misschien met enig recht zeggen, maar nu niet meer. Talloos zijn de berichten over kwalitatief hoogwaardig werk dat wegens sombere verkoopvooruitzichten nu juist niet ‘komt bovendrijven’. Uitgeverijen geven zelf openlijk toe dat de vork zo in de steel zit. Prachtig, maar we krijgen het niet weggezet.

Hoeveel duizenden van die mailtjes zijn er de afgelopen jaren niet...

Ik kom nu in de verleiding om een klaagzang aan te heffen over schrijvers die alleen maar kloeke romans willen schrijven en volstrekt geen zintuig hebben voor het ondernemerschap

onder dankzegging verstuurd! Het is niet alleen in Nederland zo. Een Australische auteur met wie ik correspondeer moest ervaren dat haar debuut bij Penguin op het laatste moment om soortgelijke redenen werd afgeblazen. En naarmate uitgeverijen meer boeken weigeren die ze goed maar onverkoopbaar vinden, en het openlijk toegeven, wordt uitgeven in eigen beheer van weeromstuit nobel. Ja: hier zijn mensen bezig die er alles voor over hebben! En er zitten schrijvers tussen die vroeger bij echte uitgever zaten!

 

 

Alleen op thema

Zo iemand is bijvoorbeeld de jeugdboekenschrijfster Marianne Miltenburg. In 2001 verscheen van haar hand De vloek van Kiekeberend bij Clavis. Van huis uit is ze illustrator, maar ze heeft haar aandacht verlegd of uitgebreid naar de taal; en ze is als freelance redacteur werkzaam bij uitgeverijen – kortom, ingevoerd in het wereldje. Maar noch haar connecties, noch haar als uitstekend beoordeelde stijl of het feit dat ze gepubliceerd heeft konden verhoeden dat ze bleken voldoende garantie voor een tweede publicatie. Wat was er aan de hand?

Verdronken Verleden is een jeugdboek voor elf jaar en ouder. Over een een teruggetrokken puber die gepest wordt, op vakantie op afstand verliefd raakt – op een meisje van school – en vervolgens, nadat zij de mals niet meer beantwoordt, in geheimzinige toestanden verzeild raakt: kortom, ik zou het wel weten als ik dertien was –hebben dat boek! Maar er komen veenlijken in voor en veenlijken zijn, vinden uitgevers, commercieel niet verantwoord.

Mij doet dit denken aan de rel rond de Gebroeders Leeuwenhart (Astrid Lindgren) van veertig jaar geleden, omdat velen suicide niet vonden kunnen in een kinderboek. Weliswaar zou de grande dame van de Zweedse jeugdliteratuur nooit last krijgen van afwijzingen, maar de teneur is in beide gevallen dat een boek alleen op thema wordt beoordeeld en niet op kwaliteit.

 

Succesverhaal

Met Verdronken Verleden lijkt het goed af te lopen. In een zonnig getoonzet persbericht laat Marianne Miltenburg weten dat ze het boek zo de moeite waard vond dat ze tot een uitgave in eigen beheer heeft besloten. En als klap op de vuurpijl heeft het thema van de veenlijken juist de deuren geopend bij diverse musea in Drenthe. Het drukbezochte Drents Museum in Assen heeft een hoeveelheid boeken aangekocht, en het Veenmuseum in Barger Compascuum. Miltenburg: “Daar zaten ze juist te wachten op een jeugdroman als het mijne! Juist om het fenomeen veenlijken onder de aandacht van de jeugd te brengen.”

Een succesverhaal dus – dat ook iets onthult over de positie waarin de schrijver anno nu zich geplaatst weet. Miltenburgs wederwaardigheden volgen het scenario van de auteur die als een creatief ondernemerde  spullen aan de man moet brengen; daaruit komen weer onverwachte synergieen voort, bijvoorbeeld met musea.

