Fragment uit Café Walraven:
Het duurde lang, maar uiteindelijk voelde ik haar benen rond mijn middel en ze trok zichzelf tegen me aan, waarna ze haar hoofd in mijn nek legde. Ze beet in mijn schouder en haar billen lagen in mijn handen, waardoor ik haar droeg. Onze lijven voelden glad en warm en het leek of we in een zee van olie dreven. Vlak bij mijn oor hoorde ik haar fluisteren: 'Ik moet het weten.' Ze zei het langzaam en heel indringend, waarbij ze haar greep nog eens verstevigde. 'Ik moet het weten. Ma zegt niks godverdomme!'
bestellen | betalen | bezorgen