Jeroen Rook (56) is een schrijver en cameraman die als schrijver balanceert tussen verwondering, woede en verwarring, altijd op zoek naar zinnen die schuren, fonkelen of ontwapenen. Van oorsprong dus cameraman, maar sinds enkele jaren nóg meer dan voorheen toegewijd aan het schrijven, waarin hij zijn uitlaatklep vond voor wat hem bezighoudt: absurditeit, verlangen, verlies en vergelding.
Jeroen Rook is een wervelwind aan woorden en emoties: wars van alle constituties over het hoe, waarom en waaraan zinvolle literatuur zou moeten voldoen, neemt hij je onverdoofd mee in levensvraagstukken, gedachten en ontluisterende ontknopingen.
Hij is opgegroeid in Baarn, studeerde zonder daarbij een diploma te behalen aan de TU Delft en woont sinds 2000 in Almere. Hij is getrouwd en heeft twee volwassen zoons.
Rook publiceerde eerder onder andere de verhalenbundels Uit de zwartlederen koffer en In de gietijzeren vuurkorf, de roman De draad kwijt (vertaald als Disconnected) bij uitgeverij aquaZZ en de maatschappijkritische novelle Spaanse Vlag. (Brave New Books) Daarna verschenen 'Babba', 'Doorprutsen met bokkenpruik' en 'Flessenpost aan Hades en de Dagda' (Futuro Uitgevers) Zijn roman, Flessenpost aan Hades en de Dagda, werd vorig jaar (2025) genomineerd voor de longlist van de Hans Vervoort-prijs 2025. Ook Dodo’s deceptie werd in 2026 genomineerd in de longlist van de Hans Vervoort-prijs.
Persoonlijk
Mijn naam is Jeroen Rook, 56 jaar, woonachtig in Almere en sinds 2018 auteur van diverse boeken. Al mijn hele leven schreef ik gedichten en stopte deze in een zwartlederen koffer. Sinds 2018 schrijf ik proza. Inmiddels zijn er acht boeken van mij verschenen: twee verhalenbundels en zes romans. Mijn schrijfstijl is wat bruusk, tegelijkertijd schilderachtig en poëtisch. In mijn hunkering naar de zelfverwezenlijking van de interne muze, schrijf ik voornamelijk in de school van het Magisch Realisme, waarbij de verhaallijn gewoon in de realiteit speelt, echter waarvan de geoefende lezer een onderlaag kan herkennen van het bestaan van een invloedrijke bovennatuurlijke wereld. Zelf schrijf ik ook vanuit mijn onderbewuste buik. Ik lees als het ware mijn eigen boeken terwijl ik ze schrijf. De muze spreekt door mij heen. Het voelt misschien wat vaag, maar zo is mijn creatief proces. Ik kan niet meer leven zonder te schrijven ...
Mijn credo is dan ook: "Schrijven is een kwelling, niet-schrijven een hel!"
Vul hier uw gegevens zorgvuldig in.