Ik kom nu in de verleiding om een klaagzang aan te heffen over schrijvers die alleen maar kloeke romans willen schrijven en volstrekt geen zintuig hebben voor het ondernemerschap, maar dat lijkt me onhoffelijk jegens Miltenburg; het enige wat ik hoop is dat ze een goede pers krijgt. Waarmee ik zowel gunstige besprekingen bedoel als recensies die ingaan op de inhoudelijke merites van Verdronken Verleden, desnoods kritisch.

Geschreven door Pim Wiersinga op 14-04-2013.

Verdronken verleden

Foto
Foto

Marloes in SZ maart 2013

Foto
Foto

Marloes Vrijdag in de Gelderlander 18-12-12

Foto

In 2008 deed ik voor het eerst mee aan een schrijfwedstrijd (Gelderse Geheimen van Tv Gelderland), tot mijn verbazing hoorde ik tot de winnaars. Daarna ben ik blijven schrijven met als gevolg een aantal bundels waarbij een van mijn verhalen in staat. Nu is dus mijn debuut te koop: Deadline.

Ik heb gemerkt dat het moeilijk is om als beginneling te debuteren. Ik kreeg gaandeweg het idee dat als uitgevers nog nooit van je gehoord hebben je onderop een stapel beland. Wat was ik blij dat uitgeverij aquaZZ wel in mij geloofde.

Aangezien ik geen Simone van der Vlugt ben moet ik zelf mijn best doen mijn boek te promoten, dus bij deze...

Allemaal naar de boekhandel rennen en mijn boek kopen! smile Ik hoor graag wat jullie ervan vinden.

Omschrijving van de inhoud of de flaptekst:

Mike is een verslaggever in een klein dorp. Zijn grote droom is om te schrijven voor de Gelderlander. Wanneer zijn vriend bij de politie hem een tip geeft over een vermissing grijpt hij die kans dan ook met beide handen aan. Hij hoopt dat dit zijn grote doorbraak gaat worden. Al gauw blijkt de vermiste man vermoord te zijn en neemt de spanning toe. Hoe ver zal Mike gaan om zijn dromen na te leven?

Marloes Vrijdag is medisch secretaresse en in haar vrije tijd schrijft ze. Ook is ze moeder van een prachtig dochtertje. In 2008 verscheen haar eerste verhaal in de bundel: Gelderse Geheimen. In 2010 schreef ze een boekje: Kom jij een dagje bij ons in het ziekenhuis? Speciaal voor kinderen die geopereerd werden op de KNO poli. In 2012 verschenen haar verhalen in bundels zoals: Zomertijd, Duistere Signalen, Het Keerpunt en Overspel. Nu is haar droom uitgekomen en is haar eerste boek te koop: Deadline.

Fragment:

De geur werkte opwindend. Als je het eenmaal geroken
had kon je niet meer zonder. Verslavend. Het
mes sneed zonder enige moeite in het lichaam. Het
was speciaal geslepen voor de gelegenheid. Het
werd wel gevaarlijk. Zeker nu deze persoon in zijn
leven gekomen was. Een uitdaging betekende niet bij
voorbaat iets slechts. In ieder geval zou de persoon
die hier lag niet direct gemist worden. Hij had er
een potje van gemaakt, dus veel tranen zouden er
niet vloeien. Niet dat dat erg van belang was, maar
het zorgde ervoor dat het dit keer een veilige keuze
was.

Gelderlander 18-12-12 Marloes Vrijdag

Foto

Jan van Rijsingen

Foto





 

Jan van Rijsingen genomineerd!

Café Walraven genomineerd

 
 
 
 

Vijf kandidaten voor Zeeuwse Boekenprijs 2012

woensdag 31 oktober 2012 | 07:00 | Laatst bijgewerkt op: woensdag 31 oktober 2012 | 09:03

MIDDELBURG - Vijf boeken zijn genomineerd voor de Zeeuwse Boekenprijs 2012: Ik ben Maan van Maan Leo, Een meedogenloze vrede van André van der Veeke, Hier - 20 jaar Bløf van Ernst Jan Rozendaal, Licht/Light van Jan van Munster en Peter Lodermeyer en Café Walraven van Jan van Rijsingen.

