recensieZZ

door: Drs. H. Abu Saris:

Een verzameling gedichten, verhalen, kunstwerken en foto's rondom het onderwerp borstkanker. Om de stichting Pink Ribbon te steunen riep de uitgeverij patiënten met borstkanker of hun familieleden, evenals schrijvers, kunstenaars en fotografen op om iets in te zenden over dit onderwerp. In deze bundel worden zo verschillende verhalen verteld over het inhoudt om met de ziekte borstkanker in aanraking te komen en wat het met de familie en omgeving doet. Welke angsten, frustraties, verdriet en pijn de ziekte naar voren brengt. Maar ook de kracht, het geluk en realisatie van het leven dat men ontdekt bij het gevecht tegen deze ziekte.

Het boek is mooi geïllustreerd met foto's en tekeningen.





 

---

---

 

 

Koffie valt vaak verkeerd

 

maar niet bij Martin Wings: zijn zeer bundel zeer korte verhalen valt prima. Een beetje ironische titel, zoals “Verhalen voor in het haardvuur” van Hermans Finkers.

Rake observaties, niet groots en meeslepend, maar midden in het leven, midden tussen de mensen en vooral vanuit menselijk perspectief geschreven. Bijna nooit langer dan twee pagina’s en altijd helder van thematiek.

Petites histoires, pastiches, columns: een moeilijk genre omdat de verteller de missie heeft om voortdurend langs de afgrond van trivialiteit te balanceren. Te alledaagse kost boeit de lezer na drie verhalen niet meer en dan wacht het boek inderdaad het haardvuur.

Slaagt Martin Wings in deze missie?

“De laatste uit zijn inrichting ontsnapte, echte katholiek, stond luidkeels zijn kerstboodschap te verkondigen in een drukke winkelstraat van een middelgrote provinciestad” (uit: Kerstverhaal);

“U hoeft zich geen zorgen te maken; wat volgt gaat niet over de natuur. Dus geen vallende en verkleurende bladeren, korter wordende dagen, spinnewebben, mist en melancholie.” (uit: Herfst).

“Meestal was zo’n topjager niet al te slim; sterker nog, vaak was het en rund. Je kunt zou eenmaal niet alles hebben en op zekere dag kreeg onze jager dan ook bezoek van een dienstverlener. “Goede middag jager”, zei de dienstverlener. “ik ben dienstverlener” (Uit: De jager en de dienstverlener).

“Ik ben wel degelijk gek op vrouwen. Zo vond ik deze vrouw, met het korter worden van mijn sigaar, steeds mooier worden” ( Uit: Een prettig gesprek)

In deze citaten zeker: mooi taalgebruik met onverwachte beelden. Hij tilt het onderwerp een beetje uit de lijst en laat je daar op een andere manier naar kijken. Helaas verliest een minderheid van de verhalen wel balans en tuimelt in het moeras van alledaagsheid. Misschien had een iets meer scherpe selectie deze er nog uitgezeefd.

Deze fuax pas zijn Martin graag vergeven, het overgrote deel van de verhalen, columns of pastiches lezen gewoon heerlijk, heel vaak met een glimlach van herkenning. Wie “Mannepraatgroepje”, “Autoleed” of “Lunchroom” leest beseft ineens het eigen verhaal gehoord te hebben. Dat lekker-weg-lezen komt mede door het heldere en veelal sobere taalgebruik en de met zorg aangebrachte opbouw van de vertellingen.

Deze koffie zal met de feestdagen in het vooruitzicht als origineel cadeautje prima vallen. Maar niet alleen dan: heel het jaar door blijft dit een heel plezierig boek om te krijgen.

Han Groen
http://www.schrijverscafe.nl/pagina52.html

 

 

‘Froukje en Felix redden het Soephuis!’ is een 165 bladzijde tellend avonturenroman.
Een boek over het avontuur van de dertienjarige tweeling Froukje en Felix. Het avontuur begint als Froukje en haar klasgenootje Jason – op wie ze stiekem verliefd is en hij ook op haar – een portemonnee vinden met een raadselachtig briefje. De spannende speurtocht leidt naar het oude vervallen Soephuis. Dan blijkt dat Froukje flink in het ootje is genomen door Felix en Jason vanwege Halloween.
Geheel onverwachts begint dan pas echt het spannende avontuur voor het drietal. Het Soephuis staat in brand en Froukje is in het Soephuis. Gelukkig wordt Froukje gered uit het brandende Soephuis door een onbekende man die nergens meer te vinden is. Froukje, Felix en Jason gaan op zoek naar deze onbekende redder in nood.
De man inspireert de kinderen tot ‘de-red-het-soephuis-actie dat leidt tot een opvang voor daklozen. Of het drietal de mysterieuze man uiteindelijk wel of niet vindt…. dat zal ik hier niet verklappen.

De auteur (1970) is getrouwd, heeft 2 dochters en heeft haar droom van schrijfster waargemaakt met dit boek. De schrijfster werkt op het moment aan een vervolg op dit boek.
Het boek beschrijft op een herkenbare manier de omgang tussen broer en zus, (geheime) liefde tussen tieners en tienervriendschappen. Ook wordt het thema dakloosheid op een leuke manier onder de aandacht gebracht, leerzaam voor kinderen en toch ook luchtig.

Het is zeker geen kinderachtig boek maar een leuk kinderboek dat ook door volwassenen gelezen kan worden.

Als lezer kon ik me goed inleven in de hoofdpersonen en het verhaal bleef me tot het einde toe boeien. De maatschappelijke betrokkenheid van de kinderen en het verwezenlijken van hun droom om het Soephuis te redden, gaf me een hoopvol gevoel en vond het aandoenlijk om te lezen.

Ik kan me voorstellen dat als mijn dochters 12 of 13 jaar zijn het een leuk boek vinden om te lezen.

Prima cadeau voor een tiener die graag leest!

Voor meer informatie neem dan een kijkje op de site van froukjefelix

Winnen
Wij mogen ee exemplaar verloten. Kans maken? Laat hieronder weten waarom jij het boek zou willen winnen.

Actie loopt t/m 16 november 2011

door: Thierry Deleu
http://www.leestafel.info/boeken

Koffie valt vaak verkeerd
Martin Wings
 

Martin Wings, een korte-verhalenschrijver zonder kroon!

Koffie valt vaak verkeerd gaat over mensen en hun gedoe. Gedoe, gezien door de ogen van Martin Wings. Hij kijkt ernaar en denkt er het zijne van. Het liefst wil hij er niets mee te maken hebben, wil hij buitenstaander blijven. Te vaak, naar zijn smaak, wordt hem een bijrolletje of zelfs de hoofdrol opgedrongen.  Het resultaat is dit nachtkastjesboek. Maar je mag het ook lezen als je koffie drinkt. Heel korte verhalen, geen zin, geen woord te veel. 

Martin Wings (°1949) publiceert in literaire tijdschriften en online magazines. Eerder schreef ik een recensie over zijn gedichtenbundel, Alleen voor liefhebbers. Ik sloot toen af met de opmerking: “Martin Wings schrijft over dagdagelijkse ervaringen die hij een soort dieptedimensie geeft.” Dat kon ik ook zeggen van zijn verhalen in Enge Mensen.
Ook nu weer in Koffie valt vaak verkeerd schrijft hij ‘zéér’ korte verhalen. (zkv) Je kunt ze geen ‘kortverhalen’ meer noemen, het zijn veeleer alle handpalmverhalen. Hij schrijft meestal niet veel meer dan één bladzijde. Wings kiest duidelijker dan in vroeger proza voor het zkv of het zéér korte verhaal.
In 1987 lanceerde het Vlaams-literair tijdschrift “Gierik” (Antwerpen) het genre “Handpalmverhaal” met een “Handpalmwedstrijd”. De maximale lengte bedroeg 1001 lettertekens. Handpalmverhalen zijn een vinding van de Japanse Nobelprijswinnaar Yasumari Kawabata. Kort genoeg voor de palm van je hand.  Een onderschat genre, moeilijk te beoefenen, het vereist een uiterst literaire concentratie. Het literaire niveau mag nooit een variante zijn van het schoolopstel, het mag ook niet lijken op maakwerk, een goed zkv is kunst.
Verhalen zijn de snoepjes in de literatuur. Je moet niet veel tijd maken om ze te lezen, je kunt ze overal lezen, in bad, bij de dokter, op de trein, bij de koffie.
Wings schrijft sarcastisch, cynisch, maar ook gewoon humoristisch en ontspannend. Zoals in Enge Mensen wil de schrijver niet veel te maken te hebben met ‘zijn’ mensen, maar hij kan er niet omheen. 
Vraag blijft: “Is een zkv literatuur? Overstijgt het de banale vertelling? Is het meer dan een column?”  Nu ben ik al veel zekerder dan bij het lezen van enkele verhalen uit Enge mensen. De ‘zeer korte verhalen’ in Koffie valt vaak verkeerd zijn pareltjes van woordkunst. En neen, zijn zkv’tjes zijn geen ondergeschoven kindjes. Voor Wings is “writing short stories a joy”. Voor mij was het lezen van zijn “story’s a bliss”.
Bij (ultra)korte verhalen gelden deels andere regels. Een roman heeft ruimte om gedegen aan karakterschets te doen, een kort verhaal stelt grenzen aan deze mogelijkheden. Wings maakt echter goed gebruik van de weinige ruimte. Hij creëert spanning, hij maakt je kortademig.
Een zkv is dikwijls het begin van een prozaschrijver die uittest hoe lang hij zijn adem kan ophouden. Van zkv over kort verhaal naar roman, een logische stap. Verhalen zijn creaties van iemand die op weg is naar een roman. 

Martin Wings slaagt erin zijn persoonlijke wereld te vatten in beelden, waarbij hij zijn personages en de situaties overeind houdt door emoties, twijfels en vragen. Zijn specifieke woordkeuze, zijn ironische humor, de specifieke omgeving maken van het geheel een leesbaar en boeiend boek. Wings is op zoek naar zin, schrijven is voor hem een therapie. Hij werkt graag met levensverhalen, kort en op een ongebruikelijke manier. Niet door veel te praten over het verleden, maar door het heden op te roepen via een veelheid aan zkv’tjes die in handbereik van iedereen zijn.
De auteur (de verteller) biedt de lezer een mix aan van thema’s, situaties, personages, decorum, alsof hij de lezer zelf wil laten kiezen. Een keuze maken met z’n tweeën, de schrijver en de lezer. Samen later de uitdaging aangaan voor een werk van lange adem. In hun heldere beknoptheid - vaak nauwelijks meer dan één bladzijde - stralen zijn zéér korte verhalen ook iets ongrijpbaars uit.

Neem zijn titelverhaal (p. 7): “Soms word ik boos. De teksten die ik dan produceer, kunnen soms hard en ongenuanceerd overkomen. U bent gewaarschuwd. Neem nu koffie. Het is onvoorstelbaar welke gore troep je tegenwoordig in je kopje krijgt en dat door de gastvrouw koffie genoemd wordt. Ik leg het nog één keer uit. Wat is een goede kop koffie?”  

Over “Kontenkruipers en hielenlikkers” (p. 11) schrijft hij: “Ook nu zitten er natuurlijk kontenkruipers en hielenlikkers in het onderwijs, zo zitten sommige mensen nu eenmaal in elkaar, maar tot nu toe werd dit gedrag niet extra beloond.”

In “Superindividualisten” (p. 38) schrijft hij: “Dat is dan wel weer echt Nederland, mensen die geen hulp nodig hebben of vragen, krijgen deze hulp met geweld opgedrongen. Mensen die hulp vragen en dringend nodig hebben, worden van het kastje naar muur gestuurd en blijven met lege handen achter.”

Op p. 81 heeft Wings een “op een bankje in het park, waar we onze hondjes uitlieten,” “een sigaar lang een ‘prettig gesprek’ met een door de natuur goed voorziene vrouw.” Op het einde schrijft hij: “Genoeg gepraat, mijn sigaar is op, praatjes vullen geen gaatjes, vooruit met de hond, verder maar weer.”

De pointes van elk verhaal zijn niet belerend maar veeleer blijken van gezond verstand, zoals bv. “Durft u niet te weigeren, zorg dan dat u altijd Rennies bij u hebt.” (p. 8) of “Excellente leraren en excellente mensen bestaan niet, wel onzinnige ideeën.” (p.12) of “Je laat toch ook niemand met slecht ontwikkelde smaakpupillen het eten voorproeven!” (p. 80) of “Visite? Het zijn gewoon mensen die niets beters te doen hebben en zich rot vervelen.” (p. 90)

De revival van het ZKV is onder meer te danken aan auteurs als Martin Wings. Zijn eigenzinnige stukjes krijgen meer en meer lezers. De onderwerpen, de filosofische levenshouding die er uit spreekt, de rust waarmee ze geschreven zijn, bekoren.
Martin Wings heeft métier, beschrijvend vermogen en inleving. Een verrukkelijk boek waar ik ouderwets van geniet, om af en toe terug te bladeren, om verhaaltjes uit voor te lezen. Het heeft alles, zelfs humor. Een aanrader.

ISBN: 978 94 9053 542 1, Paperback 131 pag.,  paperback, uitgeverij: aquaZZ

 

Op 6 januari 2012 vertrekken Nikita en Claire, twee hartsvriendinnen van 15 en 16 jaar, op Schiphol naar het eiland Bonaire in de caraïben.
Nikita's moeder Katinka is een paar maanden eerder vertrokken met haar vriendin Eva. Ze heeft de opdracht om één van de oudste plantages van het eiland 'Black Mamba' te restaureren.

Bij haar vertrek heeft Nikita een raar voorgevoel. Ze denkt dat ze wordt achtervolgt door een man. Ze krijgt op de luchthaven een mysterieus cadeau toegestopt van een onbekende: een hangertje met een slang.
Bij hun aankomst op Black Mamba vindt ze overal dezelfde tekeningen terug als het hangertje dat Nikita gekregen heeft. Black Mamba blijkt een naam te zijn van een dodelijke slang.

Nikita en Claire zijn nog leerplichtig en moeten naar school op Bonaire. Ze hebben het er naar hun zin en al snel maken Nikita en Claire vrienden op school.
Voor Claire is het leven één grote feest. Ze heeft een grote mond, flirt graag en heeft succes bij de jongens. Nikita is een verlegen, intelligent meisje dat vooral naar Discovery Channel kijkt.

Nikita en Claire hebben hun eigen appartement in Black Mamba. In hun appartement gebeuren er rare dingen. Samen met hun vier vrienden Kirza, Roy, Francis en Alvin gaan ze op onderzoek uit.
Machi, de grootmoeder van Kirza, is helderziend. Ze zegt tegen Nikita dat ze heel belangrijk is voor het oplossen van het probleem van 21/12/2012. Het jaar 2012 blijkt het cruciale jaar te zijn om de aarde van haar definitieve ondergang te redden...


'Black Mamba' is een spannend avonturenverhaal voor young adults geschreven door Rosee Bentana.
Achter het pseudoniem Rosee Bentana gaan twee vriendinnen schuil: Christel Cosijn en Richelle van den Dungen Gronovius, die met 'Black Mamba' hun literair debuut maken.

Het verhaal speelt zich af in de toekomst. Het boek is vlot geschreven in eigentijdse taal. Je waant je als lezer zelf op het eiland Bonaire.
'Black Mamba' heeft alle ingredienten die een meisjesboek nodig heeft: mysterie, geesten, een portie liefde, veel humor, op tijd en stond wat spanning aangevuld met rapgedichten.
'Black Mamba' kon ons bekoren en de twee dames mogen terugblikken op een ijzersterk debuut. Proficiat!

Wij van De boekenkast zijn heel benieuwd naar deel 2!

http://boekenkast.jimdo.com/recensie-black-mamba/

 

De jeugdthriller Black Mamba van Rosee Bentana is een aanrader voor middelbare scholieren. Veel adolescenten verliezen hun leesplezier wanneer ze de overstap moeten maken van jeugdliteratuur naar volwassen literatuur. Op hun boekenlijsten ontbreekt veelal het avontuur dat juist zo motiverend was bij jeugdliteratuur. Bentana speelt hier op in met Black Mamba.
 

Door het eenvoudige taalgebruik en de compacte schrijfstijl ligt het accent op de inhoud. Nikita, de hoofdpersoon, is op zoek naar haar identiteit zonder dat dit gelijk een drama is. Haar handelingen zijn een logisch gevolg van haar verlangen uniek te willen zijn. Dit avontuurlijke verhaal is een verademing naast de vele ‘probleemboeken’ waarmee jongeren worden geconfronteerd op hun verplichte literatuurlijst.

Het verhaal speelt zich grotendeels af op Bonaire maar is wars van clichés die je vaak tegenkomt in Caribische literatuur. Het universele verhaal slaat een brug tussen jongeren in het Caribisch gebied en jongeren in Nederland en België. Het biedt spanning, humor en liefde, drie belangrijke pijlers voor gegarandeerd leesplezier.
Ondanks het magische karakter van het verhaal is het in tegenstelling tot bijvoorbeeld de Harry Potter-verhalen veel realistischer neergezet. Bentana vlecht evenals Thea Beckman stukken geschiedenis door het verhaal heen. De flinterdunne scheiding tussen werkelijkheid en fantasie zet de lezer op een nieuw denkspoor.

Het verhaal bestaat uit drie delen: Een andere Wereld, De Slangendrager en In de Val. In deel een maakt de lezer kennis met Nikita en Claire (15 en 16 jaar) die van Amsterdam naar Bonaire verhuizen en na school vaak optrekken met hun vier nieuwe vrienden. Langzaam maar zeker wordt het zestal een avontuur ingetrokken waaruit geen weg meer terug is. In deel twee ontmoeten de zes vrienden een geest die hen confronteert met het verleden van de aarde. In opdracht van de geest gaan ze op zoek naar de sleutel die de wereld moet redden van haar definitieve ondergang. Verrassende wendingen en gebeurtenissen nemen de lezer mee naar deel drie. Nikita en Claire lopen in New York recht in de armen van de vijand die heel andere plannen heeft met de aarde.
Het verhaal ontwikkelt zich als een rollercoaster; heel langzaam omhoog en vervolgens via de nodige kronkels en wendingen met een rotvaart naar het eindpunt toe. Hoewel twee meiden de heldenhoofdrollen vervullen is Black Mamba zeker geen meidenboek.

Redactie Big Bang Express // mei 2011

Camilla Jenn Smith beschrijft in “Hoeveel lijntjes”haar manier om gelukkiger, dankbaarder en positiever in het leven te staan. Er wordt gebruik gemaakt van herkenbare voorbeelden uit haar eigen leven. Haar liefde voor haar droompartner loopt als een rode draad door het verhaal en laat zien hoe men positief kan omgaan met tegenslagen en negatieve gedachtepatronen of gebeurtenissen.

Op de rugcover staat geschreven dat het een positive thinking boek betreft en zo is het ook. Het boek zou makkelijk als hulpmiddel dienst kunnen doen voor mensen die op een positieve manier hun leven willen veranderen of verrijken. De inhoud is op een vlotte en makkelijk leesbare manier omschreven en daarom voor iedereen toegankelijk en begrijpelijk.

Het principe zal voor mensen die zich al bezig houden met spiritualisme of kwantumfysica niet nieuw meer zijn, maar wel vele malen begrijpelijker dan de meeste andere boeken die hierover zijn geschreven. Het boek is geschreven vanuit het perspectief en het leven van de auteur en blijft daarom “menselijk en praktisch” in plaats van droge stof en voorgeschreven oefeningen of regels.

Het is een prettig boek om te lezen en zeker de moeite waard. Met 159 pagina’s is het een vlug gelezen boek, maar met een inhoud die een leven lang stand zal houden.

 

Mark Pereboom – Vermeer

Schrijverspunt.nl

---

 

Het boek heb ik gekocht voor mijn dochter van 8. Maar ik wilde hem eerst zelf lezen en vond hem zo leuk, ik heb hem in een keer uitgelezen. Kon niet meer stoppen.
Het boek is goed geschreven, zodat het ook makkelijk voor te lezen is. Het verhaal is spannend en iedere keer als je denkt dat je weet wat er gaat komen, gebeurt er iets wat je helemaal niet verwacht.
Ik wacht nu op deel 2 en hoop van harte dat het een serie wordt.

Pluspunten: Spannend, toegankelijk geschreven, Verrassend

 
http://www.bol.com/nl/profiel/GDdK/index.html

 

Twintig, confronterende roman van Angélique Kersten

Angélique Kersten zet in TWINTIG een bijzonder portret neer van een contactgestoorde vrouw met nymfomane neigingen. Diona, de hoofdpersoon van het verhaal, neemt je mee in haar onthechte wereld. Haar jeugdherinneringen geven inzicht in haar relatie met Marcus, zijn behoefte aan een kind en haar weerstand tegen het moederschap. Tegen haar zin in laat

Diona Chloé toch geboren worden maar na drie jaar verlaat ze van de ene op de andere dag haar man en dochtertje.

Door Christel Cosijn / Big Bang Express

Diona weigert om nog om te kijken naar haar burgerlijke verleden en gaat op de bonnefooi naar Rome waar ze zich staande weet te houden door verhoudingen met mannen en slecht betaalde baantjes. Ze hecht zich aan niemand. Dat maakt haar ongrijpbaar. Haar gevoelswereld wordt beheerst door demonen, demonen die haar seksuele driften aanwakkeren. Haar schaamteloze uitspattingen met mannen en vrouwen leiden tot een ongegeneerde lustbeleving die haar behoefte telkens slechts tijdelijk bevredigt. Waar Joost Zwagerman in Gimmick! de lust van de hoofdpersoon gebruikt om de betaalde liefde te etaleren, worden de schaamteloze escapades van Diona juist gebruikt om haar eenzame kern bloot te leggen. Een kern die schreeuwt om contact maar slechts kortsluiting maakt.

Dichterlijke zinnen die de hoofdstukken scheiden en verbinden nemen het verhaal mee naar een diepere dimensie. De relaties die Diona opbouwt hebben veelal een verstikkende uitwerking op haar

waardoor ze keer op keer vertrekt. Het keerpunt komt als het verlangen om haar dochter terug te zien ontluikt. Nadat ze ook in Duitsland haar relatie verbreekt, keert ze twintig jaar later terug naar Arnhem en gaat op zoek naar haar. Chloé blijkt ernstig ziek te zijn. Zij en haar driejarig zoontje worden verzorgd door een buurvrouw. Chloé’s ziekteverloop wordt onbeschaamd gelardeerd met het seksuele genot van Diona dat geen grenzen kent, totdat ze oog in oog staat met de dood. De geschiedenis herhaalt zich.

Het verhaal is een reis langs de wereld van liefde, een reis die, door Diona’s onvermogen om zich te binden, van begin af aan naar de eindbestemming van haar dochter leidt. Juist op het moment waarop je dreigt te verdrinken in Diona’s dolende ziel kun je haar eindelijk in je hart sluiten. Kersten vermengt eigen ervaringen met fantasie waardoor ze erin slaagt een bizarre doch geloofwaardige roman te scheppen. Een roman die je een andere kijk op het leven geeft.

 

Gemakkelijk leesbare biografie over een opmerkelijke vrouw. Eigenlijk ook wel een spannend boek, waarbij je zo nu en dan zou willen dat het fictie zou zijn, zoveel is deze vrouw aangedaan.
Geeft ook stof tot nadenken, met name haar 'kijk op Jezus'. Wat nu als zij gelijk heeft, dat Jezus mogelijk niet aan het kruis gestorven is, maar de kruisiging overleefd heeft?
Goed boek, met name voor mensen die hun denkwereld willen verruimen! 

Door: Jokibo

 WREEDAARD (Te vinden in de TRIO THRILLER)

DOOR: E-zine de geletterde mens

Het begint bij het ontvoerde personage dat ons doet terugdenken aan de schandvlek die ons land trof, jaren geleden. Door zeer visueel alle aspecten neer te zetten bereikt de schrijfster onmiddellijk haar doel. Je vraagt je af wat er met het slachtoffer gebeurd in de wandel van het verhaal.Pittige seksscenes kruiden het geheel en maken het verhaal intens menselijk. Gaandeweg wordt ook de dader sterk belicht. Hij vertoon necrofiele neigingen, maar is zeker geen necrofiel in de letterlijke betekenis van het woord. Hij is man en mens tot in het diepste van zijn ziel. Ook de rechercheur belast met de onderzoeken is in alle facetten een vrouw, die door privé-omstandigheden zich laat meeslepen in haar vrouwelijkheid, waardoor de aandacht voor haar zaak verslapt. Op gruwelijke wijze wordt ze zelf geconfronteerd met alle pijn van de slachtoffers in dit verhaal. Kortom, een boek dat je gelezen moet hebben. De titel houdt ieder mens een keiharde spiegel voor.

 

door: Mark Pereboom-Vermeer Schrijverspunt.nl

Angelique Kersten vertelt in ‘De stylist’ het verhaal van rechercheur Jack. Het is aan hem om de moordenaar te pakken die al wekenlang de stad in zijn greep houdt. Het verhaal wordt vanuit twee verschillende perspectieven verteld: vanuit het gezichtspunt van de moordenaar (die bekend staat als “de stylist”) en vanuit dat van Jack. In het begin is de omschakeling van perspectief even wennen, maar naarmate je vordert in het boek blijkt dat het heel slim is opgezet. Het verhaal heeft alles wat een thriller nodig heeft: spanning, drama, moeilijke keuzes en vooral veel verwarring. Jack heeft het idee dat de moordenaar dicht bij hem staat, wellicht zelfs een collega is, maar wie dat zou kunnen zijn blijft voor hem de grote vraag. De spanning blijft er goed in en samen met het redelijk populaire taalgebruik is het een thriller die snel weggelezen zal worden. Het onderzoek,

maar ook de moorden zelf worden tot in de details beschreven. Daarom is dit geen boek voor mensen die aanstoot nemen aan lugubere en mensonterende moorden of erotisch taalgebruik. Voor de lezer die houdt van dit soort spannende verhalen, zal het een geweldige toevoeging zijn aan zijn of haar boekenverzameling.