3,5 sterren voor KOPIEKAT

Foto
http://www.thrillersandmore.com/2018/11/01/kopiekat-bert-bergs/?fbclid=IwAR1cEV5_XhKDuRpsWseyzLKyZ_XNk8SdEtUqcz49NRPEEu6EhKdzyvvMqGI

 

VERNEUKT

Foto
http://www.thrillersandmore.com/2018/09/18/verneukt-stiny-huizing/

 

WAAR ROOK IS

Mooie recensie over de verhalenbundel WAAR ROOK IS

http://www.nationaleboekenblog.nl/leestips/verhalenbundel-vol-ruwe-diamanten/
Foto

WAAR ROOK IS

Foto
https://www.hebban.nl/recensies/jan-p-meijers-over-waar-rook-is

'Waar rook is' bevat negentien korte verhalen, steeds met kop en staart. Alle verhalen gaan over mensen, groot of klein jong of oud, die iets ingrijpends meemaken. Oudijk verspilt geen woorden aan geleuter. De personages en hun beleving staan centraal.
De schrijfstijl is compact en steeds ten dienste van het verhaal. Oudijk verplaatst zich gemakkelijk leesbaar in een kind, puber of teleurgestelde partner (m/v). Zelfs een beeldspraak is afgestemd op het personage, voor de delinquent in Zonde: 'Mijn huid is grauw, de kleur van eierdozen.'
En Oudijk schrijft trefzeker. In De allesbrander wordt een vakantieliefde zo verwoord: 
'De geur van kamperfoelie. En zweet. Het geluid van de wiekende ventilator aan het plafond. Onze ademhaling.'
In 'Artisjokharten' verdwijnt het schoolvriendinnetje Fatima naar Marokko. Oudijk schrijft ook dit verhaal vanuit de ik, het meisje dat achterblijft: 'De vreemdste dingen dacht ik op dat moment. Dat we nooit meer hoi pipeloi tegen elkaar zouden zeggen.' 

Twee verhalen vallen extra op door de historische context. In 'Eekhoorntjesbrood' kijkt een meisje naar 'de vage blauwe cijfers' op de onderarm van haar oude buurvrouw. De dialoog die volgt bestaat uit één vraag en één antwoord. Op zich indrukwekkend al gaat het wat snel.
In 'Engel' vindt een vrouw na het overlijden van haar moeder, een pasfoto van een Duitse jongeman. Ook hier kort maar krachtig. Dat is misschien ook de makke van deze twee verhalen. De gebruikte thematiek komt niet geheel tot zijn recht in een lengte van vier pagina's. 

Een aantal verhalen won een prijs in een schrijfwedstrijd of werd genomineerd. Verzorgde uitgave met ruime en rustige bladspiegel.

Van Jolanda Oudijk verscheen eerder de bundel Zwijgzee, gedichten.

door: Jan P. Meijers

EXPOSURE

Foto
http://hanneketinorcenti.nl/exposure/

"Centraal in ‘Exposure’ staat Aideen. Aideen is een jonge verpleegkundige uit Colorado. Ze heeft zich ten doel gesteld om het fenomeen kindhuwelijken een halt toe te roepen. Aideen is ontwikkelingshulpverlener in het oorlogsgebied in Tsjaad. Dit keert zich echter al snel richting humanitaire hulp wanneer zij zelf betrokken raakt bij een aanslag op de markt aan het Tsjaadmeer. Oog in oog met het gruwelijke geweld, overleeft ze de aanslag lichamelijk, maar geestelijk voert ze elke dag een strijd met haar angsten. Zwaar getraumatiseerd keert Aideen terug naar Amerika.

Eenmaal thuis zet Aideen alles op alles om een verweesde tweeling uit Tsjaad, naar Amerika te krijgen. Maar eerst zal zij haar eigen strijd moeten voeren. Hoe is het mogelijk dat ze van hulpverlener opeens zelf in de stoel bij de psycholoog zit? Overwint Aideen haar trauma en ziet zij kans de tweeling naar Amerika te halen? Je leest het in ‘Exposure!

Exposure’ is een bijzonder fraaie roman met een stevig thema. Met die keuze heeft Notten het zich niet gemakkelijk gemaakt, maar ze kwijt zich uitstekend van deze –zelf opgelegde- taak. Een boek om in één adem uit te lezen en vervolgens enigszins aangeslagen en nadenkend het boek dicht te slaan.

Notten combineert een prima verhalend vermogen, een uitgekiende verhaalconstructie en een mooie, beeldende schrijfstijl met elkaar. Resultaat: een roman die menigeen zeer zal boeien. Het personage van Aideen zet Notten bovendien uitstekend op de kaart. Ze brengt de jonge vrouw tot leven en haar emoties, haar trauma en –ja ook- geluksmomenten zijn voelbaar. Knap!"

Door: Hanneke Tinor-Centi





 

KOPIEKAT

Foto
https://mustreadsornot.com/2018/08/19/kopiekat-bert-bergs-een-boek-welke-niet-op-je-nog-te-lezen-lijstje-mag-ontbreken/

"De cover heeft een duistere uitstraling, hier kan ik wel nieuwsgierig naar worden. Ik zou het boek zeker niet voorbijlopen wanneer ik dit zie liggen in de boekhandel. De achterflap zou in dit geval het verhaal afmaken en dit boek mag linea recta mee naar huis."

"Door de pittige details en de sappige ingrediënten wordt KOPIEKAT al snel een indrukwekkend schouwspel. De beeldende beschrijving geven het boek extra input. Dit maakt dat het verhaal prettig doorleest en je geboeid blijft."

"wanneer Bergs zijn personages zo neer blijft neer zetten, kunnen we nog veel mooie avonturen met hen beleven. Een TV serie zou ook zeker niet misstaan."

"Meerdere scenario`s zijn de revue gepasseerd, maar de plot welke Bergs zijn verhaal heeft gegeven was voor mij niet verwacht."

"Dit boek bevat alle ingrediënten voor veel leesplezier, een goed opgebouwde verhaallijn, de juiste karakters en de beeldende schrijfstijl. De verhaallijn zal je meerdere keren op het verkeerde been zetten, alles wat een heerlijke Mustread nodig heeft."

KOPIEKAT

http://www.leeskost.nl/2018/08/kopiekat/ 
 

Bert Bergs (1945), pseudoniem voor Robert Vandenberghe, is natuurkundige en emeritus hoogleraar aan de Universiteit van Gent. Hij schreef al verschillende thrillers. Ook in dit boek laat hij een enigszins nuchtere en academische schrijfstijl zien. Soms recht voor z’n raap, maar af en toe ook wat ‘uitleggerig’ leiden in deze thriller verschillende verhaallijnen tot de spectaculaire onttakeling van een criminele familie. Hierbij wordt geen enkele verwant gespaard.

Wie gesteld is op het neersabelen van het kwaad in een kalme betoogtrant, zal deze misdaadroman met plezier lezen.

Foto
http://www.thrillzone.nl/recensie/kopiekat/
http://www.thrillzone.nl/recensie/kopiekat/

4 STERREN VOOR LADDERS VAN SCHUIM

Foto
http://miekewijnantsrecenseert.nl/2018/06/04/recensie-46/
 

Het verhaal neemt de tijd om Peter letterlijk en figuurlijk van dichtbij te zien groeien. Hij krijgt zijn eigen gedachten en ideeën. Hij maakt weloverwogen zijn eigen keuzes en handelt hiernaar. De beleefwereld en het karakter van Peter worden goed verwoord en zullen voor veel lezers herkenbaar zijn.

Een roman die hoofd en hart, opvoeding en verliefdheid bij elkaar brengt, gecombineerd met de ontwikkeling van eigen identiteit.

Dit heeft de auteur voortreffelijk weten te beschrijven.

Literatuur wordt geboren als er in het leven iets misloopt.

4****

 

Door het hart gedreven **** Hebban recensie

Foto

Het hart spreekt wel degelijk en als je goed luistert, begrijp je ook wat het bedoelt.

Wat vond ik van het boek?

Ik heb het boek op twee dagen uitgelezen, het verhaal leest zo vlot en kruipt onder je vel. Voor mij waren de reacties van de bijfiguren zo herkenbaar, maar zelfs als je geen gemis, rouw kent is dit een verhaal dat je zoveel levensinzichten geeft. Faith trekt je mee in haar verwerkingsproces, met geen moeilijke woorden of lange zinnen, dit is ook onnodig bij dit soort verhaal. Dit is een verhaal met een boodschap, een boodschap over leven, begrijpen, voelen, zelfvertrouwen. Ook de indeling van het boek was zeer duidelijk, de dromen of de communicatie met Tess waren cursief gedrukt, de verschillende delen hebben een duidelijke titel en het infinity teken maakt nog eens een onderverdeling. Het plot is fantastisch, het verhaal zakt op geen enkel moment in en het einde maakt het geheel volledig af.

Dit boek verdient 4 sterren, een boek vol levenslessen, de auteur heeft deze levenslessen in een mooi verhaal verweven.


Meer lezen:
https://www.hebban.nl/spot/de-kleine-wereld-van-wendy/nieuws/boekenblogklusser-door-het-hart-gedreven-cathy-saelens

 

3.5 ster recensie: Door het hart gedreven

Foto
"De manier waarop de personages en zeker hun gevoelens beschreven worden, is zeer intens. Je beleeft alle emoties van zeer nabij mee, tot in de kleinste details. zowel de enorme pijn als de intense vreugde. Tijdens het lezen viel enorm op dat de schrijfster hier zeer veel aandacht aan heeft geschonken.
 
De levenslessen die de schrijfster meegeeft aan haar lezers, maken het een heel rijk boek, waar iedereen iets aan heeft. Deze zijn belangrijk en van onschatbare waarde. Deze levenslessen zijn dan ook de grootste sterkte en grootste troef van het boek. ‘Door het hart gedreven’ is een boek dat ik absoluut zou aanraden voor de wijze levenslessen die het meegeeft. Levenslessen die voor iedereen bruikbaar zijn en grote steun en hulp bieden. Ik geef het boek dan ook graag een mooie 3,5 ster."
 
Peggy Van Aert - recensente De Perfecte Buren

Meer lezen:
http://perfecteburenleesclub.blogspot.nl/2018/04/door-het-hart-gedreven-c-saelens.html

 

DOODSENGEL

Foto
'Doodsengel’ is een heerlijke combinatie van emoties, persoonlijke relaties, een vleugje erotiek én de spanning van een ware thriller. Tussen al die verschillende elementen laveert van Effelterre vloeiend en kundig. Haar schrijfstijl is vlot en beeldend en haar dialogen zijn zeer natuurlijk.'

Meer lezen:

http://hanneketinorcenti.nl/doodsengel/

 

NBD BIBLION RECENSIE: DE SMAAK VAN HEMEL & HEL

Photo

AFGEKOCHT

Foto
http://miekewijnantsrecenseert.nl/2018/03/09/recensie-17/ 
 

Recensie #Backstage door Mieke Schepens

Foto
Mijn leeservaring:
Na een intrigerende proloog volgen een aantal hoofdstukken waarin je de hoofdpersonen wat beter leert kennen. De karakters zijn goed genoeg uitgewerkt voor hun doel in dit verhaal.

https://graaggelezen.blogspot.nl/2018/03/ik-las-backstage-geschreven-door-renate.html

#BACKSTAGE is een knap debuut van deze auteur. Het is een boek voor liefhebbers van spannende Young Adult. Ik had graag minder foutjes gezien, maar ik kan begrijpen dat de auteur op dat moment daar niet mee bezig was.
Dat gezegd hebbende, wil ik vooral aangeven dat ik heb kunnen genieten van het onderliggende verhaal en nieuwsgierig ben naar een tweede boek van Renate Smoorenburg

***

NBD BIBLION RECENSIE NAUWELIJKSE OEVERS

Photo

AUTISME SO WHAT!

Foto
RECENSIE DOOR BIANCA RONDAY
 

Al heel snel pakte dit boek me. Het is een kinder-/jeugdboek, maar ook erg pakkend voor volwassenen. Al op de eerste pagina’s komen er herkenbare situaties naar voren. Van zowel uit mijn thuissituatie, als van de verhalen van de partnergroep, waar ik ooit in heb gezeten. Je leert Bo kennen voor ze haar diagnose heeft. Via haar ogen leer je de ups en downs van het hebben van autisme een beetje kennen. Niet iedereen met autisme heeft dezelfde typerende eigenschappen, maar er zijn toch vaak wel enige overeenkomsten.

Wat veel voor komt, is het letterlijk nemen van dingen die gezegd worden. Dit gebeurt vooral met spreekwoorden, gezegdes en uitdrukkingen. Van dit soort gebeurtenissen komen er genoeg langs. Het is op een verterende manier geschreven, waardoor je je niet beschaamd voelt als je erom gniffelt. Op de eerste pagina ziet Bo dat de nieuwe buren er aankomen. Ze hoort de vader mopperen en aangeven dat hij ergens een moord voor zou doen. Dit zorgt dat Bo met de vraag komt te zitten of hij echt een moord gaat plegen. Stukjes als deze zorgen gewoon voor een glimlach op mijn gezicht en soms ook meer. Dat komt door de herkenbaarheid.

Wat ik heel mooi en sterk omschreven vind, is de wens naar sociale contacten. Dit is veelal een misvatting rondom mensen met autisme. Het is absoluut niet zo, dat sociale contacten ongewenst zijn. De dosering van de hoeveelheid en de momenten waarop dit mogelijk is, liggen gewoon anders. Bo heeft het op school al pittig genoeg om de les te volgen, de vraagstellingen te begrijpen, etc. Ze is zeker niet dom, maar verwerkt de informatie anders. Hierdoor is sociale contact op school net een stap te ver. Buiten school om zou Bo niets liever willen dan sociale contacten, maar door haar teruggetrokken houding op school is dat voor anderen niet te begrijpen.

Gelukkig ontmoet ze Pino, haar nieuwe buurjongen. Hij is gaan wonen in het huis van haar voormalig buurtvriendje Mick. Samen bouwen ze een sterke band op, doordat ze ieder op hun eigen manier een buitenbeentje zijn. Als Bo iets ontdekt op het dorp wat niet klopt, bijt ze zich volop vast in de situatie en krijgt ze hulp van Pino. Deze vastberadenheid, ongelooflijk focus en hekel aan onrecht is ook weer een zeer herkenbaar aspect voor mij. Bo gaat hoe dan ook bewijzen, dat er onrecht plaatsvindt in het dorp. Dit kan en mag niet ongestraft blijven. Verder begint Bo zichzelf beter te begrijpen, doordat ze in het diagnosetraject komt. Hierdoor vallen er puzzelstukjes op hun plaats voor haar en haar omgeving. Dit is zo herkenbaar. Ik kan me de hoeveelheid puzzelstukjes herinneren, die bij ons op hun plek vielen na de diagnose.

Mijn oordeel over Bo is (niet) anders. Ze heeft autisme, so what!

BO IS (NIET) ANDERS. IS VOOR KINDEREN GESCHREVEN, MAAR DAARDOOR IS DIT BOEK NIET MINDER LEUK VOOR VOLWASSENEN. IK DENK DAT MENIG OUDER VAN EEN KIND MET AUTISME WEL IETS ZAL HERKENNEN IN DE SITUATIE VAN BO EN HAAR FAMILIE. HETZELFDE GELDT VOOR LERAREN. ONBEWUST ZIJN ER VEEL KINDEREN EN VOLWASSENEN MET AUTISME, ZONDER DAT ZE HET WETEN. HIERDOOR KUNNEN ZE VREEMD UIT DE HOEK KOMEN, NIET OP DE JUISTE MANIER OF MOMENT REAGEREN, ETC. DAAROM DENK IK DAT HET NIET GEK ZOU ZIJN, ALS DIT BOEK MEEGENOMEN WORDT IN DE BOEKEN VOOR DE LAATSTE GROEPEN VAN DE BASISSCHOOL. HET IS EEN BOEK WAT EEN SPANNEND VERHAAL BEVAT, WANT BO GAAT OP AVONTUUR, MAAR ER ZITTEN MEERDERE GOEDE BOODSCHAPPEN IN. DENK HIERBIJ AAN DE SOCIALE VERDELING, DE MINI QUEEN BEE’S DIE ER OP DE BASISSCHOOL AL ZIJN, PESTEN, ANDERS ZIJN, ALLEMAAL ONDERWERPEN DIE HERKENBAAR ZIJN BINNEN IEDERE KLAS, WAAR DAN OOK. DE SPANNING VAN HET VERHAAL, ALS BO DE LETTERLIJKE SPEURNEUS GAAT UITHANGEN, IS LEUK EN GOED GEDOSEERD. AL MET AL HEB IK HEEL ERG GENOTEN VAN BO IS (NIET) ANDERS EN KAN IK HET AAN IEDEREEN AANRADEN DIE WAT MEER WIL WETEN OVER AUTISME OP EEN LUCHTIGE MANIER OF VOOR WIE ZOEKT NAAR HERKENNING.

 

boekenduel, duo-recensie THRILLERLEZERS

Foto


http://thrillerlezers.blogspot.nl/2018/01/boekenduel-met-afgekocht-van-nancy.html?m=1
Foto
"Met Afgekocht zet Nancy Elferink een heerlijk verhaal neer. Haar luchtige schrijfstijl maakt het prettig om een paar hoofdstukjes achter elkaar te lezen. Als je even gewoon goed wil ontspannen met lezen is dit een goed boek."

"Het boek telt veel personages. Hierdoor was ik soms even de draad kwijt van wie wie nu ook alweer was."

"Aan het eind van de boek kwam er zo een ontzettende plottwist dat ik niet meer stoppen kon met lezen. Ik ben altijd enorm kritisch wat betreft het eind van een boek en dit was gewoon erg goed. Ik geef Afgekocht 3,5 ster."

Marc-Jan van Dam, De Perfecte Buren

http://perfecteburenleesclub.blogspot.nl/2018/01/afgekocht-nancy-elferink.html
Photo
Photo
Foto
http://miekewijnantsrecenseert.nl/2018/01/06/recensie-ik-hengel-maar-wat/

 

Wegversperring | Terrence Lauerhohn

Foto
https://mustreadsornot.com/2017/10/19/wegversperring-terrence-lauerhohn-een-mustread-voor-sf-fans/
 

Een verhaal met een plot wat mij geen bevredigend antwoord gaf. Ik blijf met vragen zitten, maar ja, dat hoort vind ik wel bij Terrence.

Ik heb dit boek met plezier gelezen ook al blijft SF niet mijn genre. Het verhaal is goed opgebouwd met mooie plotwendingen erin. Dank je wel Terrence en Inanna voor het boek.

download (40)

  • Schrijfstijl 4
  • Leesplezier 4
  • Plot 4
  • Spanning 4
  • Originaliteit 4
  • Psychologie 5

 

NBD BIBLION RECENSIE: Vermist in de Kragge

Photo

Niet één maar twee keer vijfsterren voor MOEDERWOND

http://perfecteburenleesclub.blogspot.nl/2017/08/moederwond-gwnyenth-leermakers.html
 
Inge Brunnekreef:
 
De cover vind ik prachtig. Je ziet een vrouw maar dan drie keer. Prachtig omdat het verhaal gaat over Phaedra, Myra en haar oma. De titel vind ik ook heel erg mooi en heel goed passen bij het verhaal.
 
Een prachtig waargebeurd verhaal. Gwyneth Leermakers heeft een fijne schrijfstijl en ze weet me goed te pakken met dit verhaal. Een verhaal wat diepe indruk op mij heeft gemaakt. Dit komt ook wel door het thema misbruik. Ze weet precies te verwoorden hoe dit een grote rol heeft gespeeld in de drie generaties. 
 
Het boek heeft korte hoofdstukken en leest als een trein. De personen worden heel goed uitgewerkt. Het is erg aangrijpend en je leeft echt met Kyra en Phaedra mee. 
Ik voel woede en verdriet maar ook vreselijke afschuw en ook de onrust bij Phaedra.

‘Moederwond' is een indrukwekkend en emotioneel debuut van Gwyneth Leermakers. 
Ik heb genoten van elke bladzijde en bleef maar doorlezen. Wel moest het verhaal even bezinken.

Ik geef het boek de verdiende 5 sterren
Dorry Vogels:
 
Mooie cover, groene achtergrond met 3 vrouwen hoofden. Past goed bij het verhaal die over 3 vrouwen gaan: Oma, Myra en Phaedra.
Het is een waargebeurd verhaal over misbruik en familiegeheimen. Hoe het geheim wordt gehouden en mensen die dit meegemaakt hebben hoe ze zich schamen en vaak de schuld aan zichzelf geven. Denken: gebeurt dit echt!

‘Moederwond’ is een goed opgebouwd verhaal dat in korte hoofdstukken geschreven is. Een indrukwekkend en emotioneel boek. Het leest makkelijk en Gwyneth Leermakers heeft een fijne schrijfstijl. 
Voor mij zeker 5 sterren waard.
Foto

NBD Biblion recensie: KORTSLUITING

Photo

KORTSLUITING

Foto
 
Christine Bols heeft een zeer vlotte pen. Haar schrijfstijl is vloeiend en helder, moeilijke woorden komen niet voorbij (al zal het woord “nadar” dat “dranghek” betekent, bij Nederlandse lezers niet bekend zijn) en het Vlaams is zoals zo vaak uiterst charmant en zeer begrijpelijk. De personages zijn goed uitgediept en komen voor de lezer echt tot leven. De omstandigheden en situaties zijn beeldend beschreven waardoor de lezer onstuitbaar het verhaal in wordt getrokken. De schrijfster heeft goed nagedacht over mogelijkheden en onmogelijkheden die in de beschreven situaties een rol spelen. Het verhaal neemt meermalen een verrassende wending en de plot aan het slot van het verhaal is van meesterlijk gehalte. Een onverwachte verrassing ten top!

Het boek is nagenoeg foutloos, en ook dat is een compliment waard. Nog steeds komt zulks opvallenderwijs niet vaak voor. Slechts enkele relatief kleine en onbelangrijke onwaarschijnlijkheden in het verhaal verhinderen een maximale waardering.
“Kortsluiting” is een zeer goede thriller die vier krachtig stralende sterren krijgt.  
 
Charles Kuijpers – recensent De Perfecte Buren
 
http://perfecteburenleesclub.blogspot.nl/2017/05/kortsluiting-christine-bols.html

RECENSIE EN WINACTIE

https://onlybyme.nl/boeken/recensie-moederwond-gwyneth-leermakers/
 

Persoonlijke Leeservaring

Antoinette: Moederwond is een prachtig, waargebeurd verhaal. Ik vond de schrijfwijze heerlijk. Korte hoofdstukken en goed opgebouwd. Het verleden en heden, de invloeden van misbruik en familiegeheimen zijn zo verweven in moederwond dat het verhaal diepe indruk bij mij heeft weten achter te laten.

Moederwond heeft mij tot nadenken heeft aangezet. Dat de invloeden van het verleden zo’n impact hebben op het nageslacht is iets wat normaal niet zo uitgesproken verteld wordt.

Gwyneth heeft een taboe weten te doorbreken dat voor veel mensen een diepe wond zal laten openspatten. Ik heb diepe bewondering voor dit intense verhaal. Het heeft nog een paar dagen door mij hoofd gespeeld. Een aanrader voor lezers die graag waargebeurde verhalen lezen maar dan nu eens net een tikkie anders.

Foto

RESTAFVAL

http://www.vrouwenthrillers.nl/index.php?page=boekopisbn&isbn=9789491897863 
 
De auteur heeft een gedreven en scherpzinnige schrijfstijl die imponeert en meesleept en met Restafval is ze er prima in geslaagd mij van begin tot eind bij de les te houden. Een vrouwenthriller die alle benodigde eigenschappen in zich heeft en een aanrader om te lezen!

De cover brengt de lezer, die de achterflap niet heeft gelezen, op een dwaalspoor. Door de combinatie van titel en afbeelding zou men kunnen denken dat het iets van doen heeft met chemisch afval. Niets is minder waar, het verhaal draait om het feit dat een moeder schijnbaar zonder reden wordt vermoord als ze haar kind wil ophalen bij de kinderopvang. Op dit incident volgen nog meer vreemde en tragische gebeurtenissen. Het plot zit bijzonder goed in elkaar, er is duidelijk goed over nagedacht en als lezer kun je lekker meepuzzelen met rechercheur Patricia Rodiers en haar collega’s. Het privéleven van Patricia komt hier meer naar voren dan in het vorige boek waardoor je haar beter leert kennen. De stukjes van Marnix met zijn ex hadden wel wat minder gekund, ze voegen niet veel toe en halen de vaart uit het verhaal. De spanning komt eigenlijk pas binnen druppelen op het laatst van het verhaal waardoor het niet echt een thriller is maar meer een detective. Net als in het eerste boek (Levend aas) zit er behoorlijk wat psychologie in het verhaal waardoor het interessanter wordt en personages worden verdiept. Het verhaal laat de lezer ook nadenken over hoever we moeten gaan in de wetenschap. Wat is nog medisch verantwoord en wat is toch echt ingrijpen in de natuur. Goed naar voren gebracht en zeker iets wat blijft hangen in je hoofd. Kortom weer een heerlijk boek over rechercheur Patricia Rodiers en haar team waarin je je heerlijk kunt verliezen in het meedenken over het wie, en waarom van de dader, met een vleugje seksuele spanning en een goed onderbouwd plot. Gegarandeerd goed voor weer heel wat uurtjes aangenaam leesplezier. 4**** Plot: 5 sterren Spanning: 3 sterren Psychologie: 4 sterren Leesplezier: 4 sterren 
Oordeel: DOOR: ANITA
Foto

RESTAFVAL

http://hanneketinorcenti.nl/restafval/ 
Foto

RECENSIE RESTAFVAL

Foto
https://www.hebban.nl/recensies/nancy-de-brucker-over-restafval

Rebecca Hoeylaert wordt op haar werk opgebeld van de crèche waar haar driejarige dochtertje ziek blijkt te zijn en er wordt gevraagd om het meisje te komen ophalen. Als ze aankomt wordt ze doodgeschoten op de parking. Een medewerkster van het kinderdagverblijf vindt kort daarna het levenloze lichaam.
Patricia Rodiers en haar team worden opgeroepen en staan verwonderd van de werkwijze van de moordenaar. Het lijkt een heel efficiënte moord te zijn en als de echtgenoot later nog een brief met een teken in zijn brievenbus vindt tasten de rechercheurs in het duister.
Kort daarna wordt er een tweede moord gepleegd, zelfde modus operandi en Patricia en haar collega’s moeten met spoed uitdokteren wat het motief van de dader kan zijn want het ziet ernaar uit dat deze moordenaar een missie te vervullen heeft! Met de hulp van Marnix Veldkamp moeten ze deze moordenaar zien te vinden. 
Conclusie
‘Restafval’ is het tweede boek in de misdaadserie van Katrien Van Effelterre. Hoofdpersonages zijn wederom Patricia Rodiers en haar team van de recherche in Genk. Samen met Marnix beginnen ze hun onderzoek. Naarmate de moorden vorderen wordt het ook gruwelijker. Maar Patricia stuit op iets wat de moorden met elkaar in verband houdt. 
Katrien heeft een thema gekozen wat de wenkbrauwen doet fronsen. Ik ken een deel van de materie maar er was een deel bij waar ik nog nooit van gehoord had. De auteur heeft met dit onderwerp een boeiend verhaal geschreven en in hoeverre gaan de mensen daarin mee? Het gaat hier over deontologische kwesties en is het verantwoord? En nog meer, waar liggen de grenzen?? Het verhaal zit ingenieus in elkaar en is een aanrader om te lezen. 
De titel van het boek laat je in het ongewisse en na een paar hoofdstukken denk je te weten waarover het gaat. De auteur geeft dan met mondjesmaat mee waar het teken voor staat en pas op het einde wordt de titel uit de doeken gedaan. Ook de cover maakte me nieuwsgierig wat de links zijn, namelijk de titel en een bepaald deel van de foto die erop staat afgebeeld. 
Katrien heeft een voortreffelijke schrijfstijl en wie ‘Levend aas’ heeft gelezen weet wat Patricia Rodiers is overkomen. We volgen in aparte hoofdstukken hoe het nu verder gaat tussen haar en Marnix. Er zijn drie verhaallijnen en Katrien heeft dit mooi kunnen verweven. De plot vond ik heel goed bedacht en tijdens het lezen heeft ze me ook op het verkeerde been gezet. Je bent geboeid van het begin tot het einde en het is een origineel verhaal.
Enige minpuntjes zijn dat er teveel bepaalde scènes zijn tussen Patricia en Marnix. Dit was voor mij een beetje teveel van het goede en het haalde het verhaal wat naar beneden. Ook hun gedrag naar elkaar toe had voor mij iets puberachtigs en op sommige momenten is er geen verschil tussen werk en privé. Ook het kleine lettertype vond ik niet zo aangenaam om te lezen. 
Dit gezegd zijnde heeft Katrien mij wederom verrast met een geweldige thriller waarvan je ook stil blijft staan bij het onderwerp. Vele thrillerliefhebbers zullen zeker genieten van dit tweede deel. ‘Restafval’ is een noemenswaardige thriller! 4 sterren
 

HET LIED VAN HANNA

Photo

WEGVERSPERRING

http://www.leeskost.nl/2017/02/vakantietrip-wordt-helletocht/#more-8990
Foto

AFGESNEDEN

Photo

DE PRIJS VOOR LUST

Photo

Recensie: CONTACT | Jeannette Jansen-Kim

http://shyamahopman.blogspot.nl/2017/01/recensie-contact-jeanette-jansen-kim_30.html
 
Foto

RECENSIE: IKSBIE DE KONINGIN VAN DE ESKIMODWERGEN

Foto
https://www.goodreads.com/book/show/31694511-iksbie-koningin-van-de-eskimodwergen?from_search=true

 

Recensie: Contact | Jeannette Jansen-Kim

Foto
https://samenlezenisleuker.wordpress.com/2017/01/11/karin-las-contact-jeannette-jansen-kim/

Door: Karin Heimen

Cover:

Wauw, wat een cover en dan de sfeer ook die het uitademt. Zo in het oog springend en passend!

Achterflap:

Contact is een verzameling van 29 korte verhalen, met veelal heftige thema’s, waarin de relatie en interactie tussen mensen centraal staan.

Mensen die op hun eigen manier op zoek zijn naar contact of het koste wat het kost willen vermijden. Sommigen slagen daarin, anderen niet.

Mening:

Om maar direct met de deur in huis te vallen: WAT-EEN-PRACHTBUNDEL.

Vanaf de eerste zin van het eerste verhaal heeft Jansen-Kim me te pakken. Over openingszinnen gesproken: bij bijna elk verhaal weet ze te openen met zinnen waar je U tegen zegt en ook de schrijfstijl zelf blaast je van je stoel.

‘Hoewel het denkbaar is, heeft ze het altijd voor ondenkbaar gehouden, voor iets absurds, voor iets wat haar nooit zal overkomen.’

De formulering, de woordkeuze, het maakt dat ik ècht aan het lezen ben en alles rustig en goed wil absorberen wat hier verteld wordt.

29 verhalen, zo variërend in onderwerp, in perspectief, in lengte, maar met de overeenkomst dat ze je allemaal weten te raken. Het is beeldend en bizar, het is verrassend, ontroerend en het laat je ook af en toe hardop in de lach schieten.

Er komen op diverse wijze nogal wat mensen om ook in deze bundel, wat je zelf niet zo zou kunnen verzinnen. Hoe krachtig en kundig is het dan dat er dan ook nog zoveel diepte in aangebracht wordt! Met thema’s als ziekte: zowel psychisch als fysiek, incest, vertrouwen in de mens wat wel of juist niet beschaamd wordt. Met personages die je hart stelen of die je verafschuwt, of die je gewoonweg stijl achterover laten slaan. Met een boodschap welke me de ene keer direct duidelijk is en waar ik de andere keer er even over na moet denken.

‘Op de dag dat mijn moeders droom waarheid wordt, overlijdt mijn vader.’

Contact lezen is werkelijk 29x een ander gevoel beleven en spreekt dit je aan dan kan ik alleen nog maar zeggen: Pak op die bundel!

Wat een meer dan geweldig debuut, Jansen-Kim heeft er een fan bij.

Conclusie:

Schrijfstijl: 5

Originaliteit: 5

Plot: 4.5

Psychologie: 4.5

Leesplezier: 5

Vijf sterren voor Contact.

MEANDER: Ann Dewulf | een vorm van zwijgen

Foto
http://meandermagazine.net/wp/2017/01/poezie-kort-2017-1/
 

Ann Dewulf, Een vorm van zwijgen

(Door Eric van Loo)

Een vorm van zwijgen van Ann Dewulf (1967) is een zorgvuldig vormgegeven bundel. De voorkant toont ons een vrouw, zo op het oog de dichter, schrijlings zittend op een ruwhouten tafel. Haar aandacht gaat uit naar een tak met knoppen, die zij voorzichtig met haar hand beroert. Een verstild beeld, dat mooi uitdrukking geeft aan de titel van de bundel. De achterkant toont ons een stilleven van een paar herfstbloemen, losjes liggend op dezelfde tafel.
De verschillende afdelingen hebben een korte strofe als titel, vaak een haiku. Deze dichtvorm probeert in een beperkt en vaststaand aantal lettergrepen een moment vast te houden, door middel van een aantal losse observaties waarin de natuur een belangrijke rol speelt. Dit beschouwelijke element is ook in haar andere gedichten terug te vinden. Haar poëzie moet het niet van klankrijkdom, metaforen of andere technische hoogstandjes hebben. Veeleer probeert ze in rustige, uitgebalanceerde zinnen een gevoel of inzicht te verwoorden.

Vrouw

Als meisje studeerde ze voor vrouw.
Ze wil zo graag niet, maar eigenlijk toch wel.
Met vallen en opstaan en sterren in haar ogen
lipt ze haar mondje dicht.

Ze zwijgt zichzelf bijeen.

Meestal zet ze haar beste beentje voor,
daar zit soms een kousje en hakje aan.

Kijk eens
hoe ik net niet
val in je armen.

(In de bundel heeft dit gedicht een gecentreerde lay-out.)
Dewulf schrijft sensuele, lichamelijke poëzie. ‘Voorzichtig proeft ze de woorden / en likt ze de letters weg met gesloten ogen.’ Vaak richt ze zich tot een specifieke tweede persoon: ‘Hoe jij me niets vraagt en ik je alles wil geven. / Hoe valt dit met mij te rijmen?’ Voelt de lezer zich hierdoor aangesproken, of juist buitengesloten? Clichés worden niet geschuwd: ‘Ver dwalen moet / niet meer. / Het ligt dichter / bij haarzelf.’ De gedichten ‘Zij’ en ‘Winter’, die we eerder in Meander konden lezen, roepen een romantische en melancholieke sfeer op, waar de lezer zich meer in kan herkennen. Juist van die herkenning moet haar poëzie het hebben. Ik vermoed, dat de dichter daarmee slechts een beperkte doelgroep aanspreekt. September 2016 vertelde zij in een interview, dat zij pas sinds een jaar of drie gedichten schrijft. We zijn benieuwd, hoe haar poëzie zich verder ontwikkelt.

*** 
Ann Dewulf (2016). Een vorm van zwijgen. aquaZZ, 54 blz. € 11,95

Lana B.

Photo

LAAIEND

Photo

Witte zwanen, grijze zwanen

https://www.hebban.nl/recensies/hans-roofthooft-over-witte-zwanen-grijze-zwanen

door Hans Roofthoofd: 

Het was een verassing voor me toen ik las dat Viviane Gerits haar tweede roman had uitgebracht, haar eerste feelgood heb ik met veel plezier gelezen maar ik had nooit gedacht dat deze dame zich nogmaals aan hetzelfde avontuur zou wagen. Vaak zoek ik naar een rustpunt in mijn lezen en dit boek was net wat ik nodig had. Witte zwanen, grijze zwanen maakt dan ook weer de noemer feelgoodroman meer dan waar. De personages uit haar debuut ‘Hond in een kegelspel’ komen in dit boek terug zonder dat het een vervolg is dus beide boeken zijn naast elkaar te lezen. Maar het voelt vertrouwd aan, in het debuut wist Mevr.Gerits mij al te overtuigen van haar empathisch vermogen en haar kracht om dit over te brengen aan de lezer, en in dit boek doet ze dat des te meer. De manier waarop ze haar personages tot leven brengt zijn vrij uniek, in het begin van het boek voel je je misschien een beetje overrompeld door de kennismakingen maar dat verdwijnt als sneeuw voor de zon zodra je verder leest. Het zijn mensen van vlees en bloed die best in jouw leefwereld zouden passen. Het plot van het boek is ook uit het leven gegrepen: iemand gaat op zoek naar zijn of haar roots. Als je alles bij elkaar neemt heeft de auteur hier een boek geschreven over het leven, simpel en complex als het is maar met een eenvoud die het mooi maakt. Eenvoud in zijn mooiste vorm! Echte een boek om te lezen op een gure of mooie herfstdag. De typerende ritmische schrijfstijl van Viviane Gerits maakt het moeilijk om het boek weg te leggen, het leest echt al een trein! Een aanrader.
Foto

NBD Biblion over Smeulende waanzin

Photo

Smeulende waanzin

Foto
http://graaggelezen.blogspot.nl/2016/10/smeulende-waanzin-geschreven-door-lizi.html


Smeulende waanzin

Wanneer de lokale kunstvereniging een event plant rond het overlijden van haar memeetje, een bekend kunstschilderes, keert Lore Bossuyt terug naar Sint-Idesbald. Met tegenzin; ze heeft immers slechte souvenirs aan de kustgemeente overgehouden. Met haar Duitse dog Bouca neemt ze haar intrek in een huurhuisje en maakt al snel kennis met buurvrouw Gitte en haar gezin. Onverwacht loopt ze er ook haar jeugdfascinatie Patrick Verbist tegen het lijf. 

Maar hij blijkt niet de enige verrassing te zijn. Nare herinneringen uit het verleden als elfjarige worden nare ervaringen in het heden. Wat is er vijftien jaar geleden nu echt gebeurd? En wat moet ze met haar ontluikende gevoelens voor Patrick? 

Lores aanwezigheid en graaftocht in het verleden voeden de plaatselijke roddelmolen en worden door iemand duidelijk niet gesmaakt. De tijd tikt weg. Voor Lore en voor de waarheid …

Smeulende waanzin wordt op de cover beschreven als 'Romantische suspense' en dat kan ik alleen maar onderschrijven.
Een verhaal dat zich voornamelijk afspeelt in een dorp in Koksijde aan de Vlaamse Kust. Zoals in elk dorp is ook hier sprake van roddels over alles en iedereen en dat is een heel belangrijk gegeven in het verhaal.

Omdat dit boek geschreven is in Vlaams dialect, heb ik een paar woorden opgezocht tijdens het lezen omdat ik de betekenis wilde weten. Het verhaal stuurde me wel een bepaalde richting in, maar helemaal zeker was ik pas nadat ik het woord opgezocht had. Het mooiste woord vond ik: 'koeketiene'. Dat is volgens het Vlaams woordenboek een bijzit, of maîtresse. Een verbastering van het Franse woord 'concubine'. Ik ben weer een paar woorden rijker geworden. Prachtig!
Denk nu niet dat het verhaal daardoor niet gemakkelijk leest; niets is minder waar. 
Het leest lekker vlot en soms ruik je zelfs de zee in de zomer tijdens het lezen. 

Er gebeurt meer dan genoeg om je mee bezig te houden. De personages en gebeurtenissen zijn realistisch en geloofwaardig beschreven door Lizi Mulder.
De proloog speelt zich vijftien jaar eerder af dan de rest van het verhaal en is geschreven vanuit het personage Hanne. De meeste hoofdstukken zijn geschreven vanaf 28 juni vanuit het perspectief van Lore, met zo nu en dan een terugblik in een droom van Hanne. De verhaallijn van Lore wordt in de meeste hoofdstukken afgewisseld met de verhaallijn van andere personages. Let goed op wat er gebeurt...

Het verhaal groeit en groeit. Het groeit steeds meer naar een punt waar je bijna zeker weet wat er gebeurd is, maar dat niet zeker weet. Dat houdt de auteur ook lang verborgen voor de lezers. Je zou van minder waanzinnig worden, bedacht ik me tijdens het lezen. De titel Smeulende waanzin is dan ook heel goed gekozen, naar mijn mening. Liefde is een groot onderwerp in dit prachtig verhaal van Lizi Mulder.
Ik heb wat langer over dit verhaal gedaan dan gebruikelijk, maar er zeker niet minder van genoten. Smeulende waanzin verdient het dat je er de tijd voor neemt.

NBD Biblion over IKSBIE

Photo

LAAIEND

http://hanneketinorcenti.nl/laaiend-boeiend-en-beeldend/

 
Foto

Hanneke Tinor-Centi over AFGESNEDEN

Photo
Photo
Photo

MATCHPOINT UTRECHT-OOST

Photo

DE TWEEDE TURK

Photo

ROOSJE STEENKOUD | JACOB DEKKER

Photo

NENA

Photo

IKSBIE koning van de Eskimodwergen

Foto
http://perfecteburenleesclub.blogspot.nl/2016/07/iksbie-koningin-van-de-eskimodwergen.html
 
Samenvatting van het verhaal
Het verhaal van de eskimodwergen wordt verteld aan de hand van een raamvertelling, een verhaal in een verhaal. De jongens Sil en Douwe vinden in een inham op het strand een oud voorwerp dat volgens hun moeder betrekking heeft op de zogenaamde eskimodwergen. Zij vertelt hen dan het verhaal over de eskimodwergen familie Bie, met koningin Iksbie aan het hoofd.
 
Deze eskimodwergen maken samen al jaren met de zeeleeuwen in de lente de oversteek van de Noordpool naar Noorwegen, om vervolgens in de herfst terug te keren. Het is de taak van koningin Iksbie om haar familieleden te beschermen tegen hun grote vijand, de eskimodwergentrollen. Tijdens hun reis naar Noorwegen zijn de Eskimodwergen uitgelaten en vrolijk. Het slaat om in angst als zij hun ergste vijand tegen komen: de eskimodwergtrollen, die met zeehonden reizen. Deze eskimodwergtrollen, de familie Bah, achtervolgen hen naar Noorwegen. In Noorwegen komt het tot een uiteindelijke confrontatie tussen de twee families.
 
Conclusie
Het verhaal is niet te eng beschreven en goed (voor)leesbaar voor kinderen. Ondanks het gevaar waarin de eskimodwergen zich op een gegeven moment bevinden, wordt de toon van het verhaal niet beangstigend. De schrijfster houdt het luchtig met de nodige humor.
 
De Bah-familie en de Bie-familie zijn het tegenovergestelde van elkaar, zowel in het doen en laten als in hoe ze er uit zien. De Bie-familie is zachtaardig, goed verzorgd en altijd vrolijk. Ze leven een plezierig leven. De Bah-familie daarentegen is oorlogszuchtig, onverzorgd en niets is goed. Het zijn boosaardige wezentjes. Het mooie is dat kinderen deze tegenstelling goed kunnen volgen via de namen van de personages. Zo heeft de koningin van de ene familie Iksbie en de andere Iksbah. Ook bij de andere personages is er steeds een –bie en een –bah familielid.
 
De verschillende personages worden met behulp van prachtige en beeldende illustraties aan de lezer voorgesteld. Je hebt, met de beschrijving van hun karakter, direct een goed beeld van hen. Verder sluiten de illustraties goed aan bij het verhaal. Kinderen kunnen, als zij voorgelezen worden, de illustraties bekijken en zich een voorstelling maken van wat er gebeurt.
 
Het verhaal zelf leest prettig door de zinslengte en het taalgebruik. De schrijfster weet goed de emoties weer te geven die de personages ervaren tijdens hun belevenissen. Thema's als samenwerking, goed versus kwaad, familiebanden, pesten, liefde, vriendschap, behulpzaam zijn en hoop komen aan bod. Ik heb één puntje van kritiek. Ik vond het jammer dat de verhaallijn van Iksbah zo kort is, de verandering in deze verhaallijn voelt te abrupt en onvoorzien aan.
 
Dit verhaal met koningin Iksbie is een afgerond verhaal, maar er blijft opening voor nieuwe avonturen. De moeder zegt na haar verhaal tegen haar jongens als zij nog een vraag hebben: “Dat vertel ik jullie de volgende keer”. Ik hoop dat er een vervolg gaat komen.
Het is een spannend en origineel verhaal met oog voor detail, een verhaal waar ik als volwassene zelf ook van genoten heb. Eskimodwergen zijn schattige wezentjes die je door hun doen en laten een glimlach op je gezicht brengen.
 
Ik geef het boek 4 sterren.
 
Jeanine Feunekes-Both – Recensent De Perfecte Buren

Wegversperring

http://graaggelezen.blogspot.nl/2016/05/wegversperring-geschreven-door-terrence.html

Wegversperring

De hoofdpersoon in Wegversperring is Richard, een Nederlander. Samen met zijn vrouw Paula en dochter Shirley van negen is hij op vakantie in Noord-Amerika. Vanaf de allereerste bladzijde is de spanning voelbaar. Ook tussen de dochter en haar vader.
Ze komen midden in de woestijn in een file terecht en de reden daarvoor is niet duidelijk. Het wordt nog mysterieuzer wanneer de autoradio uitvalt. Na een ontploffing in de verte doen de accu's van de auto's in de file het ook niet meer. Er is geen tegemoetkomend verkeer. Waarom niet?

De auteur beschrijft een sfeer van opgesloten zitten in een open ruimte. Heel knap gedaan.Omdat het water dat ze bij zich hebben niet voor een langere tijd toereikend is en men ook niet weet wanneer en óf er hulp op zal komen dagen besluiten Richard en een paar anderen het er op te wagen en te voet de beschaving op te zoeken.

Het verhaal wordt verteld vanuit Richards gezichtspunt en via hem leren we de anderen wat beter kennen. Maar het onderlinge wantrouwen groeit alleen maar meer; wie is wel en wie is niet te vertrouwen? 

In deze situatie waarin ze van elkaar afhankelijk zijn is de groeiende spanning goed voelbaar voor de lezer. De verschillende karakters zijn noodgedwongen bij elkaar en zijn van elkaar afhankelijk om zichzelf en elkaar te beschermen tegen kwade invloeden van buitenaf. En tegen elkaar?

Ze verwachten duidelijkheid maar krijgen wat anders voor hun kiezen. 
Bovendien speelt het verleden van Richard op en de woede en haat die met dit trauma gepaard gaan maken het er niet gemakkelijker op. Een gevecht dat hij aan moet gaan met zichzelf. 

De spanningsboog is door het hele verhaal aanwezig, licht gespannen maar overduidelijk! Een verrassende draai in het plot en het einde is zeker verrassend!
Dit is een heerlijke Sci-Fi thriller die je gelezen moet hebben.

Mieke Schepens
Foto

recensie/reactie op ZIJWAARTS SPRINGEN

https://melandlangeveld.com/2016/04/13/zijwaarts-springen-een-reactie/

Met plezier heb ik je bundel twee keer gelezen. Ik bewonder de eigen toon in je poëzie. Zo los je gedichten mogen lijken, zo strak zitten ze in hun vel. Je weet inderdaad met weinig woorden prachtige beelden op te roepen, zoals in Pirouette de ‘slagersmeid in haar portiek’. Als dit je debuutbundel is, past daaruit een treffend citaat: 'in elk begin/schuilt betovering'. 

Lodeizen heb ik er echter niet in teruggevonden. Wel deden sommige gedichten mij denken aan de poëzie van Hans Warren, bijvoorbeeld diens bundel Eiland in de stroom.
Knap ook dat je de lichte toets weet te behouden in gedichten met zwaardere thema’s. Zoals in het prachtige Vertrekkende lijn. Natuurlijk spreekt het ene gedicht me meer aan dan het andere, maar over de hele linie is het een bundel waar je trots op mag zijn. Net als op het commentaar op de afzonderlijke ingezonden gedichten voor de Turing Gedichtenwedstrijd.
Hopelijk blijft een tweede bundel niet lang uit! Ik wens je veel succes bij de voorbereiding en totstandkoming daarvan.

Hartelijke groet, Johannes THoen


Foto

DANCER

Foto
Recensie:
VrouwenThrillers.nl (Anneke) op 24 maart 2016:
Op haar zestigste, na haar vervroegde pensioen, maakte de Vlaamse Christine Bols een lang gekoesterde droom waar door haar eerste thriller te schrijven. Vrouwen van Corvallis was het eerste boek met het inspecteurs duo Tim Sackley en Jude McCool in de hoofdrol. Hiermee zette zij een opvallend debuut neer, mede doordat haar boeken zich geheel afspelen op Amerikaanse bodem.Dancer is de vierde in de rij en valt al direct op door de opvallende titel en de mooie cover in grijstinten. De titel is zo goed gekozen, het klinkt mysterieus en in één woord omvat het de hele inhoud van het boek. 

Inspecteurs Sackley en McCool, getrouwd met één zoontje, vertrekken naar Santa Cruz wanneer ze worden gevraagd de leiding te nemen over het politiecorps om een mogelijke seriemoordenaar te zoeken. Dit valt niet echt goed bij de plaatselijke dienders, maar ondanks de tegenwerking wordt er hard gewerkt aan de zaak. Al snel wordt duidelijk dat de moorden op totaal verschillende vrouwen een bijna kopie zijn van die van Jack Dancer, een seriemoordenaar die jaren geleden is geëxecuteerd voor de moord op vijf vrouwen. Wie is deze copycat en zullen Sackley en McCool hem op tijd kunnen stoppen? 
De proloog van Dancer lijkt op die van De poppenspeler van James Carol: een zoon is aanwezig bij de executie van zijn vader, moordenaars die bijna willekeurig hun vrouwelijke slachtoffers kozen. Beide mannen ervaren de dood van hun vader met gemengde gevoelens, maar dan bewandelen de auteurs ieder een eigen weg. 
Michael Dancer is vijftien jaar wanneer zijn vader wordt opgepakt voor zijn serie misdaden, iets waarvan hij al op de hoogte was. Door de quote op de cover van het boek krijgt de lezer al een idee welke kant de plot opgaat en inderdaad legt Christine Bols veel nadruk op de genetische component: zo vader zo zoon.

“Ik ben zijn zoon. Ik heb zijn genen. Dat jaagt me onmenselijk veel schrik aan” 

Tegelijkertijd wordt niet ontkend dat het betrappen van je vader terwijl hij tegelijkertijd seks heeft met een vrouw en haar vermoordt een enorme impact heeft op de geestelijke gezondheid van een veertienjarige jongen. Michael Dancer heeft geleden onder de daden van zijn vader, die echter ook tegenstrijdige gevoelens bij hem oproepen. Enerzijds afschuw, maar ook fascinatie. Haat, maar ook liefde en uiteindelijk de overheersende behoefte om beter te zijn dan zijn vader. 

Dancer is heel goed leesbaar als standalone, ondanks dat het hier gaat om een vierde deel in een serie. Jude en Tim zijn het soort personages die zo gewoon overkomen dat ze al snel als echt gaan aanvoelen. Er wordt wat basis informatie gegeven over de ontwikkeling van de professionele en persoonlijke relatie van het stel en dat is voldoende om volledig van het boek te kunnen genieten. Uiteindelijk worden er wat te gemakkelijk verbanden gelegd en conclusies getrokken om de moordenaar in zijn kraag te vatten, dit is gelukkig niet storend genoeg om het verhaal onderuit te halen. Dancer is een meer dan geslaagde opvolger geworden in de Sackley en McCool serie en het is te hopen dat Christine Bols het duo nog niet met pensioen stuurt want de lezers zullen er zeker nog niet genoeg van hebben.


Oordeel: 

http://www.vrouwenthrillers.nl/index.php?page=boekopisbn&isbn=9789491897580

NBD Biblion recensie over ZIJWAARTS SPRINGEN van Méland Langeveld

Photo

Roosje Steenkoud

Foto

Humor, seks in een leuk pakketje ter afleiding (recensent Cees van Rhienen)

Recensie ‘Roosje Steenkoud’ van Jacob Dekker (***)

Humor, seks in een leuk pakketje ter afleiding

De Amsterdamse auteur en producent Jacob Dekker was eerder schrijver en producent van toneelspelen die bij toneeluitgeverij Vink zijn verschenen. Om een groter publiek te kunnen bereiken begon hij met het schrijven van boeken. Dekker creëerde privédetective Jack Deck en liet deze toch wel ietwat merkwaardige protagonist voor het eerst opdraven in ‘Zuigende zusters’. Onlangs verscheen het vervolg daarop onder de titel ‘Roosje Steenkoud’.

De 18-jarige Roosje is nog zo groen als gras als ze door vier, in Amsterdam passagierende, Amerikaanse mariniers te grazen wordt genomen. Lichamelijk en geestelijk compleet total loss wordt ze door een soldaat van het Leger des Heils gevonden. Ze komt onder doktersbehandeling en herstelt uiteindelijk weer volledig maar ze zweert eeuwige wraak op mannen. 
De herstelbehandeling heeft haar een versterkte bekkenbodemspier en sluitspier opgeleverd waardoor ze fysiek in staat is met iedere man ‘af te rekenen’. Als Roosje ‘klaar’ is, besteelt ze haar mannen en verdwijnt. 
Deze handelswijze komt zuster van Liefde Agnes la Sainte, die een bordeel beheert, ter ore en ze schakelt privédetective Jack Deck in om de praktijken van Roosje te stoppen. Vanzelfsprekend zal dit niet zonder slag of stoot gebeuren….

De eerste keer een boek van Jacob Dekker lezen is wel af en toe achter de ‘snel rood wordende’ oortjes krabben. Zelf noemt Dekker het ‘de opwinding van de erotiek gepaard gaande aan de spanning van de crimestory’. Toch valt niet te ontkennen dat de crime ondergeschikt is aan de erotische avonturen. In ‘Roosje Steenkoud’ zijn wel acties te bespeuren maar allemaal met een erotische inslag. De auteur lijkt zich waarschijnlijk wel tot doel hebben gesteld het nooit vulgair en ordinair te laten worden want alles is overgoten met een stevig gebonden humoristische saus. Geslachtsdelen en de geslachtsdaad worden met de bij iedereen bekende woorden genoemd dus lezers die dat niet zoeken en tevens niet van expliciet beschreven seks houden, laten de boeken van Jacob Dekker beter links liggen. Voor liefhebbers van humor, gecombineerd met en een stevig erotisch geladen avontuur aangevuld met een vleugje spanning, is ‘Roosje Steenkoud’ best wel een leuke aanrader. 

Eindoordeel: 3 sterren

Spanning: 2 sterren
Plot: 3 sterren
Leesplezier: 3 sterren
Schrijfstijl: 3 sterren
Originaliteit: 3 sterren
Psychologie: 2 sterren

https://www.bruna.nl/INTERSHOP/web/WFS/Bruna-B2C-Site/nl_NL/-/EUR/ViewProduct-Start?SKU=9789491897634&ReviewDone=7.DAqPzwSKIAAAFTUhYFb6ja#reviews

ONSCHULD VIER STERREN

https://www.hebban.nl/recensies/bianca-blok-over-onschuld
 

Een veelbelovend debuut

In Onschuld draait het naast liefde, vertrouwen, eenzaamheid en verdriet ook om woede, angst en wraak.
Mijn samenvatting van het verhaal;

Sinds het overlijden van hun vader is haar moeder aan de drank geraakt, de zorg voor haar komt op Lucy neer. Haar broer Tristan heeft zich aangesloten bij een maffia bende genaamd de Tortilla’s. Wanneer hij genoeg heeft van zijn maffia bestaan neemt hij een groot risico door belangrijke informatie mee te nemen. Gustave Brand, de leider van de Tortilla’s, wil deze informatie koste wat het kost weer in zijn bezit krijgen. De jacht op Tristan is geopend, en daarbij wordt niemand gespaard. Een aantal bendeleden breken bij hun thuis in en gaan op zoek naar deze informatie, hun moeder komt hierbij om het leven en Lucy raakt gewond.

Tristan neemt Lucy mee naar Chicago, daar gaat ze weer naar school en lijkt het verleden achter zich te kunnen laten. Maar dan wordt ze ontvoerd. Gustave heeft haar te pakken en ze wordt ondervraagd en gemarteld. Ze weet dat haar broer ‘iets’ van Gustave heeft meegenomen, maar wat het is en wat hij ermee gedaan heeft weet ze niet. Cam, een goede vriend van haar broer binnen de bende, houd Lucy voor Tristan in de gaten. Lucy heeft zichzelf beloofd om aan haar ontvoerders te ontsnappen. Hoe ver ze daarin gaat, en wat en wie ze daarvoor nodig heeft zorgen voor een spannend verhaal…

Conclusie;
Lucy is een normale tiener van 17 jaar, die door toedoen van haar broer ontvoert wordt door de maffia. Het is haar er alles aan gelegen om zichzelf maar ook haar broer van de maffia te redden. Dat ze daarin heel erg ver moet gaan, verder dan ze ooit voor mogelijk heeft gehouden, neemt ze dan voor lief. Tristan is nog het enige familielid dat ze over heeft, en dat wil ze graag zo houden. Maar of haar dat lukt…

Ingeborg Reinders heeft met ‘Onschuld’ een zeer spannend en veelbelovend debuut op de markt gebracht. Na het lezen van de proloog wil je snel weten hoe dit verhaal zich gaat ontwikkelen. Al vrij snel zit je tot over je oren in het verhaal, wegleggen is geen optie. De plot was volkomen onverwacht. Het is wel duidelijk dat ze heel hard en lang heeft gewerkt om dit verhaal tot leven te brengen, het verhaal zit erg knap in elkaar. Een aanrader. 

Over auteur;
Ingeborg Reinders is geboren op 17 december 1995 in Heerlen. Van kinds af aan heeft ze altijd veel gelezen en het duurde dan ook niet lang voordat ze haar eigen verhalen ging verzinnen. Ze is begonnen met het schrijven van Onschuld tijdens haar laatste jaar Atheneum in Sittard. Hier is ze mee doorgegaan toen ze International Leisure Studies ging studeren aan de NHTV en terecht kwam op een van de mooiste woonboten van Breda die ze deelt met acht andere huisgenoten. Vrienden en familie is iets waar ze veel waarde aan hecht en naast schrijven is creatief bezig zijn ook iets wat ze erg leuk vind om te doen.


 
Foto

JIJ BENT VAN MIJ

Photo

NBD Biblion recensie WEGVERSPERRING - TERRENCE LAUERHOHN

Photo

Biblion recensie DANCER- CHRISTINE BOLS

Photo

Biblion recensie DE VERZAMELAAR - DIANA VAN HAL

Photo

NBD Biblion recensie - Corrine Poleij

Photo

Dancer

http://thrillers-leestafel.info/christine-bols/
 

Dancer is het vierde deel van de Sackley-McCool serie. Deel twee en drie (Waverly en Greenfields) heb ik niet gelezen maar over het eerste deel (Vrouwen van Corvallis) was ik niet erg enthousiast. Hoewel het boek vlot geschreven was, was het verhaal niet in balans. Ik eindigde mijn recensie over het boek met de volgende zinnen: “Zal deze oma van drie nog wat kunnen groeien in het schrijverschap? Ik ben benieuwd.


Het boek Dancer is een aangename verrassing. Christine Bols is inderdaad gegroeid in het schrijverschap en flink ook! Het verhaal is spannend en netjes in balans. Ook nu houdt de schrijfster ervan haar lezers te choqueren met gruwelijke taferelen, maar dit keer zijn de fragmenten over de moordenaar goed op de rest van het verhaal afgestemd. De andere personages in het boek komen eveneens goed uit de verf. Tim en Jude vormen een hecht en gelukkig paar. Ook op zakelijk vlak functioneren ze goed en ze gaan vriendelijk maar streng met hun tijdelijke collega’s om. Het stel begrijpt best dat het politieteam van Santa Cruz niet blij met hun leiderschap is, maar kinderachtig gemopper kunnen ze missen als kiespijn.

Hoewel de schrijfster uit Vlaanderen komt, spelen de boeken over Tim Sackley en Jude McCool zich in Amerika af. Een bijzondere maar slimme keus. De Amerikaanse setting past goed bij deze verhalen. Christine Bols heeft met Dancer een boeiende, goed uitgewerkte thriller afgeleverd. Chapeau! 

© Annemarie, 8 februari 2016

Recensie DANCER

Foto
http://www.bezetenboeken.nl/thriller-en-horror/dancer-christine-bols/
 

Dancer is het vierde deel in de serie met het inspecteursduo Sackley en McCool. Het is prettig als je voorgaande delen hebt gelezen, maar niet perse nodig. Dancer is een op zichzelf staand verhaal en prima los van de andere delen te lezen. De personages zijn goed uitgewerkt waardoor het verhaal duidelijk is. Uiteraard is dit weer een spannende thriller van Christine Bols, maar ook een stukje humor ontbreekt het niet. Fijn, want dit haalt de spanning soms even weg. Het verhaal wordt zowel vanuit het oogpunt van de inspecteurs als de moordenaar zelf geschreven. Spannend, want dit geeft een goed overzicht. Soms zou je zo de inspecteurs willen helpen, juist omdat je ook leest wat er in de moordenaar om gaat.

Vanaf de eerste bladzijde wordt je het verhaal mee ingesleurd en vervolgens is het maar moeilijk weg te leggen. Een superspannende thriller, soms een beetje onrealistisch, maar dat past ook weer wel bij de Amerikaanse achtergrond, war dit verhaal zich afspeelt. Voor liefhebbers van een spannende thriller met goed verhaal is Dancer dan ook en echte must read.


Nancy Walburg

Recensie Zijwaarts springen

Foto
http://mesmania.blogspot.nl/2016/02/zijwaarts-springen-dichtbundel-meland.html

BAROMETER

Aan tafel gezeten
is vader alles vergeten
zelfs dat wat hij deed
een minuut geleden

als de gewoonte van de wind
-het onverbiddelijk meesleuren
van al wat zich laat meevoeren-
tikt vader bij het opstaan
zijn knokige knuist tegen de barometer

wijzer wijst deze morgen
wederom veranderlijk aan,
kon die veranderlijkheid
zich maar bij vader beklijven

de talloze elektroshocks
in zijn jonge jaren
hebben in zijn herfstdagen
gewenst effect gesorteerd

vaders immer malende gedachten
staan op uit.

Dit (vermoedelijk autobiografische) vadergedicht is een van de 48 gedichten in de bundel Zijwaarts springen van Méland Langeveld. Zijn debuutbundel werd op 22 november 2015 op feestelijke wijze in Amsterdam gepresenteerd, na drie jaar voorbereiding. En dat is te merken aan de inhoud: elk woord lijkt zorgvuldig gewikt en gewogen in deze rijke en rijpe bundel. De indrukwekkende reeks gedichten ademt een sfeer die mij aan de dichter Hans Lodeizen doet denken en vergt vaak close reading om alle nuances in betekenis goed te vatten.
Méland Langeveld schrijft poëzie die erom vraagt gelezen te worden zoals je een goed glas wijn drinkt: bedachtzaam nippend. Het wereldbeeld van de dichter komt 'holistisch' over. Zijn empathie met alles wat kwetsbaar is blijkt vrijwel grenzeloos. Zo toont hij zich in zijn gedichten begaan met het lot van uiteenlopende fenomenen als: gerooide populieren, gevallen soldaten, 'gesneuvelde' bladeren, vergeten graven, ja zelfs de dode arm van een rivier. Herhaaldelijk komen ook zijn ouders in hun laatste levensfase in beeld, zoals in het hierboven weergegeven gedicht. 
Zijwaarts springen is een warm aanbevolen bundel, waarop bij uitstek de gevleugelde uitspraak van de dichter Novalis van toepassing lijkt: "Poëzie heelt de wonden die het verstand heeft geslagen."

dichter Leo Mesman

DANCER ****

https://www.hebban.nl/recensies/boekenvlinder-over-dancer

Ook hier weer een uitzondering op mijn eigen regel: Dit is het vierde deel in een boekenreeks en ik las de eerdere delen nog niet. Toch intrigeerde het verhaal mij en ben ik gewoon begonnen. Dancer kan perfect als alleenstaand boek gelezen worden, wat heel fijn is. Je hebt geen “voorkennis” nodig om het verhaal te kunnen volgen.

In Dancer volgen we inspecteurs Sackley en McCool wanneer ze gedetacheerd worden naar Santa Cruz om het plaatselijke politiekorps te leiden in een moordzaak. Er is mogelijk sprake van een seriemoordenaar en door eerder geweldig speurwerk van het duo, krijgen ze de leiding over deze zaak. Dit valt echter niet in goede aarde bij het korps en dat steken ze niet onder stoelen of banken. Sackley en McCool zijn echter nuchter genoeg om dit niet in de weg te laten komen van hun werk, waardoor er toch grondig aan de zaak gewerkt kan worden.

Ondanks dat het boek zich afspeelt in de recherchewereld, gebruikt Christine geen termen die onbegrijpelijk zijn voor leken zoals ikzelf. Het verhaal is makkelijk te begrijpen en leest vlot weg.
Het valt op dat er uitgebreide research voorafgegaan is aan het boek, waardoor het verhaal veel wint aan geloofwaardigheid. De US is geen vanzelfsprekende regio om over te schrijven als je woonachtig bent in België (of Europa in het algemeen).
Er is een spanning op de achtergrond die bijna het hele boek aanhoudt, waardoor het boek moeilijk weg te leggen is.
De ontknoping van het verhaal heeft mij persoonlijk een kreetje doen slaken van verbazing en dat is een goed ding: je ziet de ontknoping echt niet aankomen.
Ondanks dat het boek op een vreemde manier eindigt, hebben Jude en Tim mijn aandacht weten te trekken en ik ga dus zeker de vorige drie boeken in de reeks nog lezen.

Wordt vervolgd, dus

Recensie DE VERZAMELAAR

De meeste auteurs zijn over niets zo onzeker dan over hun debuut. Is hetgeen wat ze hebben gepubliceerd wel lezenswaardig, zal het boek wel verkocht worden, de recensies positief zijn, en vooral of de vele uren die er aan vooraf zijn gegaan, niet voor niets zullen zijn geweest. Zie hier de dilemma’s waarvoor een debutant staat. Waarschijnlijk zal Diana van Hal dezelfde onzekerheden hebben gehad of nog steeds ervaren. Dit is totaal niet nodig, want haar boek De verzamelaar is een boek waar ze zich niet onzeker over hoeft te voelen. Het is een verrassend goed thrillerdebuut, dat naar veel meer smaakt. 

In Medford, Massachusetts wordt in een reservaat het begraven lichaam van een jonge vrouw gevonden. Zij is de eerste van een groot aantal slachtoffers, die in korte tijd, na grondig graafwerk wordt gevonden. Het blijkt dat een seriemoordenaar actief is in de regio. Rechercheur Spencer Bennet wordt op de zaak gezet en wordt ondersteund door DNA- analist Jennifer Rowley. Beide hebben in het verleden een partner gehad die op mysterieuze wijze is verdwenen, waardoor ze naar elkaar toe groeien. Er wordt nog een aantal vrouwen vermist, die mogelijk nog in leven zijn en de race tegen de klok gaat pas echt van start als het net rond de daders zich sluit. 

Diana van Hal is het pseudoniem voor de Nederlandse schrijfster Diana Ruwaard. Zij is werkzaam op een medisch laboratorium en daar maakt ze handig gebruik van. Ze studeerde medische microbiologie en stapte in haar derde jaar over naar klinische chemie. Tegenwoordig is ze werkzaam als analiste. Je merkt dat de schrijfster veel kennis van zaken heeft en een inkijk geeft in de werkzaamheden van een DNA-analist, zonder een overdaad aan technische details te verwerken. 

De verzamelaar is een vlot lezend boek met korte hoofdstukken, die to the point zijn en een duidelijke lijn in het verhaal neerzetten. Met korte zinnen en geen overbodige uitweidingen houdt ze zo de vaart er in. Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven, zowel vanuit een van de moordenaars als vanuit een van de ontvoerde vrouwen als de beide hoofdpersonen. Dit houdt in dat in het begin van het verhaal de dader al bekend is, maar dit is niet storend of negatief voor het verhaal. De personages zijn goed uitgewerkt. 

De aanstekelijke schrijfstijl van Diana van Hal heeft nieuwsgierigheid naar een vervolg aangewakkerd. Dat er nog meer van haar hand zal verschijnen, lijkt een kwestie van tijd want aan het einde van dit boek wordt er al een aantal keer subtiel een opzet gemaakt naar een vervolg op dit verhaal. Ze heeft de lat voor zichzelf op een mooie hoogte gelegd, maar dat is voor haar niet meer dan een uitdaging.  
Foto

DANCER

https://www.hebban.nl/recensies/janneke-bouwman-over-dancer

"Jouw toekomst ligt in het verschiet, maar je verleden is onuitwisbaar". Met die intrigerende quote op de cover van Dancer  geeft Christine Bols een forse hint richting de plot van deze thriller. Het is het vierde deel in een serie met als protagonisten het inspecteursduo Tim Sackley en Jude McCool. Zowel op het werk als privé zijn ze partners en ze hebben een zoontje, Sam. Hun werkterrein is Corvallis, Oregon. Ze hebben inmiddels hun sporen verdiend waar het gaat om het oplossen van misdaden die door seriemoordenaars worden gepleegd. InDancer  worden ze – tegen de zin van de plaatselijke politiemensen – door de hoofdcommissaris van Santa Cruz, Californië om hulp gevraagd wanneer een moordenaar verschillende keren heeft toegeslagen. Het lijkt alsof de slachtoffers willekeurig zijn gekozen. Wat is het motief van de moordenaar en zien Sackley en McCool kans hem op te sporen voordat een volgend slachtoffer valt?

De Vlaamse Christine Bols (1950) had een jeugddroom: schrijver worden. In plaats daarvan heeft ze haar hele werkzame leven als directie-assistente gewerkt, totdat ze op 60-jarige leeftijd met pensioen ging. Toen werd het tijd alsnog aan haar jeugddroom gehoor te geven en is ze gaan schrijven. Vanaf het allereerste boek met het speurdersduo Sackley en McCool (Vrouwen van Corvallis, 2013) zijn de kritieken lovend. Bols schrijft op een hele vlotte manier en bouwt het verhaal zorgvuldig op. Af en toe vertragend en dan weer met veel vaart houdt ze de lezer geboeid. Het sappige Vlaamse taalgebruik is – zeker voor Nederlandse ogen – apart en charmant, maar doet ook enigszins vreemd aan omdat de setting van het verhaal puur Amerikaans is.
Het verhaal wordt verteld vanuit verschillende perspectieven. Sackley en McCool komen zowel qua werk als privé goed uit de verf; het zijn prettige en herkenbare personages waarmee de lezer zich goed kan identificeren. Ze zouden zomaar je buren kunnen zijn bij wie je gemakkelijk even binnenwipt om een kopje suiker te lenen.
Ook de moordenaar komt uitvoerig aan het woord. In cursief weergegeven teksten maakt de lezer kennis met Michael Dancer, wiens vader jaren geleden is vervolgd en geëxecuteerd voor het vermoorden van vijf vrouwen. "Mijn vader, de seriemoordenaar Jack Dancer, is niet meer. Ik ben zijn zoon. Ik heb zijn genen. Dat jaagt me onmenselijk veel schrik aan". Het effect op Michael, die dan nog een tiener is, is desastreus.

Hoewel Dancer  het vierde deel in een serie is – waarvan gezien het einde van het boek een vijfde deel valt te verwachten – is het goed leesbaar als standalone. Er wordt weinig weggegeven uit eerdere delen. Het boek oogt aantrekkelijk met een mooie, enigszins sinister aandoende cover. Het verhaal is vlot en goed geschreven en de karakters hebben voldoende inhoud om de plot te kunnen dragen. Het is weliswaar geen thriller die lang nazindert, maar wel een uitstekende en spannende politieroman met een prima plot en dito hoofdrolspelers. Naar het eind toe zwakt het verhaal ietwat af omdat er te gemakkelijk conclusies worden getrokken waardoor de plot zich te plotseling ontvouwt. Maar dat doet weinig tot niets af aan het totaalbeeld: goed boek!
Foto

DANCER

Foto
https://www.hebban.nl/recensies/guy-doms-over-dancer
Je zou van een rasecht kerstkind toch eerder een feelgood roman verwachten, geen keiharde thriller. In ieder geval is de Vlaamse schrijfster Christine Bols (1950) geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Dit bewijst ze met haar vierde boek Dancer, waarin ze helemaal losgaat en duidelijk het bewijs levert dat ze een vaste stek in het Nederlandstalige thrillerlandschap verdient. Christine Bols heeft na grondig wikken en wegen uiteindelijk gekozen voor een nieuwe uitgever, de voornaamste reden waarom dit boek bijzonder lang op zich heeft laten wachten. 

Dancer is deel vier in een serie met twee politie-inspecteurs uit Corvallis in Oregon. Jude McCool en Tim Sackley krijgen nu van hun chef Sam de opdracht om hun collega’s in Santa Cruz (Californië) te hulp te snellen. Deze stad wordt geteisterd door een aantal moorden op jonge vrouwen, die nadien erg verminkt worden teruggevonden. Dit alles lijkt sterk op de vroegere misdaden van seriemoordenaar Jack Dancer. Hij werd evenwel eerder veroordeeld, waarbij de doodstraf werd uitgevoerd. Het duo McCool en Sackley moet dus op zoek naar de echte moordenaar; de politie van Santa Cruz zit met de handen in het haar en is niet erg gesteld op de medewerking van de twee inspecteurs…

Tim Sackley en Jude McCool worden zowel zakelijk als persoonlijk duidelijk getypeerd. Christine Bols schetst eveneens een geloofwaardig beeld van de moordenaar. Dit alles neergezet in een vloeiend verhaal, waarin de auteur speelt met de spanningsboog. Wanneer het nodig is schakelt ze naar een hogere versnelling. In tegenstelling tot haar vorige drie boeken gaat Bols in Dancer harder en directer tekeer, schetst ze haarfijn haar belangrijkste personages. Tevens zorgt een portie humor voor wat afkoeling als de gemoederen te fel oplaaien. De dader is dan wel snel gekend, de pret wordt hierdoor zeker niet gedrukt, integendeel. Je bekijkt het verhaal door het oogpunt van de politie, alsook door de loepzuivere bril van de moordenaar. 
“Ik schrik. Haar ogen zijn dof, hebben alle straling verloren. Ze lijkt wel door me heen te kijken. Er komt een droefheid over me die ik tot in mijn botten voel. Dit gaat niet volgens plan. Dit is niet wat ik wil.” Dancer is een emotierijke thriller, voorzien van een flinke dosis spanning en diepgang; zelfs gruwelijkheden schrikken de auteur niet af.

Geloofwaardige, zelfs erg menselijke karakters in een boeiend verhaal. Opmerkelijk zijn de glasheldere dialogen waarin geen woord te veel wordt neergeschreven. 
Een vierde deel in een serie, toch kan dit boek perfect afzonderlijk worden gelezen. Je stapt erg vlot in het verhaal, zelfs al beschik je over geen enkele voorkennis van de vaste protagonisten. Christine Bols heeft deze lezer meer dan aangenaam verrast. Ze kan voortaan haar opgedane schijfervaringen optimaal benutten tijdens het uitwerken van een onvermijdelijk vijfde deel met Jude en Tim. Misschien volgt nadien wel de door mij langverwachte alleenstaande thriller? 

 

IN MIJN GEHEIM SPECIAL

Foto

DANCER 4 sterren

https://www.hebban.nl/recensies/anna-bakker-over-dancer
 

'Dancer' is het vierde deel in de Sackley-McCoolreeks. Uit de eerste drie delen is al gebleken dat Christine Bols goed is in het bedenken en opschrijven van verhalen, na 'Dancer' is duidelijk dat zij het ook in zich heeft het echt spannend te maken. Of er enig verband is met de overstap naar een nieuwe - Nederlandse - uitgever weet ik niet, maar het is frappant dat het juist nu gebeurt. Lof daarvoor! En ook lof voor de uitgever, want 'Dancer' ziet er pico bello uit: fraaie cover, prima bladspiegel en scherp lettertype, goed leesbaar voor minder goede c.q. oudere ogen (best belangrijk, lette elke uitgever daar maar op!).

Hoofdstuk 1, in cursieve tekst, hakt er direct flink in: "... Zijn hartslag schommelt tussen tussen 80 en 105. Niet eens zo hoog voor iemand die weet dat hij binnen enkele minuten zal sterven. ..." Wie, wat, waar, dat moet u zelf maar lezen. Er staan meer cursieve hoofdstukken in 'Dancer', alle zijn ze even indrukwekkend. 
Met de overige hoofdstukken, het merendeel, ander perspectief, is ook niets mis. Strak geschreven, zoals we gewend zijn van Bols, misschien zelfs strakker dan haar eerdere werk. Spanning- en tempoverhogend. Geen geneuzel, maar rechttoe rechtaan zeggen waar het op staat. Stoer, zeg maar. 

Tim Sackley en Jude McCool gaan aan de slag in Santa Cruz, Californië, waar een seriemoordenaar het gemunt heeft op jonge vrouwen. Hun opsporingswerk wordt bemoeilijkt door de tegenwerking van het politiekorps ter plaatse, dat niet zit te wachten op bemoeienis van buitenaf. De tactische aanpak van Sackley en McCool heeft uiteindelijk het beoogde effect, waarna het team de moordenaar in de val probeert te lokken. Het spreekt vanzelf dat deze zich niet een-twee-drie laat vangen, alle zeilen moeten worden bijgezet. 

Prima verhaal, dat vooropgesteld. 
Toch een paar minpuntjes en die zitten in de plot en de psychologie. De finale dient zich aan dankzij het feit dat iemand bij toeval iets gezien heeft dat misschien afwijkt van normaal en vervolgens een politieman daarover inlicht. Beetje gemakkelijk, zou beter moeten kunnen, al blijft het altijd lastig een 'onzichtbare' crux te verzinnen.
In #3 kwamen Sackley en McCool in stabieler vaarwater. In #4 staat dat vaarwater volledig stil, er is nauwelijks liefdevolle interactie tussen beiden en hun persoonlijke ontwikkeling is nul komma nul. Ook is het ongebruikelijk dat zij als levenspartners in één team zitten en samen aan een zaak werken. Handig voor de auteur, want dan hoef je ze niet langs slinkse wegen bij elkaar te brengen, maar toch. 
Pluspunt: de Vlaamse woorden die veelvuldig voorkomen. Leerzaam en leuk! 

[plot 3, spanning 4, leesplezier 5, schrijfstijl 5, originaliteit 3, psychologie 3]


 
Foto

Recensie: Zijwaarts springen

https://woutervanheiningen.wordpress.com/2015/12/23/zijwaarts-springen/
 

Van Méland Langeveld kreeg ik de bundel ‘Zijwaarts springen’. Een bundel die op een bijzondere manier tot stand kwam, maar daarover straks meer. Méland Langeveld is (tekst)schrijver, redacteur en dichter. Langeveld deed meerdere malen mee met de Turing gedichtenwedstrijd. Zes gedichten in deze bundel eindigden hoog in de Turingprijs ranglijst. Gedichten uit de edities van 2012, 2013 en 2014 en ongetwijfeld zal ook dit jaar zijn naam niet ontbreken op de ranglijst (als hij weer meedoet) want zijn poëzie heeft een heel eigen toon.

Uit eerdere besprekingen van zijn gedichten door de Turingprijs redactie: “Fantasie en werkelijkheid lopen door elkaar heen, vooral als er een vergelijking wordt gemaakt tussen een vader die lispelt en meubelen die praten.”

Maar ook: “zeer ontroerende, beeldende beschrijving van de relatie tot een dementerende ouder. Nergens wordt dit gedicht zeemzoet – wat met een gevoelige thematiek niet gemakkelijk te vermijden is.”

De verwachtingen voor lezing waren dan ook hoog gespannen bij mij. Dan als eerste de bundel. Deze is een gevolg van het feit dat Langeveld in de zomer van 2015 de eerste prijs bij de door uitgeverij aquaZZ georganiseerde gedichtenwedstrijd, won.

Als prijs werd deze bundel uitgegeven. Mooi vormgegeven door Angélique Kersten en opgedragen aan Leonie en Roos. De bundel is ingedeeld in zes hoofdstukken met titels als: Huilend leeg landschap’, ‘Sleetse loper naar het avondland’ en ‘Lepe ogen van de melancholieke koe’. Dit zijn mijns inziens willekeurig gekozen titels, ik heb tenminste geen directe link kunnen vinden met de gedichten die na de hoofdstuktitels volgden en de titel van een desbetreffend hoofdstuk. Overigens vind ik dit totaal geen probleem, misschien zie ik iets over het hoofd, misschien zijn het slechts vehikels om enige structuur aan te brengen in de bundel.

Uit deze titels komt al naar voren wat voor soort dichter Méland Langeveld is, wat ik een bijvoeglijke naamwoordendichter zou noemen. Dat is overigens zeker niet altijd een negatieve connotatie. In het geval van Langeveld zeker niet. Juist door de ongebruikelijke manier van toepassen. Voorbeeld: ‘Het vochtig ruisen van rul water’, ‘Fris gewassen sneeuw’ en ‘onverschillige regen’. Juist door het gebruik van dit soort ongebruikelijke combinaties van bijvoeglijke en zelfstandige naamwoorden is het lezen van deze bundel een plezier.

De gedichten zijn dan weer heel ‘down to earth’ en even later weer volledig ontspoord (op een positieve manier). Hierbij speelt de fantasie van de dichter een belangrijke rol. Voor de ervaren poëzielezer valt er veel te genieten maar ook voor de minder ervaren lezer zijn de gedichten zeer te genieten (ik heb de proef gedaan!). Een bundel die ik kan aanraden kortom.

Ik heb voor het gedicht ‘Stilte’ gekozen omdat dit voor mij heel duidelijk illustreert wat Langeveld kan.

.

Stilte

.

Vandaag rouwt de treurwilg paars

haar takken reiken tot aan

het somber, vileine water

haar lijzige bladeren

ruizelen in de schrale wind

.

voor even toont ze me een grimas

speelt met haar uitgerekte schaduw

aaibaar groen in nevelslierten omhuld

.

tijd is verzonnen door verlangen

lauwwarm water laat me erin wiegen

schudt me wakker

in fluisterend geschreeuw

.

zwalkend licht zindert uit de verte

drijft weg in ‘t cadans van het getij

verstarring voorgoed doorbroken

.

in spraakloze taal ademt ze

zonder te ademen

Foto

Wat een recensie voor WEGVERSPERRING!

Dit jaar werd Terrence Lauerhohn door Hebban genomineerd voor het beste boek van 2015 in de categorie Fantasy. De auteur laat zich niet beperken door een bepaald genre binnen de fantasy en dat lijkt een hele goede keuze. Een goede schrijver is immers niet in een hokje te plaatsen. Dit najaar kunnen we Lauerhohns nieuwe scifi-thriller Wegversperring  toevoegen aan onze boekenkast.

In Wegversperring  volgen we Richard en zijn vrouw Paula, die na een vage blikseminslag vast komen te staan in een file in een woestijn richting Clarksonville. Als de accu’s van alle auto’s ermee ophouden, de telefoons onbruikbaar worden en de watervoorziening schaars blijkt te zijn, komen Richard en Paula in contact met een aantal mensen die hun noodlot delen. Maar wie is er te vertrouwen als de wereld op het punt van instorten staat?

Wegversperring  is als een symfonie die meer en meer opbouwt naar een ongekend hoogtepunt en als lezer voel je de dreiging in het stuk. Je begint rustig, maakt langzaam kennis met de personages, hun verleden en de omgeving. Toch is die rust slechts schijn, want het verhaal vordert snel. Je blijft geboeid lezen en wordt volledig gegrepen door alles wat Lauerhohn juist niet vertelt.

Deze thriller is er een die de liefhebbers van Stephen Kings vroegere werk niet mogen laten schieten. Met realisme en surrealisme wordt een helder beeld geschetst dat de lezer niet alleen doet nadenken, maar ook in zijn greep houdt. Hoe gaat het verder? Wie is er te vertrouwen? Wat is er aan de hand met de wereld? Wie overleeft het, en wie zal het loodje leggen? Het zijn allemaal vragen die je tot aan de laatste pagina in je zij blijven porren.

De omgeving en de karakters in Wegversperring  zijn duidelijk omschreven. Je wéét dat de auteur hier en daar wat informatie weghoudt, waardoor het moeilijk blijkt om deze bizarre wereld naast je neer te leggen. De spanningsboog blijft als een dun koordje door het boek gespannen, met de verwachting dat het ieder moment kan knappen. Maar het gebeurt niet en dat maakt Wegversperring  een van de betere scifi-thrillers die we dit jaar kunnen lezen. Hoe verder de lezer in het boek komt, hoe meer vragen er door zijn hoofd donderen. Hoe kan deze groep - met zo veel verschillende karakters - toch een eenheid vormen en zichzelf beschermen tegen het kwaad?

Het einde van Wegversperring  is er een die extreem onverwacht om de hoek komt kijken. Een plottwist 2.0, waar je bek van openvalt. Als Terrence Lauerhohn volgend jaar zo door blijft gaan, dan kunnen we hem beter meteen die award in zijn handen drukken. Weg met die nominatieronde, gewoon meteen uitreiken die hap!
Foto

WEGVERSPERRING

​http://thrillerlezers.blogspot.nl/2015/11/wegversperring-terrence-lauerhohn.html

Mijn mening:
Wegversperring is mijn eerste kennismaking met Lauerhohn. Via het voorwoord laat Terrence weten waar de inspiratie en totstandkoming van dit boek vandaan kwamen, waarna het echte verhaal begint.
Richard, Paula en dochter Shirley, een Nederlands gezin komen op vakantie na een bijna-ongeluk in een file terecht. Vanaf dit moment word je meegenomen in de meest bizarre gebeurtenissen. Sci-Fi it is!
Het is compleet mindblowing wat er gebeurt. Niks doet het, alles valt uit, de wereld verandert door middel van absurde natuurverschijnselen en het gezin Brunnekreeft treft gedurende deze waanzin een aantal zeer bijzondere personages. We hebben Jake, etterbal eerste klas maar ook met goede kanten? Ellen en haar kleine zoontje Peter, vrij weerloos en ook zij sluiten zich aan. En dan natuurlijk Floyd, mysterieus, zeker, wie is Floyd eigenlijk? De hoofdpersoon in dit alles is Richard. Richard draagt een verleden met zich mee en dit komt op sluimerende wijze steeds verder naar voren gedurende het verhaal. De band met zijn dochter Shirley wordt hierin ook subtiel uitgewerkt en uiteindelijk duidelijk gemaakt.
Dit bijzondere groepje besluit samen verder te gaan om een weg te vinden in dit onmogelijke gebeuren. Dit gaat gepaard met fiks onderling gekonkel, intrigerende ontmoetingen, ja met wie eigenlijk? En met onvoorstelbare situaties die er al met al voor zorgden dat ik graag door wou lezen.
De schrijfstijl is origineel, apart. De korte zinnen met veel dialoog lezen gemakkelijk weg. Het is beeldend; met gemak zag ik alles voor me, hoe onwerkelijk ook. Er is geen sprake van een echte uitdieping van de personages maar toch weten ze je te pakken en heb ik dit totaal niet als storend ervaren. Helemaal prima zo! Lauerhohn gaat daarnaast een stuk gruwel en bloederigheid ook zeker niet uit de weg, ik hou daarvan.
Het plot zit goed in elkaar. Richting einde rollen op spannende wijze alle onduidelijkheden in elkaar met toch nog een wending die ik niet aan zag komen.

Conclusie:
Hou je van SciFi? Dan is Wegversperring een aanrader. Laat je meenemen in een wereld van beangstigende, ongelofelijke situaties met hoofdpersonen die je aandacht vast weten te houden.

Spanning: 3.5
Schrijfstijl: 3.5
Plot: 4
Leesplezier: 4.5
Originaliteit: 4

4 sterren

Karin Meinen
 
Foto

Wegversperring

https://ikhouvanhorrorfantasyenspanning.wordpress.com/2015/11/18/terrence-lauerhohn-wegversperring/
 

Richard gaat met zijn gezin naar Amerika op vakantie. Er iets aan de hand in de lucht. Flitsen die heel onwerkelijk overkomen teisteren de lucht.. Al snel komen ze erachter dat er iets niet pluis is. Dan komen ze in de file terecht vlakbij Grey Boulder. Als de bliksem erger wordt, besluiten ze naar de dichtstbijzijnde stad te lopen. Onderweg komen ze erachter dat er angstaanjagende dingen zich verschuilen in de woestijn. Kunnen ze daar wel voor schuilen? Richard wil zijn vrouw en dochter Shirley beschermen met zijn leven. Richard krijgt te maken met gevoelens en hij probeertuit te vinden welke er nu goed zijn. Jake, die met hun meereist lijkt op een kwelgeest uit zijn verleden. Kan hij hem vertrouwen? En Floyd dan? Een man die geheimzinnig is en niet veel over zichzelf loslaat… Wie is er nog te vertouwen. Hij voelt zich ook verantwoordelijk voor de veiligheid van een jonge moeder met haar zoontje Peter(tje). Dit is het hele genootschap, samen zoeken ze een veilig onderkomen. Het is echt een spannend verhaal, na het lezen moest ik even bijkomen!

Richard zijn karakter is echt goed op papier gezet. Je voelt zijn twijfels. In zijn situatie zouden wij ons ook allerlei dingen afvragen. Hij kan het verleden niet loslaten, maar moet nu toch echt focussen op het heden. Want hoe komen ze weg uit deze vreemde wereld, vol gevaren? Is er nog wel een bewoonde wereld over? Of zijn ze helemaal alleen ? Het verhaal zie je door Richard zijn ogen.

Dit is een echte science fiction thriller. Ik kon het boek absoluut niet meer wegleggen en moest weten hoe het afliep. Het is echt een goed verhaal, een van de beste thrillers die ik mocht lezen van de afgelopen tijd. En het science fiction aspect maakt het gewoon ronduit uniek! Er zijn niet veel boeken die in de buurt komen.

Toen ik begon met lezen moest ik aan Jericho denken een tv-serie die ook op een soortgelijke manier begint. Een snelweg, een explosie en de wereld die daarna op zijn kop staat.

Op een moment vond ik het zelfs Twilight-zone-achtig worden. Creepy, dus eigenlijk ook wel mijn geliefde horror zat er toch ook in! Zeer originele samenstelling van genres. En Grey Boulder (en Boulder) deed mij een beetje denken aan een verhaal van Stephen King : The Stand. Dat vind ik een van King’s mooiste boeken en ik ben blij dat Wegversperring mij dit gevoel ook gaf. Het woestijn-gevoel. Je voelt de hitte en het zand bijna. Beeldend geschreven dus!

Vlot geschreven en spannend sinds de eerste bladzijde.

De titel is perfect en de cover past er ook goed bij.

Het plot kwam voor mij ook als een verrassing! Dit zag ik echt niet aankomen.

Van mij krijgt het boek echt 5*****.

Om bij weg te dromen (misschien gaat het een nachtmerrie worden, dat zou zomaar kunnen).

Foto

Welkom text

https://9636wenblog.wordpress.com/2015/11/18/recensie-wegversperring-terrence-lauerhohn/
 

Het verhaal Wegversperring gaat over een Nederlands gezin Richard, Paula en dochter Shirley van 9. Ze zijn op vakantie in de Verenigde staten en komen midden in de woestijn vast te staan in de file. Waarom er ineens een file is, is lang onduidelijk. Eerst valt de autoradio uit en later is er een ontploffing, daarna doet de accu van de auto het niet meer, en die van de andere auto’s ook niet ..En het landschap veranderd .Erg raar. Ze zullen dus moeten wachten tot er hulp van buitenaf komt. Richard krijgt de taak zijn gezin te beschermen tegen deze dodelijke fenomenen.

Hij krijgt het idee dat iemand in deze file het op hen gemunt heeft.. maar toch gaan Richard en Paula met een paar anderen samen een uitweg zoeken. Jake is een rare, Floyd is mysterieus en Ellen met haar kind jong en onervaren.

Voor Richard is dit erg lastig, hij heeft wat trauma’s opgelopen in het verleden en die spelen nu op . Kan hij zijn gezin beschermen tegen hetgeen er gebeurd?

Het verhaal leest erg vlot, al vanaf de eerste bladzijde zit je in het verhaal en wil je weten wat er daar gebeurd. Je kan je goed inleven in Richard, die worstelt met zijn trauma maar toch zijn gezin wil beschermen. Je kan je ook inleven in Floyd, die als oudste ook de wijste lijkt te zijn. De andere karakters zijn wat oppervlakkiger maar toch kan je je wel in hen verplaatsen.

De spanning in het verhaal is goed voelbaar, zowel de spanning tussen de personen als de spanning van wat er nu aan de hand is. Het is een boek met een hoog suspense en horror/thriller gehalte waar ook humor in voor komt.

De opbouw naar het plot is goed, het eind is erg verrassend. Dit had ik niet zien aankomen.

Wat mij betreft een aanrader.

5 sterren.

Foto

DE VERZAMELAAR

http://perfecteburenleesclub.blogspot.nl/2015/11/de-verzamelaar-diana-van-hal.html?spref=fb
 
Cover
Op de cover staat een Head-Mounted-Device. Een helm met camera om een plaats delict te onderzoeken. In het vizier zie je 2 mensen met hun hoofd bij elkaar kijkend naar een stuk grond met takken. Omdat ik deze helm niet eerder heb gezien kon ik het eerst niet helemaal thuisbrengen omdat het ook niet op een persoon bevestigd is en dacht dat het een onderwater-tafereel was. Dit maakt dat de cover van tevoren vragen opriep. Echter uit het verhaal wordt e.e.a. al snel duidelijk en daarom geef ik de cover een 7.
 
Samenvatting van het verhaal  
Jennifer Rowley is DNA analiste bij een forensisch laboratorium. Zij wordt er dan ook gevraagd wanneer er een vrouw gevonden wordt in het natuurreservaat Middlesex Fells die door misdaad om het leven is gebracht. Samen met haar collega (en beste vriendin) Caitlin gaan zij op pad. Daar aangekomen is ook Spencer Bennet ter plekke. 
 
Jennifer en Spencer kennen elkaar al van eerdere zaken. Ook zijn er gemeenschappelijke gebeurtenissen uit het verleden en hierdoor vinden zij troost en steun bij elkaar. Gaandeweg het onderzoek wordt duidelijk dat juist deze gebeurtenissen uit het verleden wel erg dichtbij komen, vooral als blijkt dat er nog meer lichamen gevonden worden. De met moeite gevonden aanwijzingen roepen echter alleen maar meer vragen op. Hoe gaat de seriemoordenaar te werk en volgen er nog meer slachtoffers? Hoeveel tijd is er nog?
 
Conclusie
`De verzamelaar` is het debuut van thrillerschrijfster Diana van Hal. Diana is werkzaam in een medisch laboratorium en heeft hier kennelijk genoeg inspiratie gekregen om dit boek te schrijven.
 
Het verhaal begint gelijk heftig met de ontvoering van Katie Caudill. Hiermee wordt gelijk de toon gezet en zit de vaart er gelijk goed in. Door korte hoofdstukken uit het perspectief van verschillende personen loopt de spanning al heel snel op. Al snel krijg je een goed beeld van de hoofdpersonen Jennifer Rowley en Spencer Bennet.
 
Door hun verleden groeien zij naar elkaar toe. Zij worden goed neergezet zodat je meeleeft en hun emoties voelt. Vooral ook door de goedbedoelde bemoeienissen van Caitlin. Zo nu en dan krijg je zelfs een glimpje van de gedachten van de moordenaar wat het nog spannender maakt en wat mij betreft nog wel sterker had gemogen. Dat de moordenaar bekend is bij de lezer doet echter niets af aan de spanning van het verhaal, het maakt het juist nog spannender doordat je mee mag `kijken`.
 
Bijna elk hoofdstuk roept vragen op waardoor je door moet lezen. Ook vind ik het knap gedaan hoe de tijd in het boek de spanning verhoogd. De laatste hoofdstukken heb ik dan ook opgevreten en hierbij de geeft de schrijfster nog een verrassende opzet voor het vervolg op dit boek.
Heel knap gedaan. 
 
Dit vraagt naar meer. Ik geef dit boek 4****
 
Brigitta Dielman-Bleeker - Team De Perfecte Buren
Foto

WEGVERSPERRING

http://perfecteburenleesclub.blogspot.be/2015/11/wegversperring-terrence-lauerhohn.html
 
De Perfecte Buren heeft met deze recensie van Jeanine dé primeur voor dit boek! Er zal een grootschalige campagne zijn omtrent de lancering van 'Wegversperring'. Met dank aan Terrence, Ambilicious en AquaZZ voor deze mogelijkheid! 13 november a.s. wordt bekend gemaakt of het eerste boek van Terrence 'De negen cirkels' met een Hebban Award aan de haal gaat. 
 
Clarksonville 43 mile.
Een Nederlands gezin, Richard, Paula en hun dochter Shirley, komen op de Amerikaanse highway vast te staan in de file. Niemand weet de precieze reden. Er staan ook agenten in de file, maar aangezien hun radio niet werkt, weten ook zij niet wat er aan de hand is.
Plotseling is er in de verte een explosie, in de buurt Clarksonville. Mensen zijn gelijk verontrust, aangezien er sprake is van een geheime militaire basis bij die stad. Een agent stelt Richard echter gerust: in de omgeving van de explosie is alleen een elektriciteitscentrale. Na deze explosie doen alle accu’s het niet meer, men kan nu in principe niets anders meer doen dan wachten op hulpdiensten. Twee agenten besluiten de highway terug te lopen naar de plaats Grey Boulder voor hulp.
 
Terwijl het Nederlandse gezin wacht, maken ze kennis met een aantal mensen die vlak bij hen staan te wachten. Ze besluiten samen te blijven en de rantsoenen onderling te verdelen. Dan is er volledig onverwachts een bliksemstraal in de buurt die de lucht doet schitteren. In de woestijn om hen heen zijn explosies, flitsen en kristallen stukjes hemel. Eén van die flitsen slaat in vlak bij de groep. Het is een onnatuurlijke en vreemde gebeurtenis waar niemand uit de groep een verklaring voor heeft. Speculaties lopen uiteen van Gods wraak tot onverantwoordelijke experimenten op de zogenaamde geheime basis. Er is tijdens het verhaal een continue spanning aanwezig door de gebeurtenissen. Het is gissen voor de groep wat er nu precies aan de hand is. Er komen steeds meer vreemde natuurverschijnselen voor, die de mensen beangstigen. Op een gegeven moment wordt het door deze verschijnselen te gevaarlijk om op de highway op hulp te wachten en de groep besluit zelf naar Grey Boulder te gaan. Onderweg komen ze gevaren tegen, die zo onverwacht en bizar zijn, dat niemand ze had kunnen voorzien.
 
Het verhaal doet me denken aan de schrijfstijl van Stephen King. Een onbekende, misschien wel bovennatuurlijke gebeurtenis. Het landschap, dat op onnatuurlijk aan doet na inslagen. Het mysterieuze, de onderlinge spanning in de groep, de soms bloederige scènes. Het deed me qua sfeer denken aan de film The Mist, gebaseerd op een boek van Stephen King. Alhoewel die film zich afspeelt in een winkel, waar mensen opgesloten zitten in een winkel vanwege onnatuurlijke gebeurtenissen en dit verhaal zich op de open highway afspeelt, is de claustrofobische spanning net zo goed aanwezig, omdat het voor deze groep mensen gevaarlijk is de highway te verlaten.
 
Je volgt het verhaal vanuit het gezichtspunt van Richard en maakt dus via hem kennis met de personages. Deze zijn heel divers met elk hun eigen karakteristieke eigenschappen. Ten eerste is er zijn vrouw Paula, met wie hij een geheim deelt. Verder zijn stiefdochter Shirley, die een hekel aan Richard heeft en dit niet onder stoel of banken steekt. Dan is er Jake, een onbeschoft en achterbaks figuur. Floyd, die iets mysterieus over zich heeft en waar Richard trekken van zichzelf in terug ziet: een onderhuids aanwezige vurigheid. En tenslotte Ellen, een zeer jonge en nog kinderlijk aandoende moeder van een baby. De verschillende personages zijn goed uitgewerkt. Het boeiende aan deze groep is hoe ze gedurende het gevaar,  tijdens de onnatuurlijke en hopeloze situaties met elkaar omgaan. Er treden steeds vaker meningsverschillen op. De onderhuidse spanning in deze kleine groep loopt al gauw op door het lange wachten op de highway op hulp, het maken van de beslissing wel of niet zelf hulp te gaan zoeken vanwege het tekort aan voorraden.
Vooral als de groep op pad gaat, groeit het onderlinge onderling wantrouwen en de groep begint paranoïde gedrag naar elkaar te vertonen. Wie is wel en wie is niet te vertrouwen en om daar over na te moeten denken in zo’n extreme situatie is niet makkelijk. De groep beseft echter terdege dat ze van elkaar afhankelijk zijn en elkaar nodig hebben, willen ze dit overleven.
De gebeurtenissen volgen elkaar op in sneltreinvaart. De groep maakt op hun tocht naar een veilige plaats, steeds vaker onnatuurlijke surrealistische zaken mee. Zaken die de leden van de groep onzeker maken en dat is niet gunstig voor de samenwerking. Het samenwerken wordt een psychologische uitdaging.
 
Terrence Lauerhohn weet op een boeiende wijze de groepsdynamiek te beschrijven, de psychologische aspecten die voorkomen bij een groep mensen. Mensen die elkaar eerder grotendeels niet kenden, maar door omstandigheden gedwongen worden samen te werken. Achterdocht, het nemen van de leiding, moeilijke beslissingen maken, dit alles wordt uitstekend verwoord in dit boek.
 
Het verhaal leest op het laatst razend snel. Adrenaline gierde dan ook door mijn lichaam bij het lezen van de laatst paar pagina’s. Wat is Terrence Lauerhohn een ongelofelijk goede verteller. De spanning was bijna ondragelijk. Je móet doorlezen, je wílt weten wat het lot van deze menen zal zijn. En dan het plot: ik ben enorm verrast. Dit zag ik niet aankomen. Ademloos heb ik de laatste paar bladzijden gelezen. Het verhaal greep me bij mijn strot en liet me niet meer los.
 
Vijf welverdiende sterren.
 
Jeanine Feunekes - Recensent De Perfecte Buren 


 
Foto

Annelies Duynstee

http://vbnow.nl/2014/04/12/25183/
Foto

Voor altijd recensies:

Foto
http://dizzie.nl/boek/voor-altijd-9789491897337

Heel goed geschreven YA boek met heftige passages!

De proloog zet je meteen op scherp en je wilt doorlezen wat voor vreselijks er gebeurd is….

Het boek is heel toegankelijk geschreven voor jeugd, maar ook voor ouderen. De schrijfstijl is heel prettig, je vliegt gewoon door het boek heen en voor mij was wegleggen geen optie..

“Voor altijd” is vanuit het perspectief van meerdere personen geschreven in de ik vorm, dat leest heel fijn en duidelijk, zodat je het verhaal ingetrokken wordt in de belevingswereld van Luna, Quinty, Nicolai en Dewi P. Ik heb vaak met kippenvel gelezen als het ging over Nicolai en wat hem allemaal aangedaan is.

Dit is het eerste boek wat ik lees van deze auteur, maar zeker niet de laatste..
Ik vond het een zeer goed boek wat ik waardeer met 5* ! Een absolute aanrader !!
(Mieke Piersma)

Een verrassende twist!

Dit was het eerste boek wat ik van Susanne Koster heb gelezen en ik was meteen verkocht! Vanaf bladzijde 1 was mijn interesse al gewekt en wilde ik weten wat er verder ging gebeuren. Ook was de schrijfwijze erg prettig. Ik kon meteen zien over wie ik nu wat ging lezen en dat maakte het erg fijn om door te lezen. Zo hoefde je niet steeds uit te vogelen van wie je de gedachte op dat moment las.

Ik was zo in de wereld van Luna en Nicolai gezogen dat ik voor dat ik het wist al op de helft van het boek zat.

Erg leuk en spannend boek met een twist die ik totaal niet zag aankomen. Een heerlijke pageturner die je dezelfde dag nog moet uitlezen!
(Danielle M)

Toegankelijk geschreven met een verfijnd stukje psychologie
Voor altijd is vanuit het perspectief van meerdere personen geschreven. Luna, Nicolai, Quinty komen aan het woord en af en toe Dewi P. Allemaal vertellen ze hun verhaal vanuit een belevende ik-perspectief. Ondanks dat het duidelijk aangegeven wordt als er een wisseling van verteller is, vond ik de omschakeling soms even wat lastig, zeker als Quinty aan het woord komt.

De proloog is veelbelovend voor de spanning, al zorgt deze proloog verderop in het verhaal voor de nodige vermoedens. Toch is de proloog later niet helemaal wat het lijkt en als lezer moet je wel even geduld uitoefenen voordat je precies door hebt hoe het nu eigenlijk allemaal zit.Voor altijd heeft dan ook een goede opbouw naar een toch nog verrassende plot.

De geheimzinnigheid in Voor altijd zorgde bij mij voor de nodige nieuwsgierigheid en langzamerhand komt er meer aan het licht. Nicolai kan heel afstandelijk doen en is erg gesloten waardoor Luna ook haar twijfels krijgt. Later in het boek zal je als lezer het gedrag van Nicolai kunnen begrijpen, al is niet alles goed te praten. Omdat ik graag wilde weten hoe alles precies zat en hoe alles zou aflopen, kon ik dit boek absoluut niet wegleggen en heb het in een middag uitgelezen. Een verhaal dat ik met plezier heb gelezen en dat ik niet alleen de jeugd maar ook de volwassenen onder ons van harte kan aanraden!

Voor altijd is een toegankelijk geschreven jeugdthriller die zijn kracht vooral dankt aan het verfijnde stukje psychologie dat verweven is in dit verhaal.
(Wendy Wenning)

Een krachtige Youg Adult thriller

De verklaring van de titel las ik in een van de laatste hoofdstukken.
De auteur heeft een prettige schrijfstijl. De hoofdstukken, met als titel de naam van een van de karakters laten je kennismaken met de personages.
Jonge mensen die bezig zijn met opgroeien, volwassen worden, pijn verwerken en de liefde ontdekken, dit alles in een volwassen wereld waar geen plaats is voor uitglijders. Of het nu zo bedoeld is of niet, je wordt er wel op afgerekend.
Een heel spannend verhaal, een echte young adult-thriller die niet belerend is maar waarin het goede van de mens benadrukt wordt.

Ik heb dit boek graag gelezen en waardeer het met 4/5 sterren.
(Mieke Schepens)

Recensie over De kunst van het lichter leven

Foto

NBD Biblion recensie over Adieu Anna van Richard M. du Prée

Foto

NBD Biblion recensie over METTE van Herman Grouwels

Foto

NBD Biblion recensie over KYOKUSHIN KARATE BASISBOEK

Foto

NBD Biblion over Voor altijd twee van Saskia van Mieghem

Foto

tien

Foto
http://www.hebban.nl/recensies/hilde-van-den-bosch-over-tien

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 tien

http://www.hebban.nl/recensies/hilde-van-den-bosch-over-tien
 
Foto
Foto

Wat geesten niet zijn | Jeroen van der Graaf

Foto

tien van Jikke de Jager

Foto

Voor altijd | Susanne Koster

Foto

OMNIBUS | Rob Groenhof

Recensie(s)


Bundel met drie verhalen over ouderen. Het eerste verhaal beschrijft de rouwverwerking van een man die zijn vrouw door leukemie verliest, een depressieve fase doormaakt en uiteindelijk met behulp van therapeutische gesprekken een nieuw perspectief ontdekt. Het tweede verhaal gaat over het uit elkaar groeien van partners die nog maar weinig tegen elkaar te zeggen hebben nadat hun kinderen zijn opgevoed en de deur uit zijn. Het laatste verhaal beschrijft de moeizame weg van een jongere man en zijn oudere demente partner die een verpleegtehuis is opgenomen. Makkelijk geschreven, chronologisch vertelde verhalen over zestigplussers en de opgaven die het leven hen voorschotelt, zoals eenzaamheid en gemis aan intimiteit. De auteur hanteert een nuchtere en relativerende schrijfstijl. Jammer dat de personages en de couleur locale nauwelijks worden uitgediept waardoor de levensverhalen vlak blijven. De auteur (1943), voormalig docent Engels in het voortgezet onderwijs, schreef diverse romans en enkele thrillers.

J.E. Meindertsma
Foto

Wat geesten niet zijn

http://www.bangersisters.nl/informatief/een-leerweg-vol-nieuwe-inzichten-wat-geesten-niet-zijn/

In Wat geesten niet zijn vertelt Jeroen van der Graaf over zijn leven en de invloed die geesten op hem en zijn omgeving hebben. Door de constante aanwezigheid werd hij gedwongen om ze beter te leren kennen. Geesten zijn hier niet om te spoken, hun ware aard is nog veel vreemder.
Zijn benadering vertelt je niet alleen Wat geesten niet zijn, maar vooral wat ze wél zijn. Wat zijn ze? Waarom zijn ze hier? Waarom zoeken ze contact?
Alle antwoorden leken duidelijk tot een tragische gebeurtenis de regels veranderde. Wat begon met een poging om zichzelf tegen geesten te beschermen werd een leerweg waarin nieuwe inzichten, kennis en begrip werden gevonden. Uiteindelijk zal hij deze kennis harder nodig hebben dan hij had kunnen voorzien. Als je het uitgangspunt van geesten verandert, kom je tot verrassende conclusies!
Ben jij er klaar voor?

De Auteur
Wat als je leven lang al wordt beïnvloed door geesten? Wat willen ze van je, wat moet je ermee? In Wat geesten niet zijn verteld Jeroen van der Graaf (1983) vanuit zijn eigen ervaring hoe het is om te leven met geesten op de achtergrond. Een informatief boek en daarnaast een goede handleiding voor iedereen die wel eens met geesten, spoken en engelen te maken heeft .
Door Nancy Walburg

Wat geesten niet zijn – Jeroen van der Graaf
Uitgeverij: aquaZZ | ISBN: 9789491897351 | 229 pagina’s | Prijs: € 16,95

Foto

Wat geesten niet zijn boek van Jeroen van der Graaf

http://www.bezetenboeken.nl/spiritueel-en-psychologie/wat-geesten-niet-zijn-jeroen-van-der-graaf/
 

Als kind zag Jeroen al geesten in diverse gedaantes. Regelmatig komen ze opzetten in periodes in zijn leven. Wanneer Jeroen ouder is gaat hij zich meer en meer voor ze interesseren. Wat zijn die verschijningen nu steeds precies en wat proberen ze hem te vertellen of te leren. Een lange leerweg zorgt ervoor dat Jeroen antwoorden krijgt op zijn vragen. Deze antwoorden liggen echter ver van hoe we tegen geesten, spoken en dergelijk aankijken. Jeroen leert dat geesten in werkelijkheid iets heel anders zijn dan de verschijningen die hij ziet. Ook leert hij hoe ermee om te gaan. Hij ervaart wat geesten niet zijn en dat is een even verrassende als bijzonder ontdekking.

Wat geesten niet zijn is een bijzonder boek. Wanneer je begint te lezen denk je in een roman terecht te zijn gekomen, maar niets blijkt minder waar. Tussen de regels door denk je te proeven welke kant dit boekje opgaat, maar dat blijkt later toch anders te zitten. Stiekem zit Wat geesten niet zijn boordevol informatie. Informatie waarvan je niet gedacht had dat het zo zou zijn. Een beetje mysterieus, maar daarvoor moet je Wat geesten niet zijn beslist zelf eens lezen. We hebben veel dingen voor onszelf weten te verklaren, maar het na het lezen van dit boek ga je daar geheid anders tegenaan kijken.

Je hoeft niet bijzonder geïnteresseerd te zijn in de spirituele kant van het leven om Wat geesten niet zijn te lezen. Sterker nog, het is eerder een nuchter boekje dan zweverig te noemen. Achteraf gezien is dit geen doorsnee zelfhulpboek over geesten e.d., maar een mooi autobiografisch verhaal waarin de nodige levenswijsheid zit verweven. Een prettig leesbaar boekje om te lezen, eens te laten bezinken en later nog eens terug te lezen.

Uitgeverij: aquaZZ
ISBN: 9789491897351
229 pagina’s
Prijs: € 16,95

Door Nancy Walburg



 
Foto

De kunst van het lichter leven

recensies: http://www.bol.com/nl/p/de-kunst-van-het-lichter-leven/9200000041739007/
 
Foto

Voorbij het licht NBD Biblion recensie

Foto
Bundel korte verhalen die imponeren door de boeiende thema’s en een humane, universele bewogenheid. De verhalen spelen zich af in diverse landen en in verschillende tijden. De auteur weet zowel het exotische als het historische heel dichtbij te brengen. De schrijfstijl is die van de ervaren verteller die zijn publiek niet afleidt met literaire franje, maar de aandacht vasthoudt met zijn eruditie en vakmanschap. Het titelverhaal speelt in Polen vlak voor de Tweede Wereldoorlog en combineert een tragische liefde met het oplaaiende antisemitisme. In een volgend verhaal probeert een Duitse jongen te ontsnappen uit een kolonie van gevluchte nazi’s. Aangrijpend is het verhaal over een Italiaanse castraatzanger die zijn stem verliest. Sprookjesachtig en humoristisch het verhaal van een profeet in de Oriënt die een vorst inpalmt met zijn nieuwe theologie, maar zelf bezwijkt voor de charmes van de vorstin. De verhalen laten zien hoe mensen bekneld raken door verstarde ideologieën en pleiten impliciet voor meer begrip en empathie. Een debuut dat je veel lezers toewenst.
© NBD Biblion

Van Levenslang naar Levenslust

Foto
http://www.bol.com/nl/p/van-levenslang-naar-levenslust/9200000039564100/
 

Lislot Ik raad dit product aan
Gelderland

4 mei 2015

Een boek van een dappere vrouw, die de strijd aangaat met haar verleden van misbruik samen met haar gids. Het is mooi en aangrijpend. Het pakt je soms bij de keel. Het is pijnlijk, maar ook licht met humor beschreven. Wat een sterke vrouw! Het boek is een steun en inspiratie voor mij om door te gaan met mijn eigen proces.
Ik beveel het boek iedereen aan, die meer wil weten over dit thema.

Lies

Pluspunten:
Heldere boodschap, Inspirerend, Verrassend
 

CarolineHG Ik raad dit product aan

12 mei 2015

Dit boek appelleert niet alleen aan onze compassie met kinderen zoals Nelle die slachtoffer worden van het onverwerkte verleden van hun ouders, maar het laat ons ook zien wat er gebeurt als een getraumatiseerde ziel luistert naar haar hart en de moed opbrengt om haar pijn aan te gaan. Door aan zich zelf te werken, is zij in staat haar innerlijke duisternis te overwinnen en een vrij en gelukkig mens te worden. Het is daarom zo belangrijk dat veel mensen dit boek lezen, omdat het een ieder van ons oproept om zelfs in de grootste ziele-nood te kiezen voor het Licht. Blijkbaar krijgen wij dan ook nog de hulp van het Universum, als wij daar voor openstaan!

Pluspunten:
Toegankelijk, Heldere boodschap, Inspirerend, Praktisch toepasbaar

Adieu Anna

Foto
Adieu Anna vertelt een meeslepend verhaal. Toeval bestaat niet. Indrukwekkend hoe het nauwkeurig beschreven tijdsbeeld het verhaal een kader geeft. Uiteindelijk toch nog een onverwacht slot. Adieu Anna is een verhaal waar je in moet komen, maar als je er eenmaal in zit, gaan de personages voor je lezen en wil je het zo snel mogelijk uit hebben. Een aanrader voor iedereen die van lezen houdt.
Kim van Brakel

Recensies: tien 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Foto
tien heb ik gelezen als een prachtige autobiografie en tevens als een rescripting. Het verleden en heden komen elkaar telkens weer tegen met als rode draad de onvoorwaardelijke liefde voor Jop. Mooi en heel erg krachtig om jezelf zo kwetsbaar en open op te kunnen en durven stellen.
Een hele diepe buiging voor de schrijfstijl, de haiku's en metaforen.

 
Carla van Raan


Ik heb tien gelezen met een toenemende vaart, alsof het zo hoorde. De laatste zinnen waren dan ook een prachtig ontlading. Het vergeven, het loslaten. Het las als een Jip en Janneke boek voor volwassenen, maar met een subtiele ondertoon van de pijnlijke dingen
Jikke is een heldin voor mij, een soort Pipi Langkous, een Jeanne d'Arc: rechtvaardig, dapper, sterk en stoer. Een pracht van een moeder die het beste uit alles haalt en barst van de creativiteit. Ik zou haar zo als beste vriendin adopteren. Nu wacht ik vol ongeduld op het vervolg.... 

 
Ingrid Fament

Voor altijd | Susanne Koster

http://www.passievoorboeken.com/voor-altijd-susanne-koster-recensie/
 

Al een aantal weken houdt Nicolai Luna in de gaten. Eindelijk durft hij haar aan te spreken en zo begint hun relatie. Haar ouders kunnen het goed met Nicolai vinden en haar kleine broertje is helemaal gek met hem. Haar oudste broer vertrouwt Nicolai niet en haar beste vriendin Quinty heeft een beetje haar twijfels. Luna is straalverliefd en vertrouwd Nicolai volledig totdat er een aantal vreemde dingen gebeuren. Is het gevoel van haar broer gerechtvaardigd?

Hij is de hele week naar school gekomen, tijdens elke pauze hebben zijn armen om me heen gelegen en ik voelde me geweldig op één ding na. We praten niet.’

Voor altijd is vanuit het perspectief van meerdere personen geschreven. Luna, Nicolai, Quinty komen aan het woord en af en toe Dewi P. Allemaal vertellen ze hun verhaal vanuit een belevende ik-perspectief. Ondanks dat het duidelijk aangegeven wordt als er een wisseling van verteller is, vond ik de omschakeling soms even wat lastig, zeker als Quinty aan het woord komt.

De proloog is veelbelovend voor de spanning, al zorgt deze proloog verderop in het verhaal voor de nodige vermoedens. Toch is de proloog later niet helemaal wat het lijkt en als lezer moet je wel even geduld uitoefenen voordat je precies door hebt hoe het nu eigenlijk allemaal zit.Voor altijd heeft dan ook een goede opbouw naar een toch nog verrassende plot.

Lief, alleen maar lief. Maar zijn stem dan, die had toch furieus geklonken?

De geheimzinnigheid in Voor altijd zorgde bij mij voor de nodige nieuwsgierigheid en langzamerhand komt er meer aan het licht. Nicolai kan heel afstandelijk doen en is erg gesloten waardoor Luna ook haar twijfels krijgt. Later in het boek zal je als lezer het gedrag van Nicolai kunnen begrijpen, al is niet alles goed te praten. Omdat ik graag wilde weten hoe alles precies zat en hoe alles zou aflopen, kon ik dit boek absoluut niet wegleggen en heb het in een middag uitgelezen. Een verhaal dat ik met plezier heb gelezen en dat ik niet alleen de jeugd maar ook de volwassenen onder ons van harte kan aanraden!

Voor altijd is een toegankelijk geschreven jeugdthriller die zijn kracht vooral dankt aan het verfijnde stukje psychologie dat verweven is in dit verhaal.

sterstersterster

Met dank aan Uitgeverij aquaZZ voor het beschikbaar stellen van een leesexemplaar.

Foto

Cutting Edge over Voorbij het licht.

Jonas Bruyneel, 'Voorbij het licht'

 
Korte verhalen, vreemde werelden

'Maar het is met de mens als met de bomen. Hoe meer hij naar de hoogte en naar het licht wil, hoe sterker zijn wortels naar het aardse streven, neerwaarts, in het donkere, het diepe – in het boze.' Met dit citaat van Friedrich Nietzsche opent 'Voorbij het licht', het debuut van de jonge cultuurjournalist Jonas Bruyneel. Een goed gekozen citaat, want eigenlijk vat het perfect de zeven kortverhalen die in het boek staan, samen. In elk van deze verhalen heeft het hoofdpersonage een bijzondere band met het licht: het is waar hij naar streeft, waar hij mee verbonden is.

Neem nu het naamloze hoofdpersonage uit 'Herinneringen uit Neuschwabenland'. De vijftienjarige jongen schrijft in zijn dagboek dat hij in Nieuw-Zwabenland woont, een complex dat dertien meter onder de oppervlakte van Antarctica gebouwd is. Voor bevoorrading zijn ze op de overgebleven Nazi's aangewezen, die willen dat ze het Derde Rijk in stand houden. Het daglicht heeft de jongen nog nooit gezien. Als op een dag de bevoorrading stilvalt, breekt er chaos uit. Sommige mensen sterven, anderen veranderen in beesten om te overleven. Er zit voor de jongen en zijn zus Eva niets anders op om te ontsnappen uit het complex. Het zien van het daglicht kan hun redding betekenen.

Het gebruik van dagboekfragmenten om het verhaal te vertellen, is een leuke vondst. Toch herhaalt Bruyneel het trucje niet in de andere verhalen,wat in zijn voordeel spreekt. Elk stukje heeft een eigen stem, een eigen manier van vertellen. Om elk verhaal zo zijn eigen stem te geven, verraadt talent. Alleen, nog niet elk verhaal kan evenzeer boeien. Af en toe weidt Bruyneel iets te ver uit, wat ervoor zorgt dat je onbewust regels gaat overslaan om opnieuw tot de essentie te komen. Voor een kortverhaal – dat per definitie maar weinig tekst kent – is dat uiteraard niet ideaal. Maar dat zijn details. Dit debuut is meer dan behoorlijk, leest lekker weg en dompelt je helemaal in de vreemdste avonturen onder. Dat belooft voor de toekomst!

http://www.cuttingedge.be/boekenstrips/jonas-bruyneel-voorbij-het-licht

Foto

De Stylist

Genre: thriller
Jaar: 2009
Achterflaptekst: De jacht wordt geopend op een zeer gewelddadige persoon. Rechercheur Jack vermoedt dat het om een insider gaat. De rode draad in de zaak heeft hij al snel gevonden; de dader stylet zijn slachtoffers met diverse accesoires.
Omdat Jack kampt met het feit dat zijn vrouw hem verlaten heeft voor een andere vrouw is het in zijn hoofd niet altijd even helder. De stylist zich nog lang niet opgejaagd.
 
Mijn mening: zonder veel moeite kon ik me inleven in het leven van rechercheur Jack, zowel op zijn werk als prive. De twee verhaallijnen door elkaar maken het goed te lezen. De schrijfstijl is ook erg prettig ( wel met hier en daar een foutje ) maar omdat het een goed verhaal is, heb je dat niet eens direct in de gaten. In het hele boek blijf je hopen dat ze de stylist te pakken nemen. Het om elkaar heen draaien vind ik erg goed! Van mij had het wel een dikker boek mogen zijn ! 
 
*** van de vijf sterren :) 
 

http://rachelgelezenboeken.blogspot.nl/2015/04/gelezen-angelique-kersten-de-stylist.html?spref=fb
Foto

recensie in de Antenne VPTZ Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg nr.127 maart 2015

Wils verklaring door Henri Smit en Hans van Gelder
Foto

Voor altijd recensie:

https://conniesboekkies.wordpress.com/2015/04/15/voor-altijd-susanne-koster

Susanne Koster (1957) was eerst werkzaam in de grafische wereld, later ging ze werken met jonge mensen, iets wat ze altijd heeft gewild. Ze werd navigator en gaf trainingen op gebied van beroepsvaardigheden en sociale vaardigheid.  In 1993 werd haar eerste korte jeugdverhaal gepubliceerd in een debutantenbundel en schreef ze korte verhalen voor een lokaal televisiestation. Na een aantal realistische jeugdromans stapte ze over naar psychologische thrillers.

Achterflap:

Straalverliefd zijn en iemand volledig kunnen vertrouwen, dat is wat Luna zoekt in een relatie. Het lijkt erop dat ze dat gevonden heeft bij Nicolai. Haar ouders en haar kleine broertje kunnen het meteen goed met hem vinden en zelfs haar beste vriendin Quinty wil Nicolai het voordeel van de twijfel geven. Luna zou voor altijd van hem kunnen houden, maar waarom is haar oudste broer ervan overtuigd dat haar vriend niet te vertrouwen is? Samen gaan ze op onderzoek uit..

Het verhaal beslaat 179 blz. verdeeld over een proloog, 26 korte hoofdstukken en een epiloog. De hoofdstukken worden verteld vanuit het perspectief van Luna, Nicolai (haar vriend), Quinty (haar vriendin) en Dewi P.(de moeder van Nicolai). Boven elk hoofdstuk staat de naam van degene die dat stuk verteld. De schrijfstijl is kort en bondig en leest lekker weg.

In de proloog is de spanning gelijk te snijden en is het heel even een fractie schakelen bij de start van het verhaal waar je in het gewone wereldje van Luna zit. Maar als snel leert Luna Nicolai kennen en komt de spanning weer terug in het verhaal. De puzzelstukjes vallen op zijn plaats  waardoor je achter het geheim van Nicolai komt en weet waarom hij zich zo gedraagt. Luna is een beetje naïef en gaat blind voor Nicolai, de iets oudere en stugge jongen. De grote broer van Luna is uiteraard heel beschermend en doet alles om achter het raadsel Nicolai te komen en zijn zus te behoeden van een eventueel fout vriendje. Met een verrassende wending aan het eind.

Dit klinkt misschien een beetje als een cliché maar doordat het verhaal vlot verloopt en bepaalde wendingen heeft komt de schrijfster daar wel degelijk mee weg…

Het einde vond ik mooi en goed gevonden maar dan volgt er nog een epiloog en die had van mij niet gehoeven. Juist de laatste paar zinnen vond ik erg mooi en met mooie emotie beschreven. Daardoor kwam de epiloog een beetje statisch over met uitleg over het recht systeem. Dat had voor mij niet gehoeven. Gaf voor mij geen meerwaarde aan het verhaal.

Het verhaal is lekker vlot leesbaar, je zit er meteen in en je stopt niet eerder voordat je het uit hebt…

Een heerlijk boek voor een paar uur leesplezier !

 

 

Foto

recensie op BOL over Van Levenslang naar Levenslust

Foto
http://www.bol.com/nl/p/van-levenslang-naar-levenslust/9200000039564100/

Klantbeoordeling: 5 van de 5 sterren geweldig boek

14 april 2015

Een super boek wat je mee neemt in een ervaring van een gekwelde vrouw die door humor en inzicht het verleden weer te overwinnen en er sterker uit komt een echte aanrader


 

recensie op BOL over Adieu Anna

Foto
http://www.bol.com/nl/p/adieu-anna/9200000037405465/

Klantbeoordeling: 5 van de 5 sterren Ontroerend mooi!

MamaJans Ik raad dit product aan
30-39 jaar | Sommelsdijk

10 februari 2015

Prachtige voorloper van Blauwzweem.. Bijna in één ruk uitgelezen.. Verdrietig en mooi met rauwe randjes.
Een verhaal dat je meteen in zijn greep neemt. Samen met Blauwzweem een verrijking in je boekenkast om zo af en toe weer eens lekker in weg te zinken.

Pluspunten:
Fantasierijk, Goede verhaallijn, Meeslepend verhaal, Spannend

Hebban over Vis op vrijdag

http://www.hebban.nl/recensies/victor-de-la-vieter-over-vis-op-vrijdag

Sommige mensen hebben de pech dat ze steeds in de verkeerde rij staan, namelijk die waar de klappen worden uitgedeeld. Rob van Spanje kun je met recht ervaringsdeskundige op dat gebied noemen. Vis op vrijdag  is een bundel columns over omvallen en weer opkrabbelen die Van Spanje schreef voor online magazine www.bangersisters.nl. Bij de ooit geslaagd personeelsadviseur valt de bodem onder zijn bestaan weg als hij zijn baan kwijtraakt, depressief wordt en een hersenbloeding krijgt. De titel is ontleend aan een column over Robs huismanschap. Voor het eerst vraagt hij zich af waarom op vrijdag altijd vis op het menu staat. En zo zit hij met meer vragen, zoals hoe het leven zinvol te besteden als je geen werk hebt.

Honderdduizenden zitten in de WW, WIA of bijstand. Velen worstelen in stilte met zingeving en geluk. Rob ziet het af en toe niet meer zitten, maar heeft het lef om erover te schrijven. Hoe hij de weg kwijtraakte en weer opkrabbelde, daar deed hij verslag van in zijn eerste, autobiografische boek Van werkloos naar depressief. De columns beslaan voor een deel dezelfde periode en gaan over zijn dagelijkse belevenissen. Maar soms ook over onderwerpen als Sinterklaas of over de wreedheid van werkgevers die 55-plussers uitnodigen voor sollicitatiegesprekken om aan de wettelijke verplichtingen te voldoen - zonder ooit van plan te zijn ze aan te nemen. De meest gelezen columns gaan over zijn ervaringen met depressie. 

Achter in het boek beginnend, leren we Rob kennen als een spiritueel mens. Hij zit zelfs een aantal jaren op het seminarie. Met ups en downs bouwt hij een carrière op bij personeelszaken. Dan maakt hij een aantal verkeerde keuzes, zoals hij het zelf formuleert. Hij raakt zijn ‘doel’ kwijt. Als je lekker hard gaat, is de vraag naar de zin van het leven niet zo actueel. Als je in de put zit wel. En in de put zit hij. Soms weet hij niet hoe hij de dag door moet komen als de kinderen naar school en zijn vrouw naar haar werk is.

Rob heeft het gevoel dat mensen zonder werk vaak hebben: het idee dat de maatschappij als het ware zegt dat je overbodig bent. Hij beschrijft hoe hij zich ervoor schaamt dat hij dingen niet goed heeft gedaan, hoewel wanbeleid en willekeur bij werkgevers – een ervan is nota bene het UWV, een uitvoeringsinstantie voor sociale wetgeving – er ook veel mee te maken heeft. Reïntegratiebedrijven kunnen bij hem ook niet veel goed doen. Eerlijk vertelt hij over zijn ervaringen met therapieën tegen depressie. Bij wijze van spreken aan zijn eigen haar trekt hij zich op uit het moeras van inertie en ellende. Dan krijgt hij een hersenbloeding. Rob schrijft ook daar ontwapenend eerlijk over in zijn columns. Soms doet hij er een hele dag over om een paar regels op papier te krijgen.

Je krijgt tijdens het lezen sympathie voor de goedwillende Rob die probeert ondanks alles de zonzijde van het leven te zien. Zijn eerlijke, aanstekelijke schrijfstijl heeft daar veel mee te maken. Met zijn columns steekt hij mensen een hart onder de riem. En dat is mooi.
Foto

Hester de Jong | Hoe je van een struisvogel een giraffe wordt

Foto

DE ONGELETTERDE WANHOOP OVER VOORBIJ HET LICHT (jonas bruyneel)

http://deongeletterdewanhoop.blogspot.be/2015/03/gelezen-70.html


Hier kon je al de aankondiging van dit boek lezen en intussen heb ik het uit. Op het laatste verhaal na, waardoor ik me minder aangesproken voelde, werd ik echt in de verhalen gezogen, werd ik meegesleept door de vlotte en tegelijk erudiete taal en spraken de personages en hun wedervaren me aan.
Jonas Bruyneel schreef nochtans heel uiteenlopende verhalen, waarvan de link ("voorbij het licht" in alle mogelijke betekenissen) bij momenten een losse associatie is eerder dan een bindende rode draad. Opvallend is dat zijn schrijfstijl tegelijk vlot leesbaar, toegankelijk is en toch ook erudiet. De eigennamen worden steevast echt in de taal van waar het verhaal zich afspeelt, geschreven (dus Poolse lettertekens voor het de personages uit het in Polen gesitueerde verhaal, enzovoort). Dat kan voor sommigen wat pedant overkomen (ik vind dat vaak als sportjournalisten dat doen met namen van voetbalploegen en spelers en die dan overdreven Spaans of in om het even welke andere taal uitspreken), maar Bruyneel komt ermee weg omdat je niet het gevoel krijgt dat hij het betweterig hanteert. De historische feiten die de achtergronden vormen voor de verhalen, heb ik niet gecontroleerd, maar er spreekt uit alles zo'n degelijkheid dat je er als lezer op vertrouwt dat de verhalen particuliere fictie is tegen een achtergrond van reële gebeurtenissen (enkel bij het verhaal over de Duitse kolonie onder Antarctica weet ik dat niet zeker, maar als het verzonnen is, maakt dat net de kern mee uit van de kwaliteit van dit verhaal).
Opvallend zijn ook de prachtige zinnen die als manna uit de hemel lijken te vallen. Ze maken het lezen erg aangenaam. En natuurlijk zijn de verhalen, gesitueerd in heel uiteenlopende contexten: het Poolse platteland, Antarctica, het middeleeuwse Zuid-Europa, Boekarest,... Die setting bepaalt sterk de sfeer van het verhaal en ook wel de verhaallijn. Er wordt een authenticiteit aan ontleend die de lezer sterker bindt aan wat beschreven wordt. Net als de details die goed uitgewerkt zijn, verlenen ze elk narratief een stevige basis.
Enkel het laatste verhaal, dat sterk autobiografisch lijkt en dat speelt met woorden en uitdrukkingen die te maken hebben met het hart, wist mij minder te bekoren.

Gedachte van 
Foto

Voor altijd

http://www.boekenbijlage.nl/niet-te-ingewikkeld-wel-spannend/
 

Straalverliefd zijn en iemand volledig kunnen vertrouwen, dat is wat Luna zoekt in een relatie. Het lijkt erop dat ze dat gevonden heeft bij Nicolai. Haar ouders en kleine broertje kunnen het meteen goed met hem vinden en zelfs haar beste vriendin Quinty wil Nicolai het voordeel van de twijfel geven. Luna zou voor altijd van hem kunnen houden, maar waarom is haar oudste broer ervan overtuigd dat haar vriend niet te vertrouwen is? Heeft Nicolai geheimen?

Het format van Voor altijd is een beetje hetzelfde als van De trap naar de hemel, Kosters vorige boek. Een jong meisje wordt verliefd op een jongen die iets te verbergen heeft. In beide gevallen is de hoofdpersoon een beetje naïef en heeft ze (te) veel vertrouwen in de mysterieuze, afstandelijke, iets oudere jongen. Beiden gaan ze op onderzoek uit en willen ze weten wat het grote geheim is. Het verschil is echter dat Luna iets sterker in haar schoenen staat dan Marike uit De trap naar de hemel en dat Nicolai een beetje minder eng is dan Martijn. Maar een nog belangrijker verschil is dat Voor altijd een verder compleet ander verhaal is.

Ondanks dat Koster haar kunstje herhaalt, is Voor altijd een leuk boek om te lezen. Je leeft met Luna mee en hoopt voor haar dat Nicolai zijn geheim met haar deelt en dat ze voor altijd samen blijven en gelukkig worden. Maar dat is natuurlijk geen leuk verhaal om te lezen. Door de spannende proloog wordt je als lezer onmiddellijk het verhaal ingetrokken, je weet dat er nog een hoop te gebeuren staat. En door Kosters vlotte schrijfstijl blijf je het boek doorlezen, zonder pauzes. Voor altijd is lekkere lectuur om tussendoor te lezen. Niet te ingewikkeld, maar toch spannend.

Felice Beekhuis

Foto

Merci Blaise!

Foto

Voorbij het licht

https://verborgenbibliotheek.wordpress.com/2015/03/12/recensie-voorbij-het-licht-jonas-bruyneel/
 

Recensie: Voorbij het licht – Jonas Bruyneel

174329371Ik lees regelmatig korte verhalen, echt ideaal als je door omstandigheden weinig kan lezen maar toch niet zonder leesvoer kan. Het zijn voornamelijk de thrillerbundels die je bij mij zult vinden, maar dit boek schreeuwde om gelezen te worden. In dit literaire werk vind je zeven verschillende verhalen, die elk als gemeenschappelijke noemer de unieke personages hebben. Deze mensen hebben elk een uniek talent, maar juist daardoor zullen ze nooit goed kunnen integreren in de samenleving.

Wat meteen opvalt is dat de auteur oog voor detail heeft. Het boek bevat maar 126 bladzijden, verdeelt over zeven verhalen, maar toch is geen enkel verhaal incompleet. In een kort tijdsbestek weet de auteur uitgebreide informatie over zowel de omgeving, als de personages te geven. Dit alles op een dusdanige manier dat je bij het verhaal betrokken blijft en je gemakkelijk een voorstelling van de situatie kan maken.

Elk verhaal is even bijzonder en verdient zijn aandacht, maar mijn favoriet is het tweede verhaal. InHerinneringen uit Neuschwabenland maken we kennis met een vijftienjarige jongen die samen met zijn familie hier een nieuw bestaan heeft opgebouwd na de val van het Derde Rijk. Door middel van dagboekfragmenten krijg je een kijkje in deze uniek gecreëerde samenleving èn de ondergang hiervan.  Aangezien dit gebied in Antarctica ligt, zijn ze afhankelijk van de buitenwereld om hun samenleving in stand te kunnen houden. Plotseling worden er echter geen voorraden meer geleverd, en moeten ze het doen met de voorraden die ze nog wel hebben. Voedsel wordt schaars en de kou komt steeds dichterbij. Gebrek aan primaire en secundaire levensbehoeftes maken dat de uitverkoren transformeren tot beesten.

In dit literaire werk worden feit en fictie dan ook goed met elkaar verweven. Ook bijzonder is dat elk verhaal wel een beetje een mengeling met andere genres heeft. Sommige verhalen hebben een vleugje thriller, science fiction of zelfs iets weg van een roman. Zeker geen boekje voor tussendoor, maar gewoon genieten van deze uiteenlopende verhalen.

Doorbroken taboes

Foto
Als iets bij het lezen van het boek 'Doorbroken taboes' van de auteur Lana B. voorop staat
is het wel dat elk mens helemaal compleet en volledig gaaf, perfect op deze planeet, Aarde, geboren wordt.
Gelijk een zandbak die volkomen egaal en glad voor je staat. Vanaf dat eerste volledig onbeschermde en prille begin
wordt die zandbak bewerkt. Bewerkt door onder meer bewerkte en beschadigde invloeden van buitenaf.
Bewerkt door mensen met een normaal doorleefde 'zandbak' maar ook door mensen die zijn verworden tot een compleet omgewoelde zandbak.
Een compleet omgewoelde zandbak die met geen mogelijkheid meer met behulp van een hark of graafwerktuigen lijkt te kunnen worden teruggebracht in haar oorspronkelijke staat, onbespeelbaar.

Het verhaal van Lana B. verteld over de gevolgen van de invloed van buitenaf voor haar, door mensen die als gevolg van invloed van buitenaf op henzelf geen enkele binding meer lijken te hebben met menselijke waarden. Waarden die hun medemens koestert in plaats van te beschadigen, overheersen of zelfs te vernietigen. Uit het verhaal dat Lana B. verteld wordt voor elk van de betrokkenen duidelijk hoe zij deze menselijke waarden uit het oog zijn verloren: uit het oogpunt van materiële zekerheid, honger naar macht, onzekerheid, onverschilligheid. Uiteindelijk het verlies van dat wat als basis ligt aan elke menselijke relatie: respect.
 
Lana B. schreef dit boek kennelijk om meerdere redenen: voor zichzelf, om te rouwen, om te helen, om los te laten. Zij schreef dit boek ook om 'die ander in nood te bereiken'. Om de ander te helpen herinneren dat ook hij/zij in beginsel in het begin van het bestaan compleet en volledig gaaf, perfect, geboren werd. Dat het andere mensen zijn die de werkelijke zin van het leven zijn 'vergeten' en die psychische leegte vervolgens opvullen door anderen te beschadigen, overheersen of zelfs te vernietigen. Er zullen altijd slachtoffers zijn in deze wereld, mensen die in de draaikolk van geweld, misbruik, mishandeling, overheersing uiteindelijk zullen verdrinken. Lana B. laat met haar verhaal zien dat de enige uitweg uit die draaikolk aan de onderkant ligt. Als je helemaal aan de onderkant van die 'draaikolk' bent beland en denkt dat hier nu het einde is gekomen van jouw bestaan, moegestreden, onverschillig, en dan volgt de bevrijding als je door jouw aanhoudende innerlijke wil door de 'draaikolk' wordt losgelaten. Je komt dan niet gelijk in stil en rustig water terecht. Ook een draaikolk heeft een gebied waar het water nog wordt beroerd. Er volgen nog jaren waarin jij bepaald hoe jouw zandbak er hier en nu uit gaat zien. Alles wat jou is opgelegd gaat door je persoonlijke zeef: jij bepaald nu wat voor jou de waarheid is en hoe jij nu een rijk en zinvol leven wil leiden.
 
Kanttekeningen bij het boek zijn: het boek leest wat moeilijk vanwege het ontbreken van een consequente chronologische opbouw.
Het boek bestaat uit 46 hoofdstukken met elk een eigen titel die onderling nog verschoven kunnen worden en ingekort omdat er vaker is herhaald wat al beschreven is. Daarbij wordt een hoofdstuk vaker wel gestart met verwijzing naar de titel maar gaat dan toch over naar beschrijving van iets dat al beschreven is en daar voor de duidelijkheid en eenduidigheid ook thuishoort.
Er ontbreekt helaas een stappenplan (actieplan) waaraan andere mensen in nood zich kunnen verbinden, ook omdat het onwaarschijnlijk moeilijk is om uit zeer bedreigende situaties weg te komen. Wellicht dat dit in een volgende druk kan worden aangevuld.
Het hoofdstuk over 'Vivenz' is te veel gericht op één hulpverlener die maar een zeer beperkt werkgebied kent. Hiermee zou de indruk ontstaan dat adequate hulp niet in de buurt van anderen aanwezig is, en die indruk kan er voor zorgen dat mensen in nood voortijdig afhaken. Vivenz is niet de enige hulpverlener: het lijkt daarom belangrijk dat Lana B. via haar huidige netwerk ervaringsgericht onderzoek doet naar 'bewezen, goede hulpverleners' door het hele land of in een naburig land. De indruk mag nooit ontstaan dat hulp voor een mens in nood alleen bestaat bij de gratie van medemensen 'die het sec voor het geld, hun levensonderhoud, doen', de link naar materiële zekerheid, macht en zelfs onverschilligheid wordt dan 'herkent' als een situatie waar men al veel pijn en leed aan heeft ondervonden.
 
Doorbroken taboes, een boek dat er moet! zijn, al is het alleen maar om de verbinding te leggen tussen mensen. Weten dat we oorspronkelijk één zijn maar door invloed van mensen die zichzelf en de werkelijke zin van het leven kwijt zijn, los -raken, worden beschadigd. We kunnen deze mensen, situaties, gebeurtenissen niet uitsluiten, het is wat onze samenleving ook voortbrengt door zich voortdurend te richten op dat wat er niet toe doet in dit leven. En voor de mensen die willen 'helpen': onze geest is gericht op 'heel zijn' en hoeveel moeite we ook doen om beschadigde mensen terzijde te staan vanuit die drang om te repareren, de beschadigingen blijven. En toch, zoals Lana B. het herhaaldelijk beschrijft is er altijd nog de mogelijkheid vanuit de ervaren pijn te komen tot een rijk en zinvol leven. Hier en Nu.

C.G. van den Burg (Cor)
 

TZUM recensie: Voorbij het licht

http://www.tzum.info/2015/02/recensie-jonas-bruyneel-voorbij-het-licht/
Foto

NBD Biblion recensie over EYEOPENER Corry Oomen

Foto
Foto
Foto
Foto

De trap naar de hemel

Foto

De trap naar de hemel

Foto

NBD Biblion Recensie: Opvoeden, daar krijg je een punthoofd van!

Foto

Opvoeden, daar krijg je een punthoofd van!

Foto


 

Vetinaire nascholing febr 2014

Foto


 
Foto


 

Tijdschrift de Psycholoog 31/1/14

Foto


 

Onderwijs en Gezondheidszorg nr 1 2014

Foto


 

jan 2014: Huisarts & Wetenschap over Wilsverklaring

Foto


 

NZP najaar 2013

Foto

Doorbroken taboes recensie door Zadok Samons

Foto
http://omopterugtevallen.wordpress.com/2013/10/24/lets-read-doorbroken-taboes-lana-b/

 

Misbruik, sektes, mishandeling; op zoveel zaken rust nog een taboe, over zoveel onderwerpen wordt nog met enige voorzichtigheid gesproken. In Doorbroken taboes vertelt Lana B. openhartig over deze taboes, die ze zelf aan den levende lijve ondervond.

Een combinatie van zelfhulpboek en autobiografie, beschrijft Lana B. een naargeestig leven dat van haar kindertijd tot haar twintigerjaren wordt gekenmerkt door seksueel misbruik, sektes en vreselijke mishandelingen. Zo is daar een moeder die nauwelijks naar haar omkijkt, een vader die er vandoor gaat met een andere vrouw en familieleden die haar liever zien gaan dan komen. De sektes waarmee ze te maken krijgt drijven haar verder naar introversie en verwarring. Pas wanneer ze terechtkomt in een Blijf van mijn lijf huis en de nodige therapieën volgt, komt haar leven in rustig vaarwater en vindt ze zich zelfs in staat om een gezinnetje te vormen.

Doorbroken taboes, laat dit duidelijk zijn, zal voor een breed publiek geen gemakkelijk leesvoer vormen. Lana B. beschrijft haar ervaringen op open, rauwe wijze, met soms misselijkmakende details, waardoor je door de pagina’s heen wilt reiken en de boosdoeners een halt wil toeroepen. Door met een sloophamer rond te zwaaien waardoor de brokstukken je om de oren vliegen, slaagt Lana B. er wel in de lezers op de onrooskleurige waarheid te drukken: deze dingen gebeuren nu eenmaal in het echt en moeten stoppen.

Ondanks enkele goedgevonden zinnen, is Doorbroken  taboes geen hoogstaande literatuur: daarvoor zwalkt de stijl te veel. Als zelfhulpboek biedt het echter voldoende stof tot nadenken, met veel tips en adressen waar hulpbehoevenden terecht kunnen. Dat Lana B. de moed heeft gevonden zichzelf zo open te stellen, maakt dat Doorbroken taboes beslist de moeite waard is voor slachtoffers die zich in soortgelijke omstandigheden bevinden.

Spiegelmancomplex

Foto
Spiegelmancomplex neemt je mee in de levens van Dries, een dromerige amateurfotograaf, en Leo, een ex-militair en huurmoordenaar. Wat voor Dries toeval lijkt, is in werkelijkheid van begin tot eind gepland: een reeks 'perfecte' moorden, waarbij Dries als dader wordt aangewezen! Als de ontknoping nadert en je denkt te weten hoe één en ander in elkaar steekt, komt er toch nog een verrassing om de hoek kijken ...
Door de uitgebreide persoons- en locatiebeschrijvingen krijg je het gevoel de hoofdpersonen echt te leren kennen en je op de beschreven plaatsen te wanen. Het verhaal is spannend van de eerste tot de laatste pagina, een echte page-turner; het plot is goed overdacht, het enige dat naar mijn idee niet voldoende uitgediept is, is de 'samenhang' tussen de slachtoffers.
Persoonlijk vond ik ook het 'Belgisch Nederlands' soms niet prettig lezen, maar dat kan aan mij liggen; tenslotte zijn de auteurs Belgen. Ook zaten er nog enkele spellingsfouten en vergeten woorden in de tekst, dit zou voor een her-druk nog wel een aandachtspunt mogen zijn.
(P. Boerboom- freelance corrector).
 

NBD recensie Wils verklaring

Foto

Pamflet voor Kinderdoding

Foto

NBD|Biblion recensie

De auteur (1957) is oprichter en voorzitter van Reflectie- en Actiegroep Aanpak Kindermishandeling (RAAK). In zijn werk en in dit pamflet komt hij zeer geëngageerd op voor kinderen die mishandeld worden of zelfs onder verantwoordelijkheid van volwassenen gedood worden: ouders, opvoeders en professionals. In de bewust uiterst scherp gestelde teksten, de verzamelde feiten en casussen maakt de auteur de lezer bekend met de verschrikkelijke materie en bied mogelijke perspectieven, zoals een betere registratie van kinderen die door toedoen van zichzelf en anderen sterven. Tevens pleit Heyman ervoor om het te vondeling leggen van kinderen goed te regelen. Het schokkende pamflet is een must voor een ieder die met de materie van kinderdood en kindermishandeling in aanraking komt. Bevat onder meer een literatuurlijst.
G. Brandorff (NBD|Biblion recensie)

Michel Kok

Foto

NBD|Biblion recensie

In acht korte hoofdstukken wordt in vogelvlucht de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog verteld. De schrijver (historicus) begint met een hoofdstuk over de aanleiding tot de oorlog. Daarna volgen hoofdstukken over de Duitse aanvalsstrategie, Nederland in de oorlog, de Holocaust, de oorlog in Azië, kinderen in de oorlog, de bevrijding, en de periode na de oorlog. Woorden met een asterisk zijn aan het eind van elk hoofdstuk in een verklarende begrippenlijst terug te vinden. Persoonsnamen die in de tekst vetgedrukt staan, worden achter in het boek in een 'Smoelenboek' nog eens op een (willekeurige) rij gezet - met veelal onherkenbare zwart-witfoto of zonder foto. Ook de belangrijkste data zijn in een lijst terug te vinden. De vele te kleine zwart-witillustraties, afkomstig uit oude archieven, zijn erg korrelig en daardoor hinderlijk onduidelijk. Jammer, want er bestaan over de afgebeelde gebeurtenissen en personen wel betere foto's. Ook het taalgebruik is niet vlekkeloos, met o.a. foutjes in de grammatica. Met verwijzing naar interessante websites, boeken (veelal voor volwassenen) en Nederlandse musea. Toegankelijk informatief boek, ook geschikt voor bijvoorbeeld een werkstuk of spreekbeurt. Vanaf ca. 11 t/m 14 jaar.
Ria Scholten-Boswerger (NBD|Biblion recensie)

NBD recensie Spiegelmancomplex

Foto
 

Amateurfotograaf Dries vindt op het strand een fles met daarin een boodschap aan hem persoonlijk gericht. Een bewonderaarster die zich The Black Rose noemt, wil door hem worden gefotografeerd. Het is het begin van een reeks ontwikkelingen, die erin resulteert dat Dries wordt gearresteerd als verdachte van een serie moorden. Wat bezielt de werkelijke dader, die met een grote hang naar perfectie Dries stap voor stap bij moorden betrekt, waaraan hij onschuldig is? In het tweede deel van deze thriller wordt de schijnwerper op deze figuur en zijn psychologische achtergrond gericht. De ontknoping blijkt toch ingewikkelder te zijn dan aanvankelijk lijkt. Veel aandacht is er voor de couleur locale van Lier en Tielrode en de kust van de Westerschelde (Walsoorden en De Griete). Aan het plot is door het schrijversduo veel aandacht besteed, waardoor de spanning in het verhaal blijft, maar hun schrijfstijl rechtvaardigt de betiteling 'literaire thriller' niet. Vooral in de karakterisering van de seriemoordenaar blijkt de beperktheid van hun schrijverstalent.
Prof. dr. K.A.D. Smelik (NBD|Biblion recensie

Door: Tijdschrift de Antenne

Wils verklaring
Een schriftelijke wilsverklaring tot euthanasie heeft voor een dementerende in principe geen enkele waarde. Als je niet in staat bent de juiste antwoorden op de vragen van de arts te geven kan bijna niets je meer helpen. Henri en Wil van Gelder namen hiermee geen genoegen. In een vroeg stadium nog voor er bij haar Altzheimer was geconstateerd gaf Wil al aan dat zij nooit of te nimmer naar een verpleeghuis wilde om daar haar laatste dagen te slijten. Toen Henri op een gegeven moment ziek werd en een verklaring tot euthanasie wilde invullen, gaf Wil aan dat zij dat ook ging doen. Zo gebeurde en de huisarts wilde daar in meegaan als de tijd daar was. Tot grote schrik van beiden werd kort daarna Altzheimer geconstateerd bij Wil en na een lange periode van grote zorg en bijna onoverkomelijke problemen, kwam de vraag voor euthanasie voor huisarts en SCEN-arts dichtbij. En toen begon de lange weg naar het zoeken om hulp want beide artsen lieten het in eerste instantie behoorlijk afweten. Want zoals al eerder gezegd, het is bija niet mogelijk om geholpen te worden als je de juiste antwoorden niet meer kunt geven. Dit is een goed geschreven boek, met veel antwoorden op grote vragen. Bij wet is het namelijk goed geregeld alleen is die wet niet bij iedereen bekend en dat is natuurlijk niet goed. Artsen die zich aanbieden om SCEN-arts te zijn horen deze wet te kennen. De media heeft veel aandacht besteed aan Wil`s sterven. Henri staat niet graag in de belangstelling zegt hij maar vond het nodig dat het verhaal geschreven werd om andere mensen een handreiking te bieden. Bedankt Henri en Hans, duidelijk en mooi verwoord.

Tine Schregardus
 








http://www.vptz.nl/

door: Boekenwurm

Foto
http://www.boekenwurm-en-pleeg.nl/2013/08/13/wils-verklaring-hans-smit-en-henri-van-gelder#body-anchor
 

Met een inleiding van Dr. Els Borst-Eilers oud-minister van VWS.
Patiënten en hun naasten hebben in het algemeen hoge verwachtingen van het effect van een wilsverklaring. Helaas blijkt het in de praktijk vaak anders te lopen.

In het najaar van 2011 kwam in de media Wil van Gelder Smit in het nieuws. Wil was 64 die ondanks haar vergevorderde dementie toch in aanmerking kwam voor euthanasie op basis van haar eerdere schriftelijke wilsverklaring.

Dit bracht de nodige discussie op gang.
In Wils verklaring staat het aangrijpende verhaal over Wil van Gelder-Smits. Helaas is het iets wat ons of een geliefde ook kan overkomen. Want wat willen wij als het niet meer gaat? Hoe denken professionele hulpverleners en artsen? Hoe ver gaan zij om een leven te rekken? Kun je trouwens in sommige situaties nog wel spreken over leven?

Gelukkig krijgen Wil en Henri veel steun van buren, vrienden, familie en zorgverleners. Deze mensen gaven ze kracht om dit proces aan te kunnen. Door hun steun heeft het gezin het gered en heeft Wil in de jaren dat zij thuis werd verzorgd een veilige haven gehad. Wil stond niet graag in het middelpunt van de belangstelling. Maar ze vond het wel fijn als ervaringen zouden worden doorgegeven. Door Wils verklaring kan iedereen die meer over dit onderwerp wil weten dit lezen in dit aangrijpende boek.

Wij hopen met dit boek een waardevolle bijdrage aan deze discussie te hebben geleverd. Dit overingens in de overtuiging dat in de discussie die naar aanleiidng van wils euthanasie is ontstaan niemand 'gelijk' of 'ongelijk' heeft. In zaken van leven of dood is niemand tot iets verplicht en neemt ieder zijn eigen beslissingen. Voorwaarde daarbij is echter wel dat die beslissingen in vrijheid moeten kunnen worden genomen.

 

Dat zijn mooie en wijze woorden.
Ik vond Wils verklaring een aangrijpend en actueel boek. Ik vind het erg moedig dat Wils verklaring is  geschreven.

Boek bestellen

Verdronken Verleden

Foto

NBD|Biblion recensie

Daan (13) is onzeker over zichzelf en durft het niet op te nemen tegen pesters op school. Hij heeft daarover vaak ruzie met zijn vader. Hij voelt zich eenzaam, maar leert vlak voor de zomervakantie Nora kennen. Daan gaat met zijn ouders een aantal weken naar Denemarken. Hij e-mailt met Nora en ontdekt dat hij haar steeds leuker gaat vinden. Ook trekt hij eropuit met zijn fiets. En wat een saaie vakantie lijkt, ontwikkelt zich tot een avontuur. Het vakantiehuis ligt in de buurt van een plek waar ooit een veenlijk is gevonden. Daan ontmoet daar een raar, oud mannetje en vindt geheimzinnige stenen. Het chronologisch vertelde verhaal is in hij-perspectief geschreven, afgewisseld met e-mails van Daan en Nora. Hiervoor zijn verschillende lettertypen gebruikt en dat is soms onrustig en verwarrend. Het woordgebruik sluit onvoldoende aan bij jongeren, ondanks de emoticons in de e-mails. Verzorgde uitgave met foto van een veenlijk op het omslag. In het nawoord staat informatie over (vindplaatsen van) veenlijken. Aardig boek voor jongeren met interesse in archeologie. Vanaf ca. 11 jaar.
Sandra Oosterveen (NBD|Biblion recensie)

Winterwarmte

Foto

De winter is niet haar favoriete jaargetijde, toch weet Connie Harkema juist over dit seizoen een lieflijk boekje te schrijven en te illustreren. “Winterwarmte” staat vol verhalen, gedichten en afbeeldingen over winterse taferelen en gezellige feestdagen.

Van huis uit is Connie journalist, redacteur en schrijver, maar de laatste jaren noemt ze zich liever beeldend woordkunstenaar. Dit, omdat woord en beeld voor haar altijd in nauwe relatie met elkaar staan. Zo schrijft ze gedichten bij haar schilderijen (de zogenaamde “Schilderdichtsels”) en gebruikt ze haar schilderijen als illustratie bij haar verhalen of bij die van anderen. ‘Die combinatie is steeds weer het uitgangspunt’, legt Connie uit. ‘Zo ook in “Winterwarmte”. Ik vind het een ware uitdaging deze twee disciplines bij elkaar te brengen, en wel op zo’n manier dat ze elkaar versterken.’ Heerlijk, fijn en verfrissend geschreven. Een aanrader als geschenk om de gure wintertijd warm door te brengen.
 

Connie Harkema heeft meerdere boeken op haar naam staan, zowel fictie als non-fictie, waarvan sommige in opdracht. Haar schrijfstijl is vlot, duidelijk en toegankelijk, met oog voor detail. Soft cover; 54 pagina’s.

http://www.cartoon-productions.be/?cat=34


 

Winterwarmte

Foto

 

Connie Harkema is naast journalist/redacteur ook auteur en omschrijft zichzelf het liefst als een beeldend woordkunstenaar, omdat ze sinds enkele jaren haar schrijftalent combineert met haar schilderwerk.


Connie heeft een nieuw boekje geschreven: ‘Winterwarmte’, met korte verhalen, gedichten en illustraties. Wanneer je het boek leest voel je zo de warmte van de kachel, de geur van de dennebomen en de sfeer rond Sinterklaas en Kerstmis.

In het boekje vinden we 7 verhalen.
In ‘Sinterklaas uitgelegd’ vertelt Connie aan haar dochter Sietske hoe Sinterklaas eigenlijk heet en waar hij vandaan komt. In ‘Kerstgevoel’ beschrijft de auteur de kerstsfeer bij haar thuis en ook leuk om te lezen is het verhaal van de 84-jarige mevrouw De Winter die 3 dagen voor Kerstmis naar verzorgingstehuis ‘Marijke Hiem’ verhuist.
Door een toeval van het lot krijgt de vrouw voor het eerst in haar leven het gevoel een kleindochter te hebben. Echt mooi geschreven en leuk om te lezen!

Naast de verhalen bevat het boekje 8 pareltjes van gedichten over de winter en kunnen we enkele schilderwerken van Connie Harkema bewonderen.

‘Winterwarmte’ is een hartverwarmend boekje. Een boekje om zelf te kopen of als geschenk te geven. Met de aankomende wintermaanden in het vooruitzicht is dit een ideaal geschenk.
Connie weet steeds de juiste woorden te kiezen om van elk verhaal een uniek verhaal te maken.

ISBN: 9789490535728 - 56 blz. - Prijs: € 12,95 - Uitgeverij aquaZZ
Meer info over Connie Harkema op www.connieharkema.com

Het boekje te bestellen is via
http://www.aquazz.com/Webwinkel-Product-15399722/Connie-Harkema-%7C-Winterwarmte.html




 

Blauwzweem

recensie Wat roze wolk?!

 
Foto

In 26 steekwoorden van A tot Z vertellen prille ouders met gefingeerde namen over hun beleving van de kraamtijd. De stijl is wat gebrekkig met uithalen als 'arggg' en 'wheee'. De bewoordingen zijn steeds hetzelfde, wat doet vermoeden dat de auteur zelf hier aan het woord is. De boodschap is en blijft: de kraamtijd is geen feest. De kraamvrouw heeft allerlei kwalen en ook de jonge vader is van slag. Er is geen roze wolk. De baby is geweldig, maar verder valt het af en toe vies tegen. Ook de auteur vertelt over haar ervaringen. Ze heeft haar interviews vergezeld van gedichtjes in de sfeer van: 'Zo bijzonder, een groot wonder'. Mooie foto's in zwart-wit en kleur van baby's in allerlei houdingen en natuurlijk de beschuit met muisjes. Leuke vormgeving in vierkant formaat.

Drs. Sasja E.A. Nicolai (NBD|Biblion recensie)

Rencensie Hellup! Verliefd op een weduwnaar

Foto

 

Verloskundige Leo(nore) verliest haar hartsvriendin aan kanker en ontmoet een jonge weduwnaar (Alexander, boer), die net zijn vrouw aan kanker heeft verloren. Er bloeit een liefde op, maar is Alexander wel in staat om zijn gestorven vrouw los te laten? De nodige ups en downs volgen elkaar op, waarbij Leo het gevoel krijgt dat de gestorven vrouwen glimlachend toekijken. Veel aandacht geeft de schrijfster aan de verloskundige praktijk in al zijn facetten. Elk hoofdstuk begint met een fragment van een songtekst (o.a. Queen, Opus, Lotti). Veel dialoog met populaire spreektaal; clichématig taalgebruik. Het omslag doet denken aan een tienerroman. Chicklit voor niet al te veeleisende lezers.
R.A. Wagenaar-Duursma (NBD|Biblion recensie)

Debuutroman over traumaverwerking en rouw van de Turks/Nederlandse docente (1974).

Foto

Ze beheert een stichting die anderen op professionele manier hulp biedt om blokkades via expressie te transformeren. De zeer beschermd opgevoede Juno wordt op haar 16e verliefd op Ray. De liefde dooft na een brute verkrachting, maar na zes jaar ontmoeten ze elkaar opnieuw en trouwen. Het huwelijk mislukt en ontaardt in alcoholisme, depressiviteit, suïcidale gevoelens, mishandeling, abortus, overspel en scheiding. Het enige lichtpuntje in deze aaneenschakeling van ellende is de ontmoeting met haar grote liefde Seven. Als Seven plotseling overlijdt, raakt Juno in een emotionele crisis. Ook de andere trauma's in haar leven spelen opnieuw op. Ze zoekt hulp bij een psycholoog en put kracht uit spiritualiteit. Extravert, enthousiast, therapeutisch, autobiografisch proza. Door de minutieus beschreven gevoelsuitingen blijft er voor de lezer wel weinig invulling, ruimte, spanning en fantasie over.

Annemiek Buijs /  NBD | Biblion recensie

recensie: Door het lint

Foto

door: Drs. H. Abu Saris:

Een verzameling gedichten, verhalen, kunstwerken en foto's rondom het onderwerp borstkanker. Om de stichting Pink Ribbon te steunen riep de uitgeverij patiënten met borstkanker of hun familieleden, evenals schrijvers, kunstenaars en fotografen op om iets in te zenden over dit onderwerp. In deze bundel worden zo verschillende verhalen verteld over het inhoudt om met de ziekte borstkanker in aanraking te komen en wat het met de familie en omgeving doet. Welke angsten, frustraties, verdriet en pijn de ziekte naar voren brengt. Maar ook de kracht, het geluk en realisatie van het leven dat men ontdekt bij het gevecht tegen deze ziekte.

Het boek is mooi geïllustreerd met foto's en tekeningen.






 

recensie Bijna (ver)dronken

Foto

recensie Black Mamba

Foto
 

recensie

Foto

Koffie valt vaak verkeerd

 

maar niet bij Martin Wings: zijn zeer bundel zeer korte verhalen valt prima. Een beetje ironische titel, zoals “Verhalen voor in het haardvuur” van Hermans Finkers.

Rake observaties, niet groots en meeslepend, maar midden in het leven, midden tussen de mensen en vooral vanuit menselijk perspectief geschreven. Bijna nooit langer dan twee pagina’s en altijd helder van thematiek.

Petites histoires, pastiches, columns: een moeilijk genre omdat de verteller de missie heeft om voortdurend langs de afgrond van trivialiteit te balanceren. Te alledaagse kost boeit de lezer na drie verhalen niet meer en dan wacht het boek inderdaad het haardvuur.

Slaagt Martin Wings in deze missie?

De laatste uit zijn inrichting ontsnapte, echte katholiek, stond luidkeels zijn kerstboodschap te verkondigen in een drukke winkelstraat van een middelgrote provinciestad” (uit: Kerstverhaal);

U hoeft zich geen zorgen te maken; wat volgt gaat niet over de natuur. Dus geen vallende en verkleurende bladeren, korter wordende dagen, spinnewebben, mist en melancholie.” (uit: Herfst).

Meestal was zo’n topjager niet al te slim; sterker nog, vaak was het en rund. Je kunt zou eenmaal niet alles hebben en op zekere dag kreeg onze jager dan ook bezoek van een dienstverlener. “Goede middag jager”, zei de dienstverlener. “ik ben dienstverlener” (Uit: De jager en de dienstverlener).

Ik ben wel degelijk gek op vrouwen. Zo vond ik deze vrouw, met het korter worden van mijn sigaar, steeds mooier worden” ( Uit: Een prettig gesprek)

In deze citaten zeker: mooi taalgebruik met onverwachte beelden. Hij tilt het onderwerp een beetje uit de lijst en laat je daar op een andere manier naar kijken. Helaas verliest een minderheid van de verhalen wel balans en tuimelt in het moeras van alledaagsheid. Misschien had een iets meer scherpe selectie deze er nog uitgezeefd.

Deze fuax pas zijn Martin graag vergeven, het overgrote deel van de verhalen, columns of pastiches lezen gewoon heerlijk, heel vaak met een glimlach van herkenning. Wie “Mannepraatgroepje”, “Autoleed” of “Lunchroom” leest beseft ineens het eigen verhaal gehoord te hebben. Dat lekker-weg-lezen komt mede door het heldere en veelal sobere taalgebruik en de met zorg aangebrachte opbouw van de vertellingen.

Deze koffie zal met de feestdagen in het vooruitzicht als origineel cadeautje prima vallen. Maar niet alleen dan: heel het jaar door blijft dit een heel plezierig boek om te krijgen.

Han Groen
http://www.schrijverscafe.nl/pagina52.html

 

 

Foto


‘Froukje en Felix redden het Soephuis!’ is een 165 bladzijde tellend avonturenroman.
Een boek over het avontuur van de dertienjarige tweeling Froukje en Felix. Het avontuur begint als Froukje en haar klasgenootje Jason – op wie ze stiekem verliefd is en hij ook op haar – een portemonnee vinden met een raadselachtig briefje. De spannende speurtocht leidt naar het oude vervallen Soephuis. Dan blijkt dat Froukje flink in het ootje is genomen door Felix en Jason vanwege Halloween.
Geheel onverwachts begint dan pas echt het spannende avontuur voor het drietal. Het Soephuis staat in brand en Froukje is in het Soephuis. Gelukkig wordt Froukje gered uit het brandende Soephuis door een onbekende man die nergens meer te vinden is. Froukje, Felix en Jason gaan op zoek naar deze onbekende redder in nood.
De man inspireert de kinderen tot ‘de-red-het-soephuis-actie dat leidt tot een opvang voor daklozen. Of het drietal de mysterieuze man uiteindelijk wel of niet vindt…. dat zal ik hier niet verklappen.

De auteur (1970) is getrouwd, heeft 2 dochters en heeft haar droom van schrijfster waargemaakt met dit boek. De schrijfster werkt op het moment aan een vervolg op dit boek.
Het boek beschrijft op een herkenbare manier de omgang tussen broer en zus, (geheime) liefde tussen tieners en tienervriendschappen. Ook wordt het thema dakloosheid op een leuke manier onder de aandacht gebracht, leerzaam voor kinderen en toch ook luchtig.

Het is zeker geen kinderachtig boek maar een leuk kinderboek dat ook door volwassenen gelezen kan worden.

Als lezer kon ik me goed inleven in de hoofdpersonen en het verhaal bleef me tot het einde toe boeien. De maatschappelijke betrokkenheid van de kinderen en het verwezenlijken van hun droom om het Soephuis te redden, gaf me een hoopvol gevoel en vond het aandoenlijk om te lezen.

Ik kan me voorstellen dat als mijn dochters 12 of 13 jaar zijn het een leuk boek vinden om te lezen.

Prima cadeau voor een tiener die graag leest!

Voor meer informatie neem dan een kijkje op de site van froukjefelix

Winnen
Wij mogen ee exemplaar verloten. Kans maken? Laat hieronder weten waarom jij het boek zou willen winnen.

Actie loopt t/m 16 november 2011

Koffie valt vaak verkeerd (zeer korte verhalen

Foto

door: Thierry Deleu
http://www.leestafel.info/boeken

Koffie valt vaak verkeerd
Martin Wings

 


Martin Wings, een korte-verhalenschrijver zonder kroon!


Koffie valt vaak verkeerd gaat over mensen en hun gedoe. Gedoe, gezien door de ogen van Martin Wings. Hij kijkt ernaar en denkt er het zijne van. Het liefst wil hij er niets mee te maken hebben, wil hij buitenstaander blijven. Te vaak, naar zijn smaak, wordt hem een bijrolletje of zelfs de hoofdrol opgedrongen.  Het resultaat is dit nachtkastjesboek. Maar je mag het ook lezen als je koffie drinkt. Heel korte verhalen, geen zin, geen woord te veel. 


Martin Wings (°1949) publiceert in literaire tijdschriften en online magazines. Eerder schreef ik een recensie over zijn gedichtenbundel, Alleen voor liefhebbers. Ik sloot toen af met de opmerking: “Martin Wings schrijft over dagdagelijkse ervaringen die hij een soort dieptedimensie geeft.” Dat kon ik ook zeggen van zijn verhalen in Enge Mensen.
Ook nu weer in Koffie valt vaak verkeerd schrijft hij ‘zéér’ korte verhalen. (zkv) Je kunt ze geen ‘kortverhalen’ meer noemen, het zijn veeleer alle handpalmverhalen. Hij schrijft meestal niet veel meer dan één bladzijde. Wings kiest duidelijker dan in vroeger proza voor het zkv of het zéér korte verhaal.
In 1987 lanceerde het Vlaams-literair tijdschrift “Gierik” (Antwerpen) het genre “Handpalmverhaal” met een “Handpalmwedstrijd”. De maximale lengte bedroeg 1001 lettertekens. Handpalmverhalen zijn een vinding van de Japanse Nobelprijswinnaar Yasumari Kawabata. Kort genoeg voor de palm van je hand.  Een onderschat genre, moeilijk te beoefenen, het vereist een uiterst literaire concentratie. Het literaire niveau mag nooit een variante zijn van het schoolopstel, het mag ook niet lijken op maakwerk, een goed zkv is kunst.
Verhalen zijn de snoepjes in de literatuur. Je moet niet veel tijd maken om ze te lezen, je kunt ze overal lezen, in bad, bij de dokter, op de trein, bij de koffie.
Wings schrijft sarcastisch, cynisch, maar ook gewoon humoristisch en ontspannend. Zoals in Enge Mensen wil de schrijver niet veel te maken te hebben met ‘zijn’ mensen, maar hij kan er niet omheen. 
Vraag blijft: “Is een zkv literatuur? Overstijgt het de banale vertelling? Is het meer dan een column?”  Nu ben ik al veel zekerder dan bij het lezen van enkele verhalen uit Enge mensen. De ‘zeer korte verhalen’ in Koffie valt vaak verkeerd zijn pareltjes van woordkunst. En neen, zijn zkv’tjes zijn geen ondergeschoven kindjes. Voor Wings is “writing short stories a joy”. Voor mij was het lezen van zijn “story’s a bliss”.
Bij (ultra)korte verhalen gelden deels andere regels. Een roman heeft ruimte om gedegen aan karakterschets te doen, een kort verhaal stelt grenzen aan deze mogelijkheden. Wings maakt echter goed gebruik van de weinige ruimte. Hij creëert spanning, hij maakt je kortademig.
Een zkv is dikwijls het begin van een prozaschrijver die uittest hoe lang hij zijn adem kan ophouden. Van zkv over kort verhaal naar roman, een logische stap. Verhalen zijn creaties van iemand die op weg is naar een roman. 


Martin Wings slaagt erin zijn persoonlijke wereld te vatten in beelden, waarbij hij zijn personages en de situaties overeind houdt door emoties, twijfels en vragen. Zijn specifieke woordkeuze, zijn ironische humor, de specifieke omgeving maken van het geheel een leesbaar en boeiend boek. Wings is op zoek naar zin, schrijven is voor hem een therapie. Hij werkt graag met levensverhalen, kort en op een ongebruikelijke manier. Niet door veel te praten over het verleden, maar door het heden op te roepen via een veelheid aan zkv’tjes die in handbereik van iedereen zijn.
De auteur (de verteller) biedt de lezer een mix aan van thema’s, situaties, personages, decorum, alsof hij de lezer zelf wil laten kiezen. Een keuze maken met z’n tweeën, de schrijver en de lezer. Samen later de uitdaging aangaan voor een werk van lange adem. In hun heldere beknoptheid - vaak nauwelijks meer dan één bladzijde - stralen zijn zéér korte verhalen ook iets ongrijpbaars uit.


Neem zijn titelverhaal (p. 7): “Soms word ik boos. De teksten die ik dan produceer, kunnen soms hard en ongenuanceerd overkomen. U bent gewaarschuwd. Neem nu koffie. Het is onvoorstelbaar welke gore troep je tegenwoordig in je kopje krijgt en dat door de gastvrouw koffie genoemd wordt. Ik leg het nog één keer uit. Wat is een goede kop koffie?”  


Over “Kontenkruipers en hielenlikkers” (p. 11) schrijft hij: “Ook nu zitten er natuurlijk kontenkruipers en hielenlikkers in het onderwijs, zo zitten sommige mensen nu eenmaal in elkaar, maar tot nu toe werd dit gedrag niet extra beloond.”


In “Superindividualisten” (p. 38) schrijft hij: “Dat is dan wel weer echt Nederland, mensen die geen hulp nodig hebben of vragen, krijgen deze hulp met geweld opgedrongen. Mensen die hulp vragen en dringend nodig hebben, worden van het kastje naar muur gestuurd en blijven met lege handen achter.”


Op p. 81 heeft Wings een “op een bankje in het park, waar we onze hondjes uitlieten,” “een sigaar lang een ‘prettig gesprek’ met een door de natuur goed voorziene vrouw.” Op het einde schrijft hij: “Genoeg gepraat, mijn sigaar is op, praatjes vullen geen gaatjes, vooruit met de hond, verder maar weer.”


De pointes van elk verhaal zijn niet belerend maar veeleer blijken van gezond verstand, zoals bv. “Durft u niet te weigeren, zorg dan dat u altijd Rennies bij u hebt.” (p. 8) of “Excellente leraren en excellente mensen bestaan niet, wel onzinnige ideeën.” (p.12) of “Je laat toch ook niemand met slecht ontwikkelde smaakpupillen het eten voorproeven!” (p. 80) of “Visite? Het zijn gewoon mensen die niets beters te doen hebben en zich rot vervelen.” (p. 90)


De revival van het ZKV is onder meer te danken aan auteurs als Martin Wings. Zijn eigenzinnige stukjes krijgen meer en meer lezers. De onderwerpen, de filosofische levenshouding die er uit spreekt, de rust waarmee ze geschreven zijn, bekoren.
Martin Wings heeft métier, beschrijvend vermogen en inleving. Een verrukkelijk boek waar ik ouderwets van geniet, om af en toe terug te bladeren, om verhaaltjes uit voor te lezen. Het heeft alles, zelfs humor. Een aanrader.


ISBN: 978 94 9053 542 1, Paperback 131 pag.,  paperback, uitgeverij: aquaZZ

Black Mamba | recensie de Boekenkast

Black Mamba

Foto

 

De jeugdthriller Black Mamba van Rosee Bentana is een aanrader voor middelbare scholieren. Veel adolescenten verliezen hun leesplezier wanneer ze de overstap moeten maken van jeugdliteratuur naar volwassen literatuur. Op hun boekenlijsten ontbreekt veelal het avontuur dat juist zo motiverend was bij jeugdliteratuur. Bentana speelt hier op in met Black Mamba.
 

Door het eenvoudige taalgebruik en de compacte schrijfstijl ligt het accent op de inhoud. Nikita, de hoofdpersoon, is op zoek naar haar identiteit zonder dat dit gelijk een drama is. Haar handelingen zijn een logisch gevolg van haar verlangen uniek te willen zijn. Dit avontuurlijke verhaal is een verademing naast de vele ‘probleemboeken’ waarmee jongeren worden geconfronteerd op hun verplichte literatuurlijst.

Het verhaal speelt zich grotendeels af op Bonaire maar is wars van clichés die je vaak tegenkomt in Caribische literatuur. Het universele verhaal slaat een brug tussen jongeren in het Caribisch gebied en jongeren in Nederland en België. Het biedt spanning, humor en liefde, drie belangrijke pijlers voor gegarandeerd leesplezier.
Ondanks het magische karakter van het verhaal is het in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Harry Potter-verhalen veel realistischer neergezet. Bentana vlecht evenals Thea Beckman stukken geschiedenis door het verhaal heen. De flinterdunne scheiding tussen werkelijkheid en fantasie zet de lezer op een nieuw denkspoor.

Het verhaal bestaat uit drie delen: Een andere Wereld, De Slangendrager en In de Val. In deel een maakt de lezer kennis met Nikita en Claire (15 en 16 jaar) die van Amsterdam naar Bonaire verhuizen en na school vaak optrekken met hun vier nieuwe vrienden. Langzaam maar zeker wordt het zestal een avontuur ingetrokken waaruit geen weg meer terug is. In deel twee ontmoeten de zes vrienden een geest die hen confronteert met het verleden van de aarde. In opdracht van de geest gaan ze op zoek naar de sleutel die de wereld moet redden van haar definitieve ondergang. Verrassende wendingen en gebeurtenissen nemen de lezer mee naar deel drie. Nikita en Claire lopen in New York recht in de armen van de vijand die heel andere plannen heeft met de aarde.
Het verhaal ontwikkelt zich als een rollercoaster; heel langzaam omhoog en vervolgens via de nodige kronkels en wendingen met een rotvaart naar het eindpunt toe. Hoewel twee meiden de heldenhoofdrollen vervullen is Black Mamba zeker geen meidenboek.

Redactie Big Bang Express // mei 2011

Hoeveel Lijntjes

Foto

Camilla Jenn Smith beschrijft in “Hoeveel lijntjes”haar manier om gelukkiger, dankbaarder en positiever in het leven te staan. Er wordt gebruik gemaakt van herkenbare voorbeelden uit haar eigen leven. Haar liefde voor haar droompartner loopt als een rode draad door het verhaal en laat zien hoe men positief kan omgaan met tegenslagen en negatieve gedachtepatronen of gebeurtenissen.

Op de rugcover staat geschreven dat het een positive thinking boek betreft en zo is het ook. Het boek zou makkelijk als hulpmiddel dienst kunnen doen voor mensen die op een positieve manier hun leven willen veranderen of verrijken. De inhoud is op een vlotte en makkelijk leesbare manier omschreven en daarom voor iedereen toegankelijk en begrijpelijk.

Het principe zal voor mensen die zich al bezig houden met spiritualisme of kwantumfysica niet nieuw meer zijn, maar wel vele malen begrijpelijker dan de meeste andere boeken die hierover zijn geschreven. Het boek is geschreven vanuit het perspectief en het leven van de auteur en blijft daarom “menselijk en praktisch” in plaats van droge stof en voorgeschreven oefeningen of regels.

Het is een prettig boek om te lezen en zeker de moeite waard. Met 159 pagina’s is het een vlug gelezen boek, maar met een inhoud die een leven lang stand zal houden.

 

Mark Pereboom – Vermeer

Schrijverspunt.nl

Froukje & Felix Redden het Soephuis!

Foto

 

Het boek heb ik gekocht voor mijn dochter van 8. Maar ik wilde hem eerst zelf lezen en vond hem zo leuk, ik heb hem in een keer uitgelezen. Kon niet meer stoppen.
Het boek is goed geschreven, zodat het ook makkelijk voor te lezen is. Het verhaal is spannend en iedere keer als je denkt dat je weet wat er gaat komen, gebeurt er iets wat je helemaal niet verwacht.
Ik wacht nu op deel 2 en hoop van harte dat het een serie wordt.

Pluspunten: Spannend, toegankelijk geschreven, Verrassend

 
http://www.bol.com/nl/profiel/GDdK/index.html

TWiNTiG

Foto

 

Twintig, confronterende roman van Angélique Kersten

Angélique Kersten zet in TWINTIG een bijzonder portret neer van een contactgestoorde vrouw met nymfomane neigingen. Diona, de hoofdpersoon van het verhaal, neemt je mee in haar onthechte wereld. Haar jeugdherinneringen geven inzicht in haar relatie met Marcus, zijn behoefte aan een kind en haar weerstand tegen het moederschap. Tegen haar zin in laat

Diona Chloé toch geboren worden maar na drie jaar verlaat ze van de ene op de andere dag haar man en dochtertje.

Door Christel Cosijn / Big Bang Express

Diona weigert om nog om te kijken naar haar burgerlijke verleden en gaat op de bonnefooi naar Rome waar ze zich staande weet te houden door verhoudingen met mannen en slecht betaalde baantjes. Ze hecht zich aan niemand. Dat maakt haar ongrijpbaar. Haar gevoelswereld wordt beheerst door demonen, demonen die haar seksuele driften aanwakkeren. Haar schaamteloze uitspattingen met mannen en vrouwen leiden tot een ongegeneerde lustbeleving die haar behoefte telkens slechts tijdelijk bevredigt. Waar Joost Zwagerman in Gimmick! de lust van de hoofdpersoon gebruikt om de betaalde liefde te etaleren, worden de schaamteloze escapades van Diona juist gebruikt om haar eenzame kern bloot te leggen. Een kern die schreeuwt om contact maar slechts kortsluiting maakt.

Dichterlijke zinnen die de hoofdstukken scheiden en verbinden nemen het verhaal mee naar een diepere dimensie. De relaties die Diona opbouwt hebben veelal een verstikkende uitwerking op haar

waardoor ze keer op keer vertrekt. Het keerpunt komt als het verlangen om haar dochter terug te zien ontluikt. Nadat ze ook in Duitsland haar relatie verbreekt, keert ze twintig jaar later terug naar Arnhem en gaat op zoek naar haar. Chloé blijkt ernstig ziek te zijn. Zij en haar driejarig zoontje worden verzorgd door een buurvrouw. Chloé’s ziekteverloop wordt onbeschaamd gelardeerd met het seksuele genot van Diona dat geen grenzen kent, totdat ze oog in oog staat met de dood. De geschiedenis herhaalt zich.

Het verhaal is een reis langs de wereld van liefde, een reis die, door Diona’s onvermogen om zich te binden, van begin af aan naar de eindbestemming van haar dochter leidt. Juist op het moment waarop je dreigt te verdrinken in Diona’s dolende ziel kun je haar eindelijk in je hart sluiten. Kersten vermengt eigen ervaringen met fantasie waardoor ze erin slaagt een bizarre doch geloofwaardige roman te scheppen. Een roman die je een andere kijk op het leven geeft.

Licht wil licht ontmoeten

Foto

 

Gemakkelijk leesbare biografie over een opmerkelijke vrouw. Eigenlijk ook wel een spannend boek, waarbij je zo nu en dan zou willen dat het fictie zou zijn, zoveel is deze vrouw aangedaan.
Geeft ook stof tot nadenken, met name haar 'kijk op Jezus'. Wat nu als zij gelijk heeft, dat Jezus mogelijk niet aan het kruis gestorven is, maar de kruisiging overleefd heeft?
Goed boek, met name voor mensen die hun denkwereld willen verruimen! 

Door: Jokibo

WREEDAARD

Foto

 WREEDAARD (Te vinden in de TRIO THRILLER)

DOOR: E-zine de geletterde mens

Het begint bij het ontvoerde personage dat ons doet terugdenken aan de schandvlek die ons land trof, jaren geleden. Door zeer visueel alle aspecten neer te zetten bereikt de schrijfster onmiddellijk haar doel. Je vraagt je af wat er met het slachtoffer gebeurd in de wandel van het verhaal.Pittige seksscenes kruiden het geheel en maken het verhaal intens menselijk. Gaandeweg wordt ook de dader sterk belicht. Hij vertoon necrofiele neigingen, maar is zeker geen necrofiel in de letterlijke betekenis van het woord. Hij is man en mens tot in het diepste van zijn ziel. Ook de rechercheur belast met de onderzoeken is in alle facetten een vrouw, die door privé-omstandigheden zich laat meeslepen in haar vrouwelijkheid, waardoor de aandacht voor haar zaak verslapt. Op gruwelijke wijze wordt ze zelf geconfronteerd met alle pijn van de slachtoffers in dit verhaal. Kortom, een boek dat je gelezen moet hebben. De titel houdt ieder mens een keiharde spiegel voor.

De Stylist

Foto

door: Mark Pereboom-Vermeer Schrijverspunt.nl

Angelique Kersten vertelt in ‘De stylist’ het verhaal van rechercheur Jack. Het is aan hem om de moordenaar te pakken die al wekenlang de stad in zijn greep houdt. Het verhaal wordt vanuit twee verschillende perspectieven verteld: vanuit het gezichtspunt van de moordenaar (die bekend staat als “de stylist”) en vanuit dat van Jack. In het begin is de omschakeling van perspectief even wennen, maar naarmate je vordert in het boek blijkt dat het heel slim is opgezet. Het verhaal heeft alles wat een thriller nodig heeft: spanning, drama, moeilijke keuzes en vooral veel verwarring. Jack heeft het idee dat de moordenaar dicht bij hem staat, wellicht zelfs een collega is, maar wie dat zou kunnen zijn blijft voor hem de grote vraag. De spanning blijft er goed in en samen met het redelijk populaire taalgebruik is het een thriller die snel weggelezen zal worden. Het onderzoek,

maar ook de moorden zelf worden tot in de details beschreven. Daarom is dit geen boek voor mensen die aanstoot nemen aan lugubere en mensonterende moorden of erotisch taalgebruik. Voor de lezer die houdt van dit soort spannende verhalen, zal het een geweldige toevoeging zijn aan zijn of haar boekenverzameling.