De jury onder leiding van Karla Peijs heeft deze selectie gemaakt uit de 46 ingezonden titels.

De winnaar wordt zaterdag 10 november bekendgemaakt. Die dag wordt ook de PZC-publieksprijs uitgereikt, waarvoor alle 46 boeken in aanmerking komen. Er kan nog op alle titels gestemd worden. http://www.pzc.nl/algemeen/cultuur/boekenprijs/

Foto

Jan van Rijsingen

Foto

Marga Kessenich in de krant

Foto

Ik hoop dat de lezer wat heeft aan mijn persoonlijke zoektocht

Marga Kessenich was een tijdlang online columnist bij het Streekblad. Via haar columns maakte zij haar zoektocht naar zichzelf inzichtelijk voor de buitenwereld. Afgelopen maand verscheen haar boek Verlaten Erfgoed, waarin haar beste columns en blogs werden gebundeld.

In haar jeugd kreeg Marga te maken met traumatiserende gebeurtenissen, die zij nooit goed verwerkte. Ook in haar volwassen leven kende zij tegenslagen, zoals haar scheiding. “Ik was me niet bewust van mezelf en hield geen rekening met mijn behoeften. Mijn leven stond altijd in het teken van de ander en het ‘moeten’. Ik moest alles perfect doen.”

Marga raakt chronisch vermoeid. “De situatie is het beste te vergelijken met een lange burn-out”, aldus Marga. “Ik was constant moe. Er moest iets gedaan worden. Ik startte met cognitieve gedragstherapie. Hierbij analyseer je niet de situatie, maar je gedachten voor of tijdens een situatie. Ook werd mij geadviseerd een dagboek bij te gaan houden. Eerst ging dit moeizaam, maar ik merkte dat het schrijven hielp en dat ik het bovendien steeds leuker begon te vinden.”

“Ik startte met een schrijfcursus en als snel schreef ik blogs op Hyves. De reacties op deze blogs gaven mij begin 2011 de moed om het Streekblad te benaderen met een positieve reactie als resultaat! Mijn columns gaan over mijn ontwikkeling als mens, de struikelblokken en mijn overpeinzingen. Waarom maken we de keuzes die we maken en wat zijn de motivaties achter onze handelingen?”

Marga besluit dat ze haar columns en blogs in boekvorm wil publiceren. “Uiteindelijk reageerde uitgeverij AquaZZ positief op het manuscript, waarin ik zeventig columns en blogs bundelde.” In Verlaten Erfgoed beschrijft Marga op een openhartige manier één jaar van haar persoonlijke zoektocht. “Ik merk dat mensen zich herkennen in mijn verhaal en hoop dat een ander ook wat heeft aan mijn inzichten. Met mij gaat het steeds beter. Ik heb meer energie en mede door het schrijven heb ik meer vertrouwen in mijzelf en mijn lichaam gekregen. Wat ik mensen aan zou willen raden is om bewuster te leven. Door bewust stil te staan bij je gedachten en handelingen krijg je ook meer inzicht in wat nodig is om te helen. Dit kan soms moeilijk en pijnlijk zijn, maar het is beter dan de pijn nog langer mee te dragen.”

Het boek Verlaten Erfgoed is te verkrijgen via www.aquazz.com en de bibliotheek.

Leven in het nu

Een passage uit Marga’s boek, over leven in het nu: ‘Ik ben al zo gewend aan ontwikkelen, het gaat nu vanzelf. Dus nu er niets meer is, om te boven te komen, verveel ik mij met wat er is. Uit gewoonte gaan mijn hersens nog op zoek naar de volgende actie. Ik zie dat het een ontsnapping is uit het werkelijke leven. Het wordt tijd om te zien waar ik sta. Stilstand. Genieten van nu. Want een mens weet niet hoeveel tijd hem/haar gegeven wordt.’

 

Natasja van Dijk

Foto

Natasja van Dijk is 41 jaar en ze woont in Drenthe. Ze heeft een visuele beperking en leeft van een Wajong-uitkering. Gedichten schrijven doet ze vooral bij vlagen en het is voor haar een manier om ervaringen en gevoelens te onderzoeken en een plek te geven. Vorige maand verscheen haar debuutdichtbundeltje ‘Teder het spinnen’ met 52 gedichten die ze de afgelopen 8 jaar schreef. Het is voor € 12,50 te koop via Uitgeverij aguaZZ. Dit is een van haar gedichten.

 

conversatie met een schaap

 

een roeitocht
herinner ik mij
door kalm
Giethoorns water

één van de schapen
in de wei
bleef maar
naar mij blaten

nadat ik
heel frank en vrij
het echt niet
na kon laten

heel vrolijk
en heel blij
tegen het beest
te praten

dat vormde
hem en mij
in een herinnering
voor later

© Natasja van Dijk, 28 juli 2010

 

Mirre Mare in het AD

Foto

Bossche omroep 15/7/12

Mirre Mare - Wat roze wolk?! Kraamdagen ABC

Foto

Brabants Dagblad

Lees het interview HIER

Foto

Mommy online

Foto
Foto

Angélique Kersten | The Sword magazine

Foto

Angélique Kersten | The Sword magazine

Foto
Foto

Camilla Jenn Smith in de boekenkrant 2012

Foto

Janneke Wiersema

Foto

Janneke Wiersema

Foto

Ingrid de Bruijn | AM Magazine

Foto
Foto
Foto

Ingrid Lenaerts & Blauwhartje

Foto

Ingrid Lenaerts & Blauwhartje

Foto
 

Hülya Celik | 2012 Dordrecht.net

Foto

Jacqueline Herrema | Bode Moerdijk jan 2012

Foto

Hülya Celik | Vrouw & Passie

Foto

Ingrid de Bruijn | VROUW bijlage Telegraaf

Foto

http://www.ingriddebruijn.nl/vrouw-interview-telegraaf-5-november/

Passievrouwen | Turkse krant

Foto

Passievrouwen

Foto

Passievrouwen | Stem van Dordt

Foto

Passievrouwen | Turkse tv

Foto

Passievrouwen

Foto

Passievrouwen | Turkse krant

Foto

Passievrouwen | Pink Ribbon actie

Foto

Daniëlle van Schaik | Nieuwsbode Bunnik

Foto

Daniëlle van Schaik | Nieuwsbode Zeist

Foto

Jan van Rijsingen

Foto

Jan van Rijsingen | Leidsch Dagblad

Foto

Martin Wings | De Limburger

Foto

Jan van Rijsingen | ZieZeeland.nl

Foto

Rosee Bentana | Antilliaans Dagblad aug 2011

Foto

Allard van Gent | Krant NL

Foto

Allard van Gent | Mallorca vandaag

Foto

Weda Ayubi| Dordrecht net

Foto

Weda Ayubi | weekkrant Gorinchem

Foto
 

Hülya Celik | Tros Opsteker

De opsteker van de week ging naar Hulya Celik, voor haar werk voor Stichting Wezenlijk. Ook kun je zien hoe zij het boek uitreikt aan Weda Ayubi haar boek is samen met de Stichting en aquaZZ tot stand is gebracht.


http://www.youtube.com/watch?v=KVxlcwe6B48


http://www.youtube.com/watch?v=Je74FTwO1CY

Foto

Rosee Bentana | Antilliaans Dagblad juni 2011

Foto

Rosee Bentana | Antilliaans Dagblad juni 2011

Foto
 

Weda Ayubi

Foto

Daniëlle van Schaik | de weekrant wk 15 2011

Foto

Angélique Kersten interview in Babbels magazine

Foto

Angélique Kersten interview in Babbels magazine

Foto

Daniëlle van Schaik

Foto

Hülya Celik ontmoet Kader Abdolah op zijn boekpresentatie

Foto

Hülya Celik op Turkse TV

Foto

Mariëlle de Boer

Foto

Martin Beversluis | Brabants Dagblad

Foto

Angélique Kersten | Gemeente Nieuws Arnhem 2009

Foto