Hoe er achter de ogenschijnlijk lieflijke versjes in een poesiealbum een harde werkelijkheid schuilgaat.
In poesie beschrijft Marjon Zomer (1972) beeldend deze schrijnende tegenstelling. Confronterende autobiografische anekdotes die de gemankeerde jeugd van opgroeien in een gezin met een psychiatrisch zieke moeder en een zwakbegaafde vader blootleggen.

Fragment:
‘Je kunt niet op jezelf passen als je slaapt. Ik wacht altijd tot het niet langer kan. Ik probeer te slapen met mijn ogen open.’

Opgelet: verbeelding in overmaat! De lezer loopt het risico om gek te worden.
– José Vandenbroucke

De hoofdfiguur van De Markiezin raakt in de ban van een mysterieuze vrouw. Nadat hij voor het eerst met haar in aanraking komt, doen zich allerlei vreemde gebeurtenissen in zijn leven voor. Hoewel hij zijn driften en wanen onder controle probeert te houden, moet hij zich uiteindelijk toch gewonnen geven. In Een leuk verhaaltje voor bijna iedereen worden, door middel van parodie, de eerste oorlogservaringen van naïeve jongelingen geschetst. De wederopstanding van patiënt 888 toont de overgang van religie naar psychologie en van de klassieke naar de postklassieke psychiatrie. De door het verleden achtervolgde Gilles Liemers streeft in Dans met de schaduwen de vernietiging van zichzelf en zijn omgeving na, maar slaagt hij ook in zijn opzet?

Andreas Van Rompaey studeerde literatuurwetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven. Tot nog toe verschenen er van hem bijna uitsluitend essays. Hij publiceerde de biografie Paul de Wispelaere. Bruggenbouwer (2020), de essaybundel Verhalen in perspectief (2021), het interviewboek De literaire roeping (2023), de monografie De detective ontmaskerd (2025) en de recensiebundel Literair panorama (2026). Verder stelde hij de poëzieverzameling Johan Sonneville: Letaal (2022) en het huldeboek Willem M. Roggeman, een dichter zonder grenzen (2025) samen. Met Renaat Ramon en Willy Tibergien vormt hij de redactie van AᗡᗞA. Cahiers voor concrete & visuele poëzie.

Het spiegelbeeld komt als verschijnsel in meerdere verhalen voor. Inzicht begint met zelfreflectie. In het verhaal, waar de verhalenbundel zijn titel aan ontleend, ontpopt zich de mythische figuur Narcissus, verbeeld door Salvador Dalí – een foto ervan is te vinden in het boek.

Verbinding is een belangrijk element in en tussen de verhalen. Als kleuter reeg de auteur de sleutels van kasten en deuren in huis met een touw aan elkaar. Innerlijke schoonheid is een sterk verbindend element, en vormt de rode draad in het boek.

De verhalenbundel is niet vrij van zelfspot: een uitstekende manier om bruggen te slaan.

Met vallen en opstaan groeit de zwaar slechthorende Annemieke in stilte op. Op de Burgerschool leert ze wennen aan geluid via haar kasttoestel, terwijl ze zoekt naar vertrouwen in een wereld die haar niet altijd hoort. Haar leven wordt gekleurd door humor, verdriet, verliezen en de stille kracht waarmee ze haar weg vindt.

Ver buiten Annemiekes zicht beweegt Grand. Meedogenloos en gedreven zoekt zij naar de waarheid over haar verdwenen dochter – een waarheid die verborgen ligt in oude adoptiepapieren. Het spoor leidt haar terug naar de Burgerschool. Is Annemieke haar kind? Of een van de andere meisjes die Grand in het vizier krijgt?

Wanneer Annemiekes jeugd achter haar ligt, komt Grand steeds dichter bij de waarheid en groeit het besef dat het gevaar nooit echt verdwenen is. Wat jarenlang verborgen bleef, begint te bewegen. De stilte waarin Annemieke leeft, biedt geen bescherming meer. Sommige geheimen blijken dodelijk.

Op De Stille Hoeve, een verzorgingshuis voor dove en slechthorende ouderen met dementie, verdwijnt het lichaam van Joseph Graal spoorloos na een mysterieuze dood. Niemand waarschuwt de politie. Niemand praat. En niemand lijkt de waarheid te willen kennen.

Wanneer journaliste Jenny een anonieme tip ontvangt, besluit ze – vastbesloten haar eigen pad te volgen – zelf naar De Stille Hoeve af te reizen. Samen met haar dochter Esmee stuit ze op een muur van stilte. De eigenaressen, de zussen Ans en Maria van Wieren, houden hun kaken stijf op elkaar, en de bewoners lijken meer te weten dan ze haar vertellen.

Dan wordt in Amsterdam een tweede moord gepleegd met een spoor dat terugwijst naar De Stille Hoeve. Rechercheur Anne M. Eden en haar assistent Sam sluiten zich bij Jenny aan, maar zelfs als team krijgen ze geen grip op wat er zich achter de gesloten deuren afspeelt.

Terwijl Jenny dieper graaft, ontdekt ze aanwijzingen die terugvoeren naar de tijd van Hilletje en de Tweede Wereldoorlog: naar de duistere oorsprong van het tehuis. En wanneer er doden blijven vallen, beseft ze dat sommige waarheden gevaarlijker zijn dan de stilte die ze omhult.

Wat gebeurt er als je een leven lang hebt geleerd jezelf te redden en dat ineens niet meer lukt?

Heeft ze dan van huis uit niets meegekregen? En waarom lukt het haar niet om te leven met liefde? 

DE RODE POORT biedt een gelegenheid tot ontmoeten, kennis delen en/of ontvangen. De poort is op de laatste vrijdag van de maanden april tot en met september open. Dichters en liefhebbers kunnen dan de tuin in lopen om deel te nemen aan elke denkbare activiteit met betrekking tot poëzie.

Om de loop naar de tuin aantrekkelijk te houden wordt er geregeld iets speciaals georganiseerd. Dit kan een literaire high tea zijn of een workshop haiku of haibun schrijven. Zelf een verzoek indienen mag altijd. De nodige expertise is aanwezig. Deelnemen aan een activiteit is niet verplicht, enkel kijken en luisteren onder het genot van een kop koffie of thee, is ook prima.

Volg om op de hoogte te blijven de website van de De Rode Poort | Jeanine Hoedemakers.

Deze roman gevuld met voetbalherinneringen gaat over hoop en verlies. Over waar je was toen het gebeurde en wie er naast je zat. Over muziek, die zich vastzet aan momenten die je nooit meer kwijtraakt. Over de manier waarop voetbal op zeldzame avonden even alles lijkt te verklaren – en hoe het je op andere momenten juist confronteert met wat je niet kunt vasthouden.

Het verhaal begint in 1974 en eindigt in de zomer van 2010, na opnieuw een verloren WK-finale. Maar daar stopt het niet. Want verliezen blijkt ook iets wat je kunt doorgeven. Iets wat je kunt uitleggen. Iets wat je, dankzij je kinderen, opnieuw leert begrijpen. Want zowel winnen als verliezen is altijd het begin van iets nieuws.

In datzelfde jaar besloot het duo, inmiddels in Drenthe wonend, om niet alleen beeldend maar ook dichtend met nieuw werk naar buiten te treden. Voor Martha Marjenburgh resulterend in deze bundel, Lichte en halfzware verzen.

Licht omdat het light verse vaak haar voorkeur heeft. Veel poëzie is vormvast, voorzien van het nodige eindrijm. Maar ook in het vrije vers wil zij zich graag uiten, waarin soms meer doorklinkt dan alleen maar lichtvoetigheid.

Haar onderwerpkeuze is gevarieerd, in deze bundel gerangschikt aan de hand van een aantal citaten, voorzien van illustraties van haarzelf: kunstwerken die zij de laatste jaren maakte.

Tien vrouwen vertellen onverbloemd en in alle kwetsbaarheid over hun leven. Misschien herken jij er een stukje van het jouwe in.

Na een tijdje vindt Bob dat Mireille zich vreemd gedraagt, alsof ze iets voor hem verzwijgt. Wat hij niet weet, is dat Mireille wordt gevolgd en dat zij zich zorgen maakt over een groot geheim, de verborgen schaduw uit haar leven.

Een collega van Bob duikt in cold cases en zij vindt een connectie die mogelijk de oplossing van de huidige moorden zou kunnen zijn. Nu alleen nog uitzoeken welke rol een oud kindertehuis hierin speelt